رمان آن شامگاه از مریم پیروند یک رمان در ژانرهای رمان اجتماعی|رمان عاشقانه|رمان ماجراجویی می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به رمان آن شامگاه اثر مریم پیروند :
صدای دادوفریاد میاومد، آوای مردونه بود، کسی داشت عربده میزد.
– به حضرت عباس من نمیدونستم اون کیه.
– تو به خواهرم تجاوز کردی بیشرف، چطوری تونستی اینکارو بکنی.
این صدای میلاد بود و با متوجه شدنش روح از تنم پر زد. بمیرم میلاد، کاش بمیرم اما امشبو به نگاه نمیدیدم. از آواش نلرزیدم، از جملهاش لرزیدم، واقعیتو مثل رعدوبرق به سرم زد.
به من تجاوز شده… اون عوضی که همیشه به داداشم میگفت داداش و از بچگی رفیق جونجونی و گرمابه و گلستان میلاد بوده بهم تجاوز کرد.
تنم رو از روی تخت بالا کشیدم، لگنم انگار دو تیکه شده بود، با یادآوری پچپچهاش توی گوشم و تعریفش از تنم به طرزچندش گونهای از خودم بدم اومد.
میتمایل داشتم از اینجا برم، اما روی چشم دوختن تو صورتِ میلاد رو نداشتم.
دیدهم به لکههای روی تخت افتاد، لکه نبودن، بلکه نشون از یه خونریزی عمیق داشسریع.
ملحفه زیر پام پر شده بود از خونِ بکارتم.
من چطور بهش اجازه دادم به تنم چیره بشه و دخترونگیهای جذابم رو از آنِ خودش کنه؟
چطوری اجازه دادم کف دستِ حریص و نامردش به جهانی قشنگم بخوره؟
هق زدم و با درد به اون خون که نشون از نابود شدنِ زیستنم و مرگ جهانم بود خیره شدم.
صداها و امواج بلندِ صوتیشون توی سرم اکو میشد.
– به خدا به جونِ مادرم نمیدونستم خواهرته… احمق من اگه میتونستم مرگو به این کار ترجیح میدادم چطور فکر میکنی از عمد این کارو کردم، ما با یکی دیگه هماهنگ کردیم من از کجا میدونستم خواهرت سر از این خونه درمیاره.
– بیشرف اون نامزدِ مُسلمه، جواب نامزدشو چی بدم، اگه بفهمه تیکه پارت میکنه.
– لامصب چرا نمیفهمی، مگه من میدونستم اون کیه، مگه علم غیب داشتم، این دختره قرار بود دوستشو بیاره، گفت اون یکی دیرتر میاد، منم منتظرش موندم، چه میدونستم خواهرت میاد داخل، چراغا هم خاموش بودن تشخیص ندادم مرگ گراهی شده کیه.
– لاشی فرق یه دخترو با زن تشخیص نمیدی؟
– مست بودم احمق، خوبه با هم اون شیشهی لعنتی رو خالی کردیم.
هق زدم… عربدههاشون بالا گراهی شد.
میلاد: جواب مامانو چی بدم، جواب نامزدشو، میدونی با کارت چه بلایی سر منو خونوادم میاری، خدا لعنتت کنه.
من به چه زبونی حرف میزنم لامصب، چرا نمیفهمی خرِ نفهم، الاغ، حیوون، خودمم دارم سکته میکنم چطوری این اتفاق افتاده، خودمم داغونم، به هرچی ولیمزادهست نمیدونستم اون خواهرته، بیشرفم اگه دروغ بگم، بیناموسم اگه میدونستم و خبط زدم، خودمم تا دیدمش کپ کردم.
آره جون عمهت… اونهمه جیغ زدم بهت بیان کردم منو اشتباه گحرکت کردی من اونی نیستم که فکر میکنی اما با بیرحمی تنمو دَریدی… پس حیوون تویی… تویی وُریا…
خودمو بغل گرفتم… مثل جوجهای بیپناه گوشهی تخت کز کرده بودم و مویه سر میدادم برای تمام داشتههایی که حالا از دستم راهی شده بودن.
مولین… مولین مولین منو فرستادی بیام واسه شازده دُردونت غذا درست کنم، خونهشو تمیز کنم، اومدم به حیات داداشم سروسامون بدم، ولی دوستِ عوضیش دخترِ بیچارهتو غارت کرد.
نبودی ببینی چهجوری زیر دست و پاش تقلا زدم، هر کاری کردم تا بیعفتم نکنه اما اون بیناموسی کرد و ناموسمو لکهدار کرد.
هق زدم، صوتی میلاد یک لحظه هم آروم نمیشد. داد میزد، عربده میکشید، حتی کارشون به دعوا رسید و صدای شکستن و خرد شدنِ وسیلههارو گوش دادم، میلاد جنون گحرکت کرده بود و دوست نامردش سعی میکرد توجیهش کنه در مورد من اشتباه کرده، اول به آرومی اما بعد مجبور شد اونم مثل میلاد داد بزنه، عربده بکشه و غیرت خودش رو به سخره بگیره برای خبط بزرگی که به من زده…
میلاد که با تحکم گفت:
– پاش میمونی.
من مُردم… مُردم از حرفی که برادرم بهخاطر جمع کردنِ آبروریزی که توسط بهترین دوستش رخ داده به زبون آورده.
از پیغام محکمی که شامگاهیه کف دستور بود و رفیقش فقط باید اجراش میکرد و اون که گفت:
– نامردم اگه این کارو نکنم، پاش میمونم.
سوختم و در خلوت و خاموشیِ اتاق قد بلند زدم زیرِ گریه… مسلم… خدایا جواب مسلمو چی بدم؟ چطوری سرنوشتم در کسری از ثانیه به این شکل تبدیل شد! چطور میشه با یه اشتباه زیستنم نابود بشه! مسلم از من جدا نمیشه، ما سه سال عاشقِ هم بودیم تا بالاخره بهسختی بههم رسیدیم…
خدا لعنتت کنه وریا، خدا لعنتت کنه که منو نابود کردی.
میلاد: مهتاب برو یه سر بزن به خواهرم منکه روم نمیشد تو صورتش نگاه کنم، برو ببین حالش چطوره.
مهتاب کیه این وسط !! اصلا توی این خونه چه غلطی میکردن !!
در اتاق باز شد، نگاهم به دختر سانتال مانتالِ جلوی درافتاد.
با تأسف نگاهم میکرد، موهای بلند و بلوندشو عقب زد و برگشت به اونایی که بیرون از اتاق بودند اضافه کرد :
– بیداره فقط بهنظر من بهتره ببریتش بیمارستان، هم بهخاطر تجاوزِ ناشیانه، هم بهخاطر شوکی که بهش رسیده.
تا اسم تجاوز رو آورد بار دیگر زدم زیر گریه.
صوتی نفسهای عصبی مردهای بیرون از اتاق رو متوجه شدم. میلاد چیزی واگویه کرد، شایدم به اون فحش داد.
دختر اومد به طرفم. دستش روی بازوم جای گرفت. خودمو عقب کشیدم:
– بهم کف دست نزن.
– باید ببریمت بیمارستان، پاشو کمکت کنم لباس بپوشی.
جیغ زدم :
– به من کف دست نزن.
بلند داد زد:
– باورم نمیشه وُریا، تو چقدر احمقی که نفهمیدی این یه دخترِ لطیفه زیرکف دستت.
با برآشفتهت پسش زدم و بخاطر تعریفش نامیل داشته جیغ زدم:
– برو گورتو گم کن.
– عزیزم میدونم داغونی، حالِ درستی نداری، منم جای تو بودم حالم بهتر از این نبود اما بهتره ببریمت بیمارستان، حالت اصلا خوب نیست.
– من فقط میخوام از اینجا برم بیرون… میخوام… میخوام برم پیش مولینم.
اشکام مثل آبشار از چشمام سرازیر شدن. توی چشماش غباری از قلبسوزی نشست و لبش رو با تاسف مکید و اضافه کرد :
– باشه میبرمت پس پاشو لباساتو تنت کنم از این خرابشده بریم بیرون.
زودتر از انتظارِ دختر، لباسامو تنم کردم. اونقدر بهسرعت که حتی برام مهم نبود اون پشته سرمه.
– تو خیلی خونریزی داری.
برنگشتم به عقب، نمیمیل داشتم ببینم چه آثار ارزشمندی ازم توی این اتاق باقی مونده… ارزشمندتر از اون خودم بودم که طبق کف دستورِ میلاد قرار بود زن آدمی بشم که بهشدت ازش متنفرم.
من هیچوقت امشامگاه رو فراموش نمیکنم، از امشامگاه به بعد باید به حال خودم گریه کنم، نه دخترانگیم که در عرض چند دقیقه ازم به یغما رفت.
کنارم از حرکت ایستاد :
– آمادهای ؟
با اشک و تتهپته ای از استرس و لرزش لب زدم :
– نِ…نمیخوام کسیو ببینم، بگو... بگو برن.
اصلا قلبم نمیمیل داشت بفهمم دلیل بودنش توی این خونه چیه، دختری مثل اون کنارِ دو مرد تنها فقط یه قلبیل میتونه داشته باشه، سعی کردم بهش فکر نکنم.
در اتاق رو باز کرد و به تندی بهشون توپید:
– میخوام ببرمش بیرون، نمیخواد ریختتونو ببینه.
آوای میلاد با یاس و سرشکستگی به گوشم رسید:
– حق داره… من باید برم بمیرم، خودم از این به بعد چطور میتونم تو صورتش نگاه کنم… خدا لعنتت کنه وریا، رسوام کردی، سرم پیش خونوادم تا ابد زیره.
دختر به سمتم برگشت :
– میتونی بیای بیرون، راهی شدن تو اتاق گموگور شدن.
بیاراده برگشتم و نگاهی به اتاق انداختم. این اتاقو دوست داشتم. بعضی شامگاها من یا متینا خواهرم خونهی داداش میلاد میموندیم و توی این اتاق میخوابیدیم.
اتاق تمیز و مرتبی بود و دیوارهاش آبیرنگ بودند. سیما همواره میاظهار کرد این اتاقو برای پسرشون میخواد. پسری که هیچوقت به جهان نیومد و اون و میلاد الان در آستانهی طلاق گراهی شدنن.
با حرفای میلاد چشمهی اشکم مجدداً جوشان شده بود. صوتی منزجر اون عوضی هنوز توی گوشمه. نفسهاش، نالههاش، غرشش از شهوتِ زیادش و چیزهایی که در خصوص تعریفِ بدنم سر میداد.
حالم بهم خورد، چسبندگیِ بین پاهام قدرت جاده حرکت کردن رو ازم گراهی شد.
لگنم هم بهشدت درد میکرد ،عاشق شدم در همون لحظه بمیرم.
روی شکمم کمی خم شدم و کف دستمو به شکمم گراهی شدم. درد ذره ذره داشت تنمو میبلعید.
اینکه مجدداً نگاهام سیاهی بره و جلوی پای اون دختر فرو بریزم اصلا کف دست خودم نبود.
جیغ کشید :
– میلاد، وریا بیاین، غش کرده.
جلوی پام چمباته زد:
– واسه همین اضافه کردم باید بریم بیمارستان، حالت اصلا خوب نیست.
– چی شده ؟
صدای داداشم بود… من بمیرم خدا… نمیتونم با این رسوایی کنار بیام.
کنارم جای گرفت و سرمو از روی زمین بلند کرد.
– سرش داره خون میره تو کدوم گوری بودی مهتاب، چرا نگرفتیش نخوره زمین؟
– بیام داخل میلاد !
صدای اون عوضی بود… همون شیطانی که منو به این حال انداخت.
میلاد عربده زد:
– برو به جهنم کثافت، دلم میخواد تیکه پارت کنم عوضی، خواهرمو بیچاره کردی. بیچارمون کردی نامرد…
کشیده زد زیر گریه… مردونه و متعصب اشک ریخت.
– چه بلایی سرش آوردی بیمروّت، چه بلایی سرش آوردی، من چطوری تو صورت خونوادم نگاه کنم و بگم تو خونه من این بلا سرش اومده.
از روی زمین کنده شدم… حتی یه ذره هم قدرت بدنی نداشتم، ولی اشکام از نوای قلب سوختهام از گوشههای چشمم سرازیر میشدند.
میلاد منو روی کف دستاش حمل کرد و از اتاق بیرون برد. دیدهامو بستم نمیخواستم نگاه برادرم رو ببینم. صدای گریهاش یهلحظه هم قطع نمیشد.
– سوئیچو بیار مهتاب.
لای نگاهامو یه لحظه باز کردم و نگاهم افتاد به اون که با بالاتنهی برهنه کنار اتاق از حرکت ایستاده بود، همون اتاقی که زندگی منو درونش به آتیش کشید.
با مضطربی مُردنم رو تماشا میکرد.
سریع چشمامو بستم… من چطوری با این ننگ زندگی کنم و قبول کنم یه عوضی خیلی راحت زندگیم رو تحت سلطه خودش درآورده….
***
بیدار بودم، حتی میدونستم توی بیمارستانم ولی دیدهامو باز نکردم.
کسی کنارم بود دلم میتمایل داشت بفهمم کیه. سنگینی نگاهشو رو خودم احساس میکردم. اهمیتی نداشت. من تمام زندگیم با یه شعله سوخت و خاکستر شد و حالا تماشا کردنم توی این وضعیتِ مفلوک و رقتبار چیزی از بار اندوهم کم نمیکنه.
دکتر یا پرستار اومد توی اتاق و سرم و از توی کف دستم بیرون کشید و حرف زد:
– دکتر مرخصش کرده، حالِ بدش حاکی از شوکیه که بهش رسیده، تمام کارای لازمو همکارام انجام دادن، اگه بیدار شد میتونید ببریدش.
– باشه ممنون.
صوتی یه زن بود و حتما همونی بود که توی خونه میلاد متوجه شدمش.
لای دیدهامو باز کردم. همون بود. تبسم خستهای زد :
– دکتر اظهار کرد بیدار شدی مرخصی.
– تو دوستدخترِ میلادی.
از سؤالم تبسمش سرد شد:
– نه.
– پس تو خونه میلاد چیکار میکردی؟
– میتونی قد بلند شی یا کمکت کنم؟
ظاهرا نمیمیل داشت بگه اونجا چه غلطی میکرده… دیگه چیزی باعث تعجبم نمیشه، هر کاری تو اون خراب شده داشت تهش شد خراب شدنِ زندگی من.
بهسختی قد بلند شدم. کف دستمو گرفت و از تخت پائین راهی شدم.
– میلاد روش نمیشه بیاد پیشت به من بیان کرد بمونم تا سِرمت تموم شه برسونمت خونه.
واقعیتِ ترسناکِ تجاوز بار دیگر شامگاهیه یه ابر سیاه و ترسناک روی تنم سایه انداخت. همجادهش از اتاق راهی شدم بیرون.
درد حالا بسیار واضحتر از قبل خودشو نشون داد. تنم تازه داشت حالیش میشد اون فاجعه چطوری بهش آسیب رسونده.
از بیمارستان که راهی شدیم بیرون دختر که اسمش مهتاب بود به سمت رنوی مشکیش توی پارک اشاره کرد.
– ماشینم اونجاست بریم بشین تا برسونمت خونه.
درحین راه راهی شدن زانوهام مرتب تا میشدن. هیچ قوتی توی بدنم نداشتم. دردِ لگنم، پاهام و زانوهام رو تحت شعاع قرار داده بود.
یهلحظه زانوهام تا شدن و افتادم روی زمین. دختر زیر بغلم رو گراهی شد و انگار به کسی گفت :
– شما نیاید… خودم پیششم.
نگاهم روی میلاد ثابت موند. کنار پارس سفیدش ایستاده و قدمشو جلو برداشته بود تا بیاد پیشم.
پس اون یکی کی بود که دختر اضافه کرد شما نیاید.
سرم چرخید. قلبم نمیخواست ببینمش. ولی اونم بود. اون لعنتی و از دور مارو نگاه میکرد. نگاه حسرتبار و نادمش رو تاب نیاوردم، سرمو پایین انداختم و وقتی مهتاب ریموت ماشینش رو زد، قرار گرفتم روی صنقلبی.
آخی از درد از بین لبهام خارج شد. درد داشتم و تنم کوفته و سنگین بود. مهتاب قرار گرفت ماشینرو روشن کرد و از پارک خارج شد. نگاه پر از نفرتم رو در لحظه آخر دوختم بهش.
کنار موتور بزرگش ایستاده بود و با ندامت و شرمساری، با مشتهای گرهشدهش زل زده بود بهم.
***
وارد خونه شدم و به سمت اتاقم حرکت کردم. متینا روی مبل جای گرفته و سرش توی گوشی بود. اما تا به طرفم پیچید و چهرهامو کاوید، شوکه شد:
– از جنگ اومدی.
جوابشو ندادم، سوالش مامان رو کنجکاو کرد تا از آشپزخونه بیاد بیرون و چپچپ نگاهم کنه. از گوشهی دیده نگاهشو روی خودم حس کردم.
– ماهین؟
جلوی اتاقم ایستادم.
– بله ؟
– ببینمت مادر، چرا دلخوری؟
اگه برگردم صورتم ضایعست و مامان راحت میفهمه یهچیزیم شده.
– دخترم، برگرد ببینمت، نه سلامی نه علیکی، یه راست میری سمت اتاقت مورچه گازت گراهی شده… داداشت اومد از ماموریت ؟
– آره.
– خب حالا چرا برنمیگردی؟
متینا: از بس کارکرده اونجا پوزش پره… کوزت جون خسته نباشی.
مامانو باش، چه میدونه اونجا چه بلایی به سرم راهی شده !! میلاد با وجود دوستدخترهای رنگاوارنگش اصلا به کمکِ من نیازی نداشت که منو زور کردی برم اونجا و خونهشو مرتب کنم تا با این وضع برگردم خونه
وارد خونه شدم و به سمت اتاقم حرکت کردم. متینا روی مبل نشسته و سرش توی گوشی بود. ولی تا به طرفم پیچید و چهرهامو کاوید، شوکه شد:
– از جنگ اومدی.
جوابشو ندادم، سوالش مولین رو کنجکاو کرد تا از آشپزخونه بیاد بیرون و چپچپ نگاهم کنه. از گوشهی دیده نگاهشو روی خودم حس کردم.
– ماهین؟
جلوی اتاقم ایستادم.
– بله ؟
– ببینمت مادر، چرا غمگینی؟
اگه برگردم صورتم ضایعست و مامان راحت میفهمه یهچیزیم شده.
– دخترم، برگرد ببینمت، نه سلامی نه علیکی، یه راست میری سمت اتاقت مورچه گازت گرفته… داداشت اومد از ماموریت ؟
– آره.
– خب حالا چرا برنمیگردی؟
متینا: از بس کارکرده اونجا پوزش پره… کوزت جون خسته نباشی.
مامانو باش، چه میدونه اونجا چه بلایی به سرم رفته !! میلاد با وجود دوستدخترهای رنگاوارنگش اصلا به کمکِ من نیازی نداشت که منو زور کردی برم اونجا و خونهشو مرتب کنم تا با این وضع برگردم خونه
اگر رمان آن شامگاه رو توی اپلیکیشن مطالعه کردید، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم مریم پیروند برای بقیه رمان خوانها پایین همین مطلب بنویسید.
رمان آن شب
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن