داشت آماده میشد و میان تمام اضطرابهایش اندکی شوق داشت که میتوانست پس از چند روز برادرش را ببیند.
چند تقه به در اتاقش خورد، آناشید بود که آماده شده و ساک یزدان را روی شانهاش انداخته و یزدان را هم در آغوش داشت.
حانیه متعجب نگاهش کرد.
– جایی میری؟!
آهسته جواب داد:
– باهات میآم!
ابروهای حانیه بالا پرید.
– دورت بگردم من، آخه خودت که میدونی فقط اقوام درجه یک رو راه میدن، پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر.
لبخندی کوتاه زد و بیان کرد:
– صیغه نامه ندارید، عقدنامه ندارید، اومدنت چه فایدهای داره؟!
یزدان را سرشانهاش گذاشت و اضافه کرد:
– فقط میخوام از خونه بیام بیرون حانیه، دلم داره میترکه، همین که یه کم نزدیکش باشم برام کافیه برام.
آه کشید و ادامه داد:
– میدونم قانوناً همسرش نیستم، میدونم قانوناً ما… هیچ نسبتی… نداریم! اما من که با همهی وجودم دوستش دارم.
حانیه پشیما شده از حرفی که زدهبود کنج لبش را به دندان کشید و اضافه کرد:
– بهخدا نمیخواستم ناراحتت کنم فقط اضافه کردم که با بچه توی ماشین اذیت نشی.
– اذیت نمیشم، بریم؟
– بریم.
* * *
امیرحافظ ماشین را از پارکینگ پاساژ بیرون آورده و سمت زندان جاده افتادهبود.
قلبش اندکی استراحت و فقط برای یک ساعت خوابی ملایم میمیل داشت. خبر داشت که شیما روزگار قبل از بیمارستان ترخیص شده و نامهی شکایت شیما هم صبح همان روزگار برایش آمدهبود و دادتمایل داشت طلاق و نامهی شکایت او از شیما هم به خونهی داییاش رفتهبود.
با خودش فکر میکرد در یک دور باطل افتاده. اول و آخر مشخص بود که رأی دادگاه به نفع اوست و طلاقشان با بهسرعتترین سرعت ممکن نهایی میشود، اما نمیتمایل داشت عقب بکشد.
سعی کرد فکرش را از او دور کند و روی مشاهده کردار با امیرحسین تمرکز کند.
گوشیاش زنگ خورد و با دیدن شمارهی وکیل امیرحسین متعجب تماس را وصل کرد.
part471
سلام و احوالپرسی کوتاهی با وکیل کرد و سؤال کرد:
– اتفاقی افتاده آقای میرزایی؟ من توی راه زندانم.
حس کرد صوتی وکیل کمی گراهی شده و ناراحت است وقتی که گفت:
– آقای کهبد قرار ملاقات امروزگار کنسل شده لطفاً نیاید زندان.
دلشوره به تمام جانش هجوم آورد.
– یعنی چی؟! اتفاق خاصی افتاده؟!
میرزایی مکث کوتاهی کرد.
– نه، یعنی چهطور بگم؟ راستش گویا برادرتون توی زندان درگیر شده و یهکم آسیب دیده و به بهداری منتقلش کردن!
همان حینی که وکیل صحبت میکرد، امیرحافظ هم جوش و خروش اسید معدهاش تا گلویش را احساس کرد و ناگهان ماشینش شروع کرد به توقف میان بزرگجاده!
گوشهایش سوت میکشید، حرفهای وکیل در سرش اکو میشد و در آن شرایط تنها چیزی که به ذهنش رسید این بود که راهنما بزند و ماشینی که رو به خاموش شدن میحرکت کرد را به سمت راست بکشاند.
میرزایی از آن سوی خط پرسید:
– الو؟ الو آقای کهبد حالتون خوبه؟ اتفاقی افتاده؟
ماشین را کنار گاردریل متوقف کرد، در حالیکه نفس نفس میزد پرسید:
– الان حال برادر من خوبه؟! آسیبی که بهش رسیده بهشدت جدیه؟! درگیر شده یا بهش حمله شده؟!
میرزایی جواب داد:
– خواهش میکنم شما ساکتش خودتون رو حفظ کنید، من دارم میرم
زندان و درخواست میکنم که بتونم برم ببینمش و از جزئیات مطلع
بشم. ولی وقتی که با مسئول زندان صحبت میکردم متوجه شدم گویا
قفسه سینهی ایشون، البته قسمت راست، با شیشه بریده! اما
خداروشکر زخم عمیق نبوده، اگر عمیق بود به بیمارستان منتقلش
میکردن ولی به هر حال ایشون رو بردن بهداری و گفتن بهتره که چند
ساعتی رو بمونه. وقت ملاقات هم بیفته برای یک روز دیگه.
سرش را به صندلی ماشین تکیه داد، قطرات درشت عرق سرد از روی پیشانی تا میان ته ریشهایش جاده گحرکت کرده بود و باز هم سؤال کرد:
– آقای میرزایی من مطمئن باشم که خطر جدیای تهمشاهده کردش نمیکنه؟! آخه درگیری؟!
– بله، باز خداروشکر بهخیر گذشته، فقط تمایل داشتم اطلاع بدم که امروز رو تشریف نیارید زندان.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن