داشت مرا احمق فرض می کرد؟!
در مقابل نگاه مبهوت من امید لباس هایی را که از کمد خارج کرده بودم به سر جایشان برگرداند.
– اینطوری نکن آهو!
حرفی نزدم و او فاصله ی کوتاه میانمان را از بین برد. کف دستش را زیر چانه ام گذاشت.
– ناسلامتی من مسافرم! نباید…
بدون آنکه اجازه دهم جمله اش را کامل به زبان بیاورد، دستش را پس زدم.
– باشه!
***
آن شب را روی مبل به صبح رساندم، بدون آنکه ثانیه ای پلک روی هم
گذاشته باشم.
امید هم دست کمی از من نداشت…
مدام مسیر بین آشپزخانه تا اتاق خواب را طی می کرد.
و در نهایت صبح قبل از طلوع آفتاب چمدانش را برداشت.
هرچقدر آوایم کرد اهمیتی ندادم و خودم را به خواب زدم.
و او با به زبان آوردن یک “خداحافظ” از خانه خارج شد.
با شنیدن صدای ماشینش به سرعت از روی مبل قد بلند شدم.
سرسری اولین لباس هایی که به دستم وارد شد پوشیدم و بدون برداشتن هیچ لباس دیگری از خونه به مقصد ترمینال خارج شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن