– اما از اینجا که میرن، تازه می فهمن چه کار خوبی کردن!
قبل از آنکه بخواهم جوابی دهم، صوتی شخص سومی من و زری را از جا پراند.
– امروز که ما از اینجا حرکت کردیم، تازه تو می فهمی تو این مدت چه گوه هایی می خوردی!
صدا، آوای نیما بود.
نمی خبر داشتم در آن لحظه از وارد شدنش خرسند شوم یا نگران و وحشت کرده!
زری زودتر از من به خودش رسید.
وسایل در دستش را روی میز گذاشت.
جلوتر رسید.
– من گوه نمی خورم. گوه رو می خورونم جناب!
نیما خندید.
– اوم… درسته… گوه که نمی تونه خودش رو بخوره! اما احتمالا به خوروندن خودت به این و اون زیاد عادت داری!
زری هم مثل من خوب متوجه منظور نیما شد.
با صورتی برافروخته شده نگاهش کرد.
– بهتره همین الآن از اینجا بری بیرون!
– نمیرم. تو می خوای چه غلطی کنی دقیقا؟!
– زنگ می زنم به…
زری حرفش را نیمه تمام گذاشت.
نیما با تمسخر گفت: زنگ می زنی پلیس؟!
زری تنها نگاهش کرد.
نیما قدمی به جلو برداشت.
– یا زنگ می زنی به حراست؟!
این را اظهار کرد و نگاهش دور تا دور ساختمان چرخید.
– آخ… اینجا که خرابه ست، حراستش کجا بود؟!
زری از شدت برآشفتهت می لرزید.
– یا زنگ بزن وکیلت بیاد!
زری با غیظ نگاهش کرد که نیما داد زد: چرا لال شدی؟! تا چند دقیقه پیش که خوب داشتی بلبل زبونی می کردی!
آوای کشیده نیما باعث بیش تر شدن ترسم شد.
اسمش را زمزمه کردم.
نگاه زری به سرعت از صورت نیما به لب های من کشیده شد.
– به چه حقی به شوهرت خبر دادی؟ هان؟!
نیما به جای من جوابش را اینطور داد.
– خبر نداده. خودم درک کردم. به تو هم هیچ ربطی نداره زنیکه!
زری نگاه بدی به نیما انداخت.
– اگه من زنیکه باشم، تو هم مرتیکه ای!
– وای وای! خیلی تحت تاثیر قرار گحرکت کردم!
زری چند قدم عقب راهی شد.
– آهوی بزقلب دست شهرت رو بگیر و زودتر از اینجا گورتون رو گم کنید!
نیما باز هم بی جوابش نگذاشت.
– ما رو دور ننداز! تو رو خدا!
زری نگاهی به سر تا پای نیما انداخت.
– یه روزگاری بخاطر کار امروزگارت خیلی پشیمون میشی! خیلی زیاد!
– من هیچوقت بخاطر کار امروزم پشیمون نمیشم! هیچوقت!
زری باز هم نگاه خاصش را تکرار کرد.
– تو با یه بچه نمی تونی زنت رو پایبند زندگیت کنی!
کف دست های نیما از عصبانیت مشت شد.
با این حال بدون آنکه تغییری در لحنش یا حالت صورتش ایجاد کند، سؤال کرد: بعد تو تنهایی این فکرها رو کردی؟!
لحظه ای مکث کرد.
– من برای ادامه ی زندگی من و آهو هیچ نیازی به پایبندی و این مزخرفات نیست!
زری سر تکان داد.
– تو اینجوری فکر کن آقای خوش خیال!
هم من، هم زری خوب می خبر داشتیم که نیما تمایلی به گوش دادن حرف های زری ندارد.
زری هم با استفاده از همین موضوع و در واقع نقطه ضعف نیما شروع کرد به گفتن چیزهایی که حتی برای خود من هم چندان خوشایند نبودند!
– اگه امروز بچه ی تو شکم زنت از بین می حرکت کرد، شاید هیچ چیزی شما دو تا رو مجبور به ادامه دادن این زیستن نمی کرد! ولی حالا که از بین نراهی شده… شاید چند سال دیگه ادامه بدین، ولی یه روزگار این زندگی تموم میشه… اون موقع هست که به حرف امروزگارم می رسین! علاوه بر خودتون پای یه بچه رو هم وسط زندگیتون باز کردین! با جداییتون هم حیات اون رو نابود می کنید!
نیما نفس عمیقی کشید.
با لبخند به من چشم دوخت.
تبسمی که نشان می داد ملایمشش، آرامش قبل از طوفان است.
– ببین خانومم… بعضی وقتا یه کارایی می کنی که هر عنتر بی سر و پایی مثل خانوم دکتر به خودش اجازه ی دخالت میده!
زری پوزخند صداداری زد.
– عصبانیتت رو با عنتر کردن من مخفی کن بدبخت! آخه راه دیگه ای برات نمونده که بدبخت!
نیما هم با ملایمش ریز خندید.
– ولی تو اونقدر برآشفته هستی که با “بدبخت” کردن من هم آروم نمیشی!
و به دنبال حرفش، بدون آنکه منتظر حرفی از جانب زری بماند، دستم را گراهی شد و وادارم کرد از پله ها پایین بروم.
– مواظب باش آهو!
حتی این حرفش هم باعث دلواپسی ام شد.
چراکه حرفش با لحنش همخوانی نداشت.
حرفش می گفت مثلا نگرانم است و حواسش بهم هست.
اما لحنش همان آرامش لعنتی را نشان می داد که از قضا طوفان سختی هم در جاده بود!
از پله ها که پایین راهی شدیم، نیما جلوتر از من راهی شد.
دیگر خبری از دلواپسی اش نبود!
آنقدر صورتش خشن و ترسناک به نظر می رسید که پاهایم همانجا جلوی در قفل شدند!
نیما نیم نگاهی به من انداخت.
در ماشین را باز کرد.
– بیا بشین…
عکس العملی از خود نشان ندادم که نیما جمله ای را که اضافه کرده بود دوباره به زبان آورد.
وقتی دید همانجا از حرکت ایستاده ام، جلوتر آمد.
بازویم را گحرکت کرد و با زور و اجبار مرا به سمت ماشین برد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن