نیما تبسم مرموزی زد.
– پاچه گراهی شدن که نه… ولی از یه جای دیگه گرفتن رو دوست دارم!
پوزخند صداداری زدم.
– اگه خر شده بود که گرفتن اونجا نصیبتون شده بود! پس بیخودی به قلبت صابون نزن!
می خبر داشتم که نیما از عصبانی شدن و برآشفته کردن من لذت می برد، بخاطر همین هم با حرارت زیادی اضافه کرد: البته حالا هم دیر نشده ها… می تونم بعدا خرش کنم!
و درحالیکه سعی داشت جدی به نظر برسد، ادامه داد: دیر خر شدن بهتر از ابداً خر نشدن است!
با غیظ روی بازویش کوبیدم.
– حرکت کرده بودی باهاش بستنی کوفت کنی، بعد هم اگه دیر می رسیدم و خر میشد، حتما می میل داشتی، باهاش ناهار و شام هم کوفت کنی!
نیما خندید.
– نه عزیزم! غذا که بدون خانومم اصلا از گلوم پایین نمیره!
– خانومم گفتنات تابش رو می تونه خر کنه!
خنده ی نیما قطع شد.
– آهو هی خودت داری تکرارش می کنیا! تو هی میگی تابش تابش، بعد من هی یاد پول از کف دست حرکت کرده م میفتم!
بهترین فرصت بود تا حرف کار کردنم بیرون از منزل را پیش بکشم…
– خب زیرا من باعث شدم تو نتونی تابش رو خر کنی، پس کار می کنم تا تو پادشاهی کنی!
نیما قهقهه زنان نیشگونی از لپم گراهی شد.
– جوجه ی من! همین که تو باشی، برای من کافیه! تو باشی، من دلنشین می تونم پادشاهی کنم!
کف دستش را از روی صورتم پس زدم.
– اما من جدی اضافه کردم!
– منم جدی اضافه کردم!
– ولی من دلم می خواد کار کنم!
– منم دلم نمی خواد تو کار کنی!
– ولی تو خونه حوصله م سر میره!
– تا به جهان اومدن بچه بسیار کم مونده! به جهان که بیاد خوب میشه این وضعیت، بعدش هم ما که قرار نیست یه بچه داشته باشیم فقط! قبلا هم کامل بهت توضیح دادم.
آنقدر آن بحث را ادامه دادیم که بچه در شکمم شروع به بیتابی کرد.
نیما همچنان می گفت اجازه نمی دهد من کار کنم و من همچنان حرفم را تکرار می کردم.
آنقدر بیان کردیم و گفتیم که حالم هر لحظه بدتر از قبل میشد.
نمی میل داشتم کسی که در این بحث کوتاه می آید، من باشم، ولی در آخر با وجود دردم به ناچار تسلیم نیما شدم.
به شکمم چنگ زدم.
– برو بیمارستان!
نیما ابرویی بالا انداخت.
– این کلک ها قدیمی شده آهو خانوم!
روی صنقلبی به خودم پیچیدم.
– اظهار کردم برو بیمارستان!
باز هم نیما باورش نشد.
– چرا بیمارستان؟ می خوام خانومم رو ببرم کافی شاپ تا پادشاهی… آخ… ببخشید… ملکه ای کنه! یه وقت تو دلش نمونه!
می اطلاع داشتم که نیما تا مردنم را به دیده نبیند، کف دستبردار نیست.
می خبر داشتم که شوخی و جدی بودن برایش تفاوتی ندارد.
فکر می کرد همه مثل خودش هستند و در هر وقت مشغول مسخره بازی!
تنها جادهی را که به ذهنم رسید عملی کردم…
چنگی به بازوی نیما یا شاید هم گردنش انداختم تا بفهمد شوخی نمی کنم.
نگاهی به من انداخت و وقتی که مشاهده کرد از درد در حال بیهوش شدنم، با هر دو دست محکم روی پاهایش کوبید.
– وای! وقتشه؟!
و بلافاصله سرعت ماشین بیش تر و دست آزادم توسط کف دست نیما لمس شد.
– الآن می رسیم… الآن… خیلی زود… زود زود… فقط طاقت بیار!
زودی که نیما اضافه کرد به اندازه ی یک عمر برای من گذشت…
یک عمر پر از درد!
نیما در بین جاده مدام قلبداری ام می داد و من به این فکر می کردم که چگونه باید بچه ی در شکمم را به جهان بیاورم…
حتی تصور دردش هم برایم طاقت فرسا بود…
با رسیدنمان به بیمارستان نیما بهشدت تند و مختصر وضعیتم را به نگهبان توضیح داد.
نگهبان در را باز کرد و وارد حیاط بیمارستان شدیم.
نیما کف دستم را رها کرد و از ماشین پیاده شد.
در سمت من را باز کرد و مرا به آغوش کشید.
در آغوش نیما به سمت جلو می راهی شدم.
بوی الکل که به مشامم رسید درک کردم که وارد بیمارستان شدیم.
صوتی دختری را که می سؤال کرد “چه اتفاقی افتاده؟” متوجه شدم.
و بعد نیما جوابش را اینگونه داد.
– خانومم حامله ست، فکر کنم وقتشه!
آوای همان دختر مجدداً به گوشم رسید.
– بذارینش روی این تخت. دکتر خودشون رو می تونید خبر کنید یا…
نیما حرفش را قطع کرد.
– نه خانوم… من الآن حتی توانایی زنگ زدن به مادر خودم رو هم ندارم، اسم دکتر یادم نمیاد… چه برسه به اینکه بخوام بهش زنگ هم بزنم!
– بهشدت خب…
– بهشدت خب چی؟! الآن ما باید چیکار کنیم؟! این بچه…
همان آوا حرف نیما را قطع کرد.
– دکتر رو خبر می کنم…
– لطف می کنید!
مشخص بود که نیما این حرف را با کنایه زده است، ولی آن دختر انگار متوجه این موضوع نشد. چراکه خیلی معماما جواب نیما را داد.
پارت دیشامگاه اشتباهی پاک شده بود مجددا قرار گرفت…
– خواهش می کنم… فقط اینکه… این فرم رو هم پر کنید لطفا.
نیما پوفی کشید.
– شما سوال های همین فرم رو بگید من جواب میدم، بنویسید…
و با کمی مکث یک “لطفا” به آخر جمله ای که اظهار کرده بود اضافه کرد.
دختر باز هم با اضافه کردن یک “بهشدت خب” موافقت خودش را اعلام کرد.
آوای پاهای دختر را که دور میشد، شنیدم.
نیما با غیظ زیر لب غرغر می کرد.
– خیلی خب و کوفت! حالا انگار اگه فرم نباشه، چه اتفاقی میفته!
و بعد آوایش را بالا برد.
– پس این دکتر چی شد؟!
کف دستم را نوازش کرد.
– طاقت بیار آهو… دکتر حتما حرکت کرده یکی دیگه رو اول بزائونه… الآناست که دیگه برسه! فقط محکم باش! قوی باش!
می دانستم از عمد این گونه حرف میزند تا مرا بخنداند و با خنداندنم حواسم را از دردی که می کشیدم پرت کند.
ولی مگر میشد نسبت به آن درد طاقت فرسا بی اعتنا بود؟!
بالآخره زن سفیدپوشی که دکتر بود همجاده آن دختر آمد.
دکتر از من سوال می پرسید و دختر از نیما تا فرم را پر کند.
دکتر آنقدر سوال پیچم کرد که قلبم می تمایل داشت به موهای رنگ کرده اش که از مقنعه اش بیرون زده بودم چنگ بیندازم!
مشخص بود سوالات آن دختر هم نیما را کلافه کرده بود.
چراکه بعد از چند دقیقه آوای نیما بالا رفت.
– ای بابا خانوم! من از کجا بدونم چند هفته شه؟! یه بار می پرسین چند ماهشه، یه بار میگید چند هفته شه…
دکتر سعی کرد با اظهار کردن جملات تکراری نیما را آهسته کند.
– آروم باشید آقا… اینجا بیمارستانه!
نیما ابرو بالا انداخت و با نگاه خاصی به دکتر این گونه جوابش را داد.
– فعلا که با وجود بعضیا بیش تر شامگاهیه تیمارستانه! مدیونید اگه فکر کنید، منظورم شماست!
صورت دکتر به ناگهان سرخ شد.
درحالیکه پره های بینی اش از عصبانیت بالا و پایین میشد، از کنار نیما گذشت.
– واقعا که!
– واقعا که به خودتون و این بیمارستان و دکترهاش! اینطور که شما سوال می جویا شد می رسیم به شامگاهی که نطفه ی جنین شکل گرفته!
حرف زدن از آن شامگاه همیشگی مرا دگرگون می کرد…
فرقی هم نداشت در چه شرایطی باشم…
بدنم به یکباره سر شد و شدت درد طاقت فرسا بیشتر…
می خبر داشتم که نیما به این زودی ها دست از سر آن دکتر بیچاره تر از من برنمیدارد، پس با ته مانده ی جانم شروع به جیغ زدن و کمک خواستن کردم.
نیما روی سرش کوبید.
– وای!
– تند تر آماده ش کنید بریم اتاق عمل…
دکتر این را بیان کرد و با شتاب از اتاق بیرون حرکت کرد.
به کمک پرستار و نیما درحالیکه از شدت درد اشک می ریختم لباس هایم را عوض کردم.
– من من…
از شدت هق هق نمی توانستم درست حرف بزنم.
نیما خم شد و بوسه ای روی موهایم که از شدت عرق خیس خیس شده بودند نشاند.
– چی شده قربونت برم؟!
کف دستم را گراهی شد و نوازش کرد.
– بهشدت درد داری؟!
تنها توانستم سرم را تکان دهم.
ولی این درد تنها یک گوشه از دردهای تمام نشدنی ام بود…
از درد طاقت فرسای زایمان گوش داده بودم و مطمئن بودم که در حین زایمان و بعدش هم دست از سرم برنمیدارد.
از طرف دیگر نمی خبر داشتم قرار است طبیعی زایمان کنم یا سزارین…
از طرف دیگر که شاید مهم ترین و بدترین قسمت این دردها بود…
درد روحم بود که می خبر داشتم تا ابد آرام نمی گیرد.
حامد لعنتی باید اینجا بود و دلداری ام می داد، نه نیما شایسته…
هرچند که اگر برمیگشت هم به عنوان شوهر و شریک زندگی ام قبولش نداشتم، ولی او نباید مرا در آن شرایط اسفناک تنها می گذاشت.
باز هم کف دست به دامن نیما شدم.
نمی توانستم کلمات را کنار هم مرتب کنم، پس با بی جانی کف دستش را فشار دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن