رمان آهو و نیما پارت ۲۱۰

برخلاف حامد که به پاهایش زنجیر بسته بودند، پاهای نیما آزاد بود و تنها کف دستبندی به مچ کف دستانش بسته شده بود.
نیما جلوتر آمد و با کف دست هایش به سختی صنقلبی را برای خودش عقب کشید.

نشست و با خنده ای که بیشتر شبیه پوزخند بود، سؤال کرد: نمی شینی؟!

و بلافاصله جواب داد: حرف های من زیادن! سر پا خسته میشی!
با بی میلی روی صندلی مقابلش قرار گرفتم.
یادآوری حرف هایی که از حامد شنیده بودم و اضطرابی که تحملش کرده بودم، مرا از متوجه شدن حرف های نیما می ترساند.

– حالا که همه چیز بین ما تموم شده… تو بازم یه مسیری پیدا می کنی که من رو غمگین کنی آهو! که من فکر کنم یه چیزی کم دارم!

نتوانستم جلوی پوزخند صدادارم را بگیرم.
– من زودتر از حامد می تمایل داشتم ببینمت، اما تو اول حرکت کردی متوجه شدن اون!

نیما طوری حرف میزد که انگار من با حامد سر قرار راهی شده ام!

– برای تو که آزادی اینطوری لبخند زدن راحت و عادیه!

با بی تفاوتی نگاهش کردم.

هنوز جای زخم های امید خوب نشده بود!
– من آزادم چون غلط اضافه ای نکردم