که هنوز یه قسمتش روی سرم و یه قسمتیش رو صورتم بود رو آوردم پایین و با نفرت بهش دیده دوختم و گفنم:
-تو ی لعنتی منو به زور آوردی اینحا ….تو منو دزمتوجه شدی!
نگاههاش رو تنگ کرد و بهم نزدیکتر شد وجویا شد:
-چی!؟ تورو دزمشاهده کردم؟ نه نه…توی صورت سگی رو؟ نه نه من هیچوقت چیز بد نمی دزدم…من آشغال نمی دزدم
با غیظ داد زدم:
-پس من چرا من اینجا و تو اتاق بو گندوی توام!؟
یه مشت به کیسه بوکسش که درست نزدیک بود زد.شاید اینجوری خشمش از منو روی اون کیسه خالی کرده بو و بعدهم جواب داد:
-چراکه توی لعنتی تو ماشین خوابت برده بود و هرکاری کردم بیدار نشدی.
نمیتونستم بندازمت رو شونه ام و ببرم پرتت کنم جلو در خونه ی ننه ات و بگم اینم نوه ی عزیزت پس آوردمت اینجا و بهت لطف کردم و اجازه دادم رو تخت عزیزم بخوابی…لباساتم درآوردم زیرا بو گند عرق میدادن و فکر میکردم اینطوری راحت تر میخوابی! حالا پاشو لباسای لعنتی بو گندوت رو بپوش و از اینجا بزن بیرون هرزه ی دوهزارتومنی
وا رفته و متحیر به اون که از خشم زیاد رگهای گردن و شقیقه اش بیرون زده بودن و کاملا از زیر پوستش مشخص بودن خیره شدم.
ابداً فکر نمیکردم کار من با اون به این نقطه برسه اون هم وقتی که تا دیشامگاه مطمئن بودم دلنشینترین و باحالترین و پر هیجان ترین شامگاه زیستنم رو باهاش گذروندم و از خوشتیپترین و خفن ترین مرد دنیا لب گراهی شدم!
من حتی تصورش رو هم نمیکردم لحظه ای سر برسه که همچین حرفهای زننده ای ازش بشنوم و تا به این حد ازش متنفر بشم.
انگشت اشاره ام رو چرخوندم سمت خودم و درست وسط قفسه ی سینه ام گذاشتمش و جویا شدم:
-تو به من بیان کردی هرزه ی دو هزار تومنی!؟
یک ثانیه هم واسه جواب دادن مکث نکرد.
سر جنبوند و با تحکم بیان کرد:
-بله تو! دوهزارتومن هم زیادته! تو هرزه ی پونصد تومنی هستی! از این پونصدتومنی های پاره ای که با چسب نواری بهم وصلشون میکنن! از اتاق من و خونه ی من گمشو بیرون دو هزاری خودشیفته!
هیچوقت….
هیچوقت هیچ مدت هیچکس با من اینطور حرف نزده بود.
هیچ احدوناسی….!
در حالی که بخاطر شنیدن حرفهاش بی نهایت قلبگیر و برآشفته شده بودم قد بلند شدم و با پایین اومدن از روی تخت و با کمی بغض انگشتمو به طرفش گرفتم و گفتم:
-اگه من یه هرزه ی پونصدتومنی هستم تو هم یه پسر بدردنخور ندار بی پول اسکل وحشی بددهنی که هیچ الاغی باهاش دوست نمیشه….
تو حال بهم زن ترین پسری هستی که تا حالا مشاهده کردم!
یه پسر فقیر با یه اتاق چندش و رقت انگیز که دست کم از لونه سگ نداره و یه تخت خواب که جنسش از جنس سنگهای توی بیایونه!
خودمم نمیدونم چرا بیخودی داشتم پشت سرهم مبکوبوندمش و فقرش رو به رخش میکشیدم.
فقط میدونم که میتمایل داشتم آروم بگیرم.همین حتی اگه شده با تلاش برای کوچیک کردنش!
انگشت اشاره اش رو سمتم گرفت و گفت:
-لباسای لعنتیتو بپوش و گورتو از اینحا گم کن قبل از اینکه به صد و نه روش ساموریایی ترتیبتو ندادم!
اون پیرهن لعنتیمو هم باخودت ببر…اون دیگه بو گند تورو گراهی شده نمیخوامش!
دهنم ارزتعجب وا موند.
چطور میتونست به من بگه بد بو هستم وقتی از نظر خودم و بقیه همیشه خوش بو ترین بودم !؟
دستامو مشت کردم و با نفرت لب زدم:
-عوضی حال بهم زن!
تیشرت و شلوارش رو پوشید و با برداشتن گرمپوش ورزشی طوسی رنگش از اتاق زد بیرون.
ثانیه ای صبر و تعلل نکردم.
باید هرچه زودتر از این خراب شده میزدم بیرون…
فورا تیشرتشو درآوردم و بعد با پوشیدن لباسهای خودم و برداشتن کیفم از اتاقش زدم بیرون و درو محکم و با حرص پشت سر خودم بستم.
میتمایل داشتم گام بعدی رو بردارم که همون لحظه صوتی داد یه زن از اتاق خواب سر جا ثابت نگهم داشت:
“آرمین مبشه به دوست دختر دریده ات بگی اینقدر درارو محکم بهم نکوبه هااااان عوضی!؟”
هاج و واج و متحیر سرمو به سمت اون اتاق که گمونم اتاق مادرش بود برگردوندم.
واقعا مادرش بود !؟
با مکث بار دیگر آواش رو گوش دادم:
“دختره تا صبح تو اتاق ما چپیده و حالا قیل و قال جاده میندازه…همین یه شب اگه هتل یه مسافرخونه می موند بالای دویست تومن پاش در میومد. بهش بگو آرومتر متوجه شدی آرمین؟خودتم زودتر برو مکانیکی پیش پدربزرگت بلکه دو قرون دربیاری لااقل از پس خرید کاندوم مورد نیازت بربیای”
خدایا! وحشتناک بود.
مادری تا به این حد پایه و رک نمتوجه شده بودم!
آرمین ساک ورزیش رو برداشت و بعد گفت:
-باشه شقی جون!
چشم از در اون اتاق که صدای مادرش از اونجا به گوش می رسید برداشتم و با مچاله کردن تیشرتش توی کف دستم پرتش کردم سمتش و بیان کردم:
-تیشرت دو سه قرونیت هم مال خودت لات لاابالی! امیدوارم همیشگی فقط بخوری و ببازی و درب و داغونت کنن و هیچوقت برنده ی هیچ مسابقه ای نشی!
با مچاله کردن تیشرتش توی کف دستم پرتش کردم سمتش و اضافه کردم:
-تیشرت دو سه قرونیت هم مال خودت لات لاابالی! امیدوارم همواره فقط بخوری و ببازی و درب و داغونت کنن و هیچوقت برنده ی هیچ مسابقه ای نشی!
وقتی این حرفهارو بهش بیان کردم بهشدت زود واکنش نشون داد.
دیدهاشو تنگ کرد و با تکیه دادن کف دستهاش به دو طرف پهلوهاش اضافه کرد:
-تو دیگه چه سمی هستی!؟
میتمایل داشتم همونطور که اون به خودش جرات داد منو تخریب بکنه منم همینکارو بکنم واسه همین با نفرت براندازش کردم و به طعنه بیان کردم:
-سم واقعی خودتی!
عصبی لبخند زد و گفت:
-ناخلف!
دونون قروچه ای کردم و بازهم ساکت نموندم و اضافه کردم:
-وصله ی ناجور…از اول هم به من نمیخوردی نباید به حریمم رات میدادم بازنده ی کتک خور!
دیگه نتونست خشمش رو کنترل بکنه و به زدن همون چند کلمه بسنده بکنه برای همین عصبی و قلبخور پا تند کرد سمتم.
بازوم رو گحرکت کرد و همونطور که فشارش میداد تا قدرت بدنیش رو با یه نیمچه فشار به رخم بکشه با غیظ اظهار کرد:
-از خونه ی من بزن بیرون هرزه پونصدتومنی
حالم از قیافه ی صورت سگیت بهم میخوره…ترجیح میدم با کبری و صغری و شهین و مهین دوست بشم تا با تو…
اینبار من بودم که شنیدن حرفهاش سخت متعجیم کرده بود.
هیچوقت نه با کسی اینطوری صحبت کرده بودم و نه کسی اینجوری رک و صریح و بی پرده و چندش کلمات رو در موردم ادا کرده بود!
همونطور که هرچی قلبش میخواست در موردم به زبون میاورد،کشون کشون بردم سمت در.
بازش کرد و بعد از اینکه پرتم کرد بیرون خصمانه اظهار کرد:
-دیگه هیچوقت خودتو به من نچسبون ! ملتفت شدی صورت سگی!؟
تو چشمهاش نگاه کردم و با بغض اظهار کردم:
-واقعا برات متاسفم
کاملا بیخیال و بیتفاوت نسبت به این بغض آشکار و جمع شدن اشک توی نگاههای من،انگشت رو بالا آورد و اونو جلوی صورتم گراهی شد و اظهار کرد:
-به درک که متاسفی! صورت سگی!
با عصبانیت پشت کف دستمو رو لبهای خودم که اون بوسیده بودشون و من بخاطر اون بوسه خیلی به وجد اومده بودم کشیدمو بیان کردم:
-نمیخوام بو گند تورو برم…باید برم حماااااام!
حالا اون یکی انگشت رو هم بالا آورد و گفت:
-همچنان به یه ورم…اصلا برو و اونقدر خودتو لیف بکش که جونت در بره…
اینو اضافه کرد و با زدم یه پوزخند برگشت داخل خونه و درو به روم بست.
دیگه یک ثانیه هم اونجا نموندم.
بغض کردم و بدو بدو پله هارو بالا راهی شدم تا هرچه زودتر خودمو برسونم بالا و از این لعنتی فاصله بگیرم.
تو اون مسیر و تو فاصله ای که داشتم بالا میراهی شدم هزاران بار ، هزاران فحش به خودم دادم اون هم بابت اینکه به همچین کسی علاقمند شده بودم.
فکر میکردم خاص و دلبسته شدنیه ولی در واقع پفیوز بود و لعنتی!
رو به روی خونه ی پدربزرگ ایستادم.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم اول به خودم مسلط بشم و بعد در بزنم.
بغضمو قورت دادم و پلکهامو روی هم فشردم.چنددقیقه ای موندم که نه خبری از خش صوتم باشه و نه خبری از برق اشک…
نفس عمیقی کشیدم.
دم… بازدم…دم و مجدداً بازدم.
حالا دیگه میشد در زد.اینکارو انجام دادم و به فاصله ی چنددقیقه بعد پدربزرگ درحالی که یه روزگارنامه گراهی شده بود کف دستش و مشخص بود قصد بیرون رفتن داره، درو به روم باز کرد و اظهار کرد:
-به به! صباح الخیر شیلان جان!
لبخندی تصنعی زدم و اظهار کردم:
-صبح شما هم بخیر بابا بزرگ!
بازهم لبخند زد.از اون لبخندهای عمیقی که روشنایی میبخشیدن.کج ایسناد که سر مسیرم نباشه و بعد جویا شد:
-پیش دوستت خوش گذشت!؟
تبسمی زورکی زدم و با رد شدن از کنارش، به دروغ جواب دادم و گفتم:
-باه…بله خوب بود…اونقدر که تا صبح داشتیم میاضافه کردیم و می لبخند زدم و الان من فکر میکنم فقط دوست دارم بخوابم…
ریز خندید و با تکدن دادن کف دستش در حین بیرون رفتن از خونه اظهار کرد:
-زندگی یعنی همین عزیزم!
در اتاق رو باز کردم و حرکت کردم داخل.
لباسهامو درآوردم و پرت کردم یه گوشه و خودمو انداختم روی تخت.
ماتم زده زل زدم به یه گوشه و تو ذهنم یه دور همچی رو اینطور چیدم که چیشد از یع بوسه و یه شب رویایی رسیدم به اون دعوا و…
شلوار و کشیدم پایین و نگاهی به مابین پاهام انداختم…فکر کنم وقتش بود مطمئن بشم اون گرچه منو برده بود خونه اش ولی بهم دست درازی نکرد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن