نیما داشت شوخی می کرد یا واقعا گذشته و اتفاقاتش را فراموش کرده بود؟!
– باید هم بخندی! به قول خودت اونی که قراره بقیه ی عمرش رو گوشه ی زندون سر کنه منم! اونی که خوش و خرم زندگی می کنه تویی!
– جوری حرف می زنی که انگار من بهت خیانت کردم! روزگاری که حرف های مادرت رو باور کردی و من رو از خونه ت انداختی بیرون، بهت بیان کردم همه چیز تمومه! حتی اگه حقیقت برات ثابت بشه برگشتی در کار نیست! تو هم اعتمادت رو به من نشون دادی و همه چیز تموم شد!
– بعدش بهت اظهار کردم پشیمو…
به شتابزدهی بیان کردم: بهت اظهار کرده بودم پشیمونی فایده ای نداره!
نیما چند ثانیه خیره نگاهم کرد.
– باشه!
– من بابت اون شامگاه… شامگاه پارتی تا عمر دارم ممنونتم! اگه اون شامگاه تو آبروی من رو نمی خریدی، زیستنم تو کوچه و خیابون ها می گذشت!
نیما به تلخی بیان کرد: با امید هم آشنا نمی شدی!
سر تکان دادم و با تکرار جمله اش تاییدش کردم.
– یه چیزی می خوام بگم…
در خاموشی نگاهش کردم.
– من نهایتا چند ماه پشت میله های زندون می مونم! بعدش… آزاد میشم… البته… اگه شرط شیوا رو قبول کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن