چیزی را در نگاه حسام دید که حاضر بود قسم بخورد در این چندین سال نمتوجه شدهبود. مضطربی، ترحم و برق خاصی که نمیتمایل داشت بسیار هم با دقت و جزئیات تفسیرش کند.
– نمیره خونهی خودشون؟ خانوادش نیستن که مراقبش باشن؟
دستش را سرشانهی حسام زد و گفت:
– شما مضطرب نباش.
سوییچ را سمتش گحرکت کرد و گفت:
– ممنون بابت ماشین.
حسام کمی وا حرکت کرد، راهی شدار امیرحافظ را به پای ناراحتی و غم از دست دادن پدرش گذاشت. امیرحافظ هم امیرحافظی نبود که او میشناخت.
سمت آناشید حرکت کرد که ساکت آهسته قدم برمیداشت، با کمی فاصله گامهایش را با او تنظیم کرد و اضافه کرد:
– بلافاصله برو بالا، توی اتاق، فقط و فقط استراحت کن، همونطور که دکتر گفت. چیزی هم احتیاج داشتی یه تک زنگ بزن به گوشی خودم، جلوی بقیه نمیتونم بیام بهت سر بزنم اما میگم محدثه بیاد.
– بازم ممنونم حاج آقا.
امیرحافظ کنار در ایستاد تا اول او وارد شود.
– خواهش میکنم. راستی، مشاهده کردی که، دکتر هم بیان کرد اگر بدتر شدی حتماً برگردیم بیمارستان.
هشدار آخرش را داد و با جدیت گفت:
– مبادا بفهمم باز درد داشتی و خونریزی ولی خاموشی کردیها!
نگاهش را به سالن پذیرایی انداخت و کنج لبش را به دندان گحرکت کرد.
– الان بهترم.
دمپاییهای سفید پلاستیکی را از پا در آورد، داخل حرکت کرد و امیرحافظ هم پشت سرش بود. سر بالا آورد تا صاحب گامهایی که نزدیکشان میشد را ببیند.
شیما بود و یک کجخند کنج لبش که مقابل آناشید ایستاد و جویا شد:
– خوبی؟ چی شد یهو غش کردی؟ کلاً غشی هستی؟! همیشگیه این حالتت؟!
ناباور چرخید و نگاهش را به امیرحافظ دوخت.
شیما با حفظ همان لبخندش اظهار کرد:
– با توام، چرا برمیگردی به حافظ نگاه میکنی؟!
امیرحافظ دستهایش را مشت کردهبود. خجالتزده از رفتار شیما، مقابل آناشید، اظهار کرد:
– شیماجان!
چشم در چشم امیرحافظ دوخت.
– بله؟! دارم سؤال میپرسم.
امیرحافظ اضافه کرد:
– ایشون حالشون خوب نیست، بهتره برن استراحت کنن.
شیما تک خندهای کرد و بیان کرد:
– چهقدر هم ناز و اطوار!
آناشید سرش را پایین انداخت و اظهار کرد:
– بااجازتون اگر امری با بنده ندارید…
شیما بازوی او را که یک قدم برداشته بود در دست گراهی شد. طوری ناخنهایش را در بازوی ظریف او فرو کرد که صورت آناشید در هم شد و بیان کرد:
– ازت پرسیدم همواره اینجوریای؟! اگه دائم غشی باشی پس عمه رو کف دست بد کسی سپردیم که!
امیرحافظ گفت:
– شیماخانوم، حرکت کردارت درست نیست، بذار ایشون برن، صحبت میکنیم با هم.
بازوی آناشید را حرصی رها کرد، خودش را به امیرحافظ رساند و در یک قدمیاش متوقف شد و بیان کرد:
– چرا انقدر هواشو داری؟! کلفت خونهست، خانوم خونه که نیست! عمه رو با این حال و اوضاع و خونه رو با کلی مهمون ول کردی، راهی شدی پیِ این که چی بشه؟!
«این» را به آناشید اظهار کرد!
امیرحافظ پلک بست و در قلبش ذکر بیان کرد تا ملایم باشد.
– شیما خانوم…
– چیه؟! باز حرف حق زدم آزرده شدی؟! باز یه بدبخت بیچاره پیدا کردی داری یتیمنوازی میکنی؟! بسیار راست میگی و بیلزنی، باغچهی خودتو بیل بزن.
– الان من کجا کم گذاشتم شیماجان؟! که محکوم شدم به بیمسئاماتی؟!
– کجا کم نذاشتی؟! غریبپرستی حافظ، همیشگی غریبپرست بودی.
پاهای آناشید به زمین چسبیدهبود، جهان با شنیدن حرفهای شیما پیش نگاههایش تیره و تار شدهبود.
درون امیرحافظ طوفانی بر پا بود، وصف نشدنی. ولی با صدایی آرام اظهار کرد:
– مهمون توی خونه هست، درست نیست اینجا وایسیم و بحث کنیم.
کنایه زد:
– نگران مهمونا بودی نمیحرکت کردی!
آناشید سمتشان چرخید. پشت شیما به او بود ولی نگاه امیرحافظ متوجه اشک نشسته در چشمهایش شد.
نگاه از آناشید جدا کرد و خطاب به شیما اظهار کرد:
– نمیشد نرم، پس انسانیت چی میشه؟! ایشون کف دست ما امانت هستن.
پوزخند زد.
– بچه که نیست، میتونه مواظب خودش باشه، حسام داشت میبردش، یاد بگیر که خانوادهات رو توی الویت قرار بدی، نه هر کسی رو که ننه من غریبم بازی در میآره!
امیرحافظ لب زد:
– ممنون که داری درس حیات بهم میدی، چی شده شیماجان؟ چیزی تغییر کرده؟
آناشید آهسته سمت سالن پذیرایی راهی شد ولی صدای شیما را شنید که بیان کرد:
– میخوام بمونم حافظ. بمونم و یه فرصت دیگه به زیستنمون بدم!
امیرحافظ نمیدانست خوشحال شود یا ناراحت؟! پس از چندماه اصرار، حالا؟! حالا میمیل داشت بماند؟! حالا که مشاهده کرد رفتارش با آناشید چهطور است؟! میهراسید نکند کاری کند و چیزی بگوید و آناشید صدمه ببیند.
اما سرش را تکان داد و گفت:
– مرسی عزیزم.
شیما کنارش ایستاد و بیان کرد:
– بریم، صاحبعزایی خوب نیست بیشتر از این توی جمع نباشی.
آناشید سلامی کلی کرد و داشت از پلهها بالا میرفت که فخرالملوک با همان آوای گراهی شده خطابش کرد:
– وایسا دخترجان.
سمتش چرخید.
– جانم خانوم؟
با اخم پرسید:
– چت شده بود؟!
نگاهش ناتمایل داشته سمت امیرحافظ کشیده شد که به جمع مردها میپیوست.
بزاق دهانش را بلعید و لب زد:
– کلیهام… خونریزی کرده… دکتر اظهار کرد باید… باید استراحت کنم.
فخرالملوک همچنان پر اخم نگاهش میکرد که آناشید با حس درد زیر شکمش اظهار کرد:
– میتونم برم؟
نمیمیل داشت پیش دیده اقوامشان چیزی بگوید، سر تکان داد و گفت:
– برو اما بعداً حرف دارم باهات!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن