هرچند که هیچ اسمی از او نبردم.
همه ی چیزهایی که تصورشان می کردم پنجاه درصد احتمال واقعی بودنشان وجود داشت…
به همین قلبیل هم نمی تمایل داشتم با بردن اسم شخص خاصی برای خودم دردسر دیگری بسازم.
قرار بر این شد من با ماشین خود بهشدت عادی به جایی که حامد اظهار کرده است بروم و پلیس ها شرایط را کنترل کنند…
هم تعدادی نیرو به صورت ناشناس اطراف موقعیت باشند و هم تعدادی از در خونه مان مواظب من باشند.
با وجود آنکه اطلاع دقیقی از حال امید نداشتیم و معلوم نبود که آیا حتما دزمشاهده کرده شدن شیوا به کف دست حامد بوده است، پلیس صلاح می اطلاع داشت تا یک جایی طبق میل داشته ی حامد پیش رویم…
دقیقا طبق وقتی که پلیس تعیین کرده بود از خانه خارج و مسیری مقصد شدم.
بعد از رانندگی نسبتا طولانی مدت به جایی که حامد گفته بود رسیدم.
به نظر می رسید فضا متروکه باشد.
تمام وجودم داشت از استرس می لرزید.
دست و پایم یخ زده بود و نمی دانم چگونه در حین رانندگی تصادف نکرده بودم!
– به به! آهو جان!
صدای منحوس حامد که به گوشم رسید ضربان دلم بیشتر از قبل شد.
– می دونستم میای، ولی متاسفانه اینجا گاو و گوسفند نیست که زیر پات قربونی کنم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن