– الآن که رفتید آتلیه زیاد معطل نکنیا نیما! عاقد و مهمون ها منتظرتونن!
استاد شایسته با بیخیالی لبخند زد.
– گور باباشون!
مادرش با اعتراض آوایش کرد.
و استاد شایسته با خنده ای که نسبت به لحظات پیش شدت یافته بود شانه بالا انداخت.
– والا! راست میگم خب!
و نیم نگاهی به من انداخت.
درحالیکه شرارت از نگاهانش می بارید، چشمکی حواله ام کرد.
– شاید اصلا من قلبم بخواد با زنم خلوت کنم! اون موقع تکلیف چیه؟!
مهری جان دستش را از شیشه به داخل ماشین آورد و نیشگونی از بازوی پسرش گراهی شد.
– خودت رو کنترل کن پسرم!
استاد شایسته دست مادرش را پس زد.
– خب حالا… چطوری میری باغ؟ ماشین که نیاوردی با خودت.
– جهان میاد دنبالم.
– پس ما بریم دیگه؟!
مهری جان تنها سرش را تکان داد.
و استاد شایسته درحالیکه این بار با شیطنت به مادرش نگاه می کرد، اضافه کرد: مواظب باش تا اومدن بابا ندزدنتا!
مهری جان پشت نگاهی نازک کرد.
– برو! برو! کمتر زبون بریز!
استاد شایسته به کف دست های مادرش که از شیشه ی ماشین به داخل آویزان بود، اشاره کرد.
– والا اگه اجازه بدی، می خوایم بریم!
مادرش لب گزید و کف دست هایش را عقب کشید.
– نکن اینطوری مادر من! نکن! بذار اثر رژت بمونه که جهان جون باهاش کار داره! حداقل تا شب که میرین خونه و…
جیغ مهری جان قد بلند شد و استاد شایسته با خنده و به سرعت ماشین را راند.
بماند که فیلمبردار چقدر غر به جانمان زد و با حرف هایش به سختی استاد شایسته را که می بیان کرد “خودت باید حواست اینجا بود و فیلم می گراهی شدی” متقاعد کرد تا مجددا به جلوی آرایشگاه برگردیم و او فیلم آن لحظه را ثبت کند!
در اثر تکان های شمشاهده کرد ماشین دچار دلپیچه شده بودم.
احساس می کردم هر لحظه ممکن است حالم بد شود و هر چه خورده و نخورده ام مثل روزگارهای سابق بالا بیاورم.
شنل را کمی عقب تر کشیدم تا به صورتم هوایی بخورد که توجه استاد شایسته بهم جلب شد.
– بپوشون گل و گردنت رو ضعیفه!
بهت زده نگاهش کردم که خندید.
– تو که نمی خوای به جای آتلیه و باغ بریم خونه ی خودمون عزیزم؟!
آنقدر خنگ نبودم که متوجه منظورش نشوم…
به سرعت شنلم را روی صورتم کشیدم که باعث شد قهقهه ی استاد شایسته قد بلند شود.
– عزیز قلبم! بی صبرانه منتظرم عقد کنیم تا حساب این چند وقت مشتاق دیداریمون رو تسویه کنم!
باز هم لب گزیدم و استاد شایسته گوشزد کرد که آرایشم خراب می شود!
باز هم با وجود کف دستورات فیلمبردار مسیر نیم ساعتی در عرض بیش از یک ساعت سپری شد.
بعد از چند ساعت که شاید جمعا ده عکس هم نگراهی شده بودیم، با تماس مهری جان که می بیان کرد عجله کنیم استاد شایسته بالآخره دست از شیطنت برداشت و رضایت داد که عکس بگیریم.
بماند که من در عکس ها همزیرا مجسمه ای بی روح بودم و استاد شایسته سرخوش و بشاش!
طی کردن مسیر آتلیه تا باغ زیاد طول نکشید.
هرچقدر که به در باغ نزدیک تر می شدیم تعداد ماشین ها و ازدحام جمعیت بیش تر و بیش تر می شد.
استاد شایسته ماشین را جلوی در نگه داشت.
در طی زمانی که استاد شایسته از ماشین پیاده شد تا در را برایم باز کند، از زیر شنل نامحسوس به اطراف نگاه کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن