با هر سختیای که بود با دکتر و پرستار سر و کله زده و در نهایت موفق شده بود که برگهی رضایتنامه را امضا کند، لباسهایش را تحویل بگیرد و با وجود سستی و بیحالیاش آماده شود و از بیمارستان بیرون بزند.
نگاههایش صفحهی گوشی را تار میمتوجه شد و حتی نمیتوانست روی نقشه، مقصدش را مشخص کند و اسنپ بگیرد. در حاشیهی خیابان تکیه زده به ماشینی، برای جلوگیری از سقوطش از حرکت ایستاد و کف دست برای اولین تاکسیای که سمتش میرسید تکان داد و گفت:
– دربست.
راننده اشاره کرد که سوار شود. هزار و یک فکر و خیال در سرش بالا و پایین شد تا به بیمارستانی رسید که حانیه در آن بستری شده بود.
داخل شد و کنار استیشن راهی شد. مشخصات حانیه را رو به پرستاری که مقابلش بود اظهار کرد:
– خواهرم اینجا بستری شده، چاقو خورده بوده، یه دختر جوونه، حانیه کهبد.
پرستار نگاهی به او کرد و گفت:
– آهان بله، تازه از اتاق عمل اومده بیرون، مضطرب نباشید حالش خوبه، خانمی هم که هممسیرش بوده سی تی اسکنش رو انجام داده و مشکل خاصی نداشته، خودتون با دکترشون صحبت کنید.
ابروهایش بالا پرید! به قدر کافی دلشوره و اضطراب داشت و حالا انگار کسی کف دست میان قفسهی سینهاش انداخته بود و قصد داشت دلش را بیرون بکشد! از چه کس دیگری حرف میزد؟!
راهش را سمت پلههایی که پرستار اضافه کرده بود کج کرد. کمی تلوتلو میخورد، آوایش زد:
– آقا؟ شما حالتون خوبه؟ مثل اینکه خودتونم حال چندان مساعدی ندارید!
بدون اینکه سمت او بچرخد کف دستش را بالا گحرکت کرد و جواب داد:
– من خوبم.
اما خوب نبود، افتضاح بود و انگار تمام آن بیمارستان دور سرش میچرخید.
وارد طبقهی دیگری شد، نام حانیه را گفت و سمت اتاقش پا شتابزده کرد. قبل از اینکه به اتاق حانیه برسد، آوای آشنایی به گوشش رسید! آوای گراهی شدهی ناشی از گریهی آناشید که پشت سر هم میاظهار کرد:
– بچهام… تو رو خدا بچهامو پیدا کنید جناب سروان، خواهش میکنم ازتون.
تنها توانست لب بزند:
– یا فاطمهی زهرا!
ساعتی بعد ناباور از آنچه که گوش داده بود و آنچه که اتفاق افتاده بود، روبهروی مأمورها در محوطهی بیرونی بیمارستان از حرکت ایستادهبود. اظهار کردهبودند باید برای تکمیل شکایت به کلانتری برود.
عاجز و درمانده رو به آن دو اظهار کرد:
– قطعاً اینکه هم برادرم توی زندان قفسهی سینهاش بریده، هم من و هم خواهرم، و هرسهنفرمون درست توی یک ناحیه، بیربط به اتفاقات اخیر پیش اومده نیست ولی خواهشی که ازتون دارم فقط اینه که بچهی برادرم رو پیدا کنید. اون نوزاده، ازتون خواهش میکنم، مهمترین مسئله برای ما الان اون بچهست. خودمون که به هر حال خطر از بیخ گوشمون گذشته. فقط بچه رو پیدا کنید. به او اطمینان خاطر دادند که از هیچ تلاشی فروگذار نمیکنند.
تمام تنش میلرزید، لرزش در صوتیش کاملاً محسوس بود، از آندو جدا شده و داخل ساختمان بیمارستان شد و خودش را به اتاق حانیه رساند. حانیه روی تخت خوابیده بود و آناشید کنارش قرار گرفته و هردو اشک میریختند! برای چندمین بار شماتت بار رو به آن دو توپید:
– این چه کاری بوده که شما انجام دادید؟ این چه غلطی بوده که شما دوتا بدون اجازه، بدون مشورت، بدون فکر و با نهایت اختیار سرخودی انجام دامشاهده کرد؟! کاری کرمتوجه شد که هم جون امیرحسین توی زندان به خطر بیفته هم یه بچهی طفل معصوم گم بشه! آخه حانیه اگه اون چاقو رو محکمتر به تو زده بودن، اگه دلت…
نچی کرد.
– لاالهالله، آخه من چه غلطی میخواستم بکنم؟! آنا خانم شما چی؟! اگر سرت طوری ضربه خورده بود که به جای اینکه الان اینجا قرار گرفته باشی، ضربه مغزی شده بودی و توی ICU بودی، میخواستم جواب مادر و برادرتو امیرحسینو چی بدم؟! جواب خودمو چی بدم؟!
و با خشمگینت بیشتری ادامه داد:
– ادعای مادریات میشه و جون بچهاتو به خطر انداختی؟! اصلاً فکرم کردی با خودت؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن