هرچند که این ماندن در کنارش حالا دیگر برایم سخت شده بود.
یادآوری حرف های حامد و فکر به این موضوع که دیگر شاید نتوانم کنارش بمانم، مثل خوره به جانم افتاده بود.
امید شخص فداکاری بود و بارها این موضوع برایم ثابت شده بود…
اما خب آنقدر بی دیده و رو نبودم که انتظار داشته باشم باز هم حضور مرا در زیستن اش به عنوان شریک قبول داشته باشد!
در نهایت من توانستم تا ظهر از امید دوری کنم و به اجبار او از تخت خواب دل کندم.
زمانی که سر میز روبرویش نشستم، اظهار کرد: خب؟!
و من مجبور شدم بالاخره لب به حرف زدن باز کنم.
– خب… من دیروزگار واقعا حالم بد بود!
امید موشکافانه نگاهم کرد.
– یعنی الان حالت خوبه؟!
زبانم را روی لبانم کشیدم.
– خوب که… بهترم!
امید با تکان دادن سرش یک “خب” دیگر اظهار کرد.
هنوز نمی توانستم حقیقت را بگویم، پس کف دست به دامن دروغ شدم.
درحالیکه عذاب وجدان داشت جانم را می گرفت.
– دیروز اون… پسره… اونقدر چرت و پرت اضافه کرد که حالم بد شد…
– چرت و پرت؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن