* * *
به همان طلافروشی قبلی حرکت کرده و اینبار چند گرم بیشتر از طلاها را فروخته بود.
برای تعمیرات منزل نمیاطلاع داشت باید چهطور و از کجا کارگر پیدا کند.
ناچار حین برگشت از طلافروشی مسیرش را سمت پنج شش زنی که سر کوچه نشستهبودند کج کرد.
با خجالت سلام آرامی بیان کرد که پاسخش را یکی درمیان دریافت کرد. پرسید:
– عذر میخوام، مزاحمتون شدم. ولی من برقکار میمیل داشتم که بیان و آیفون خونه رو عوض کنن و یکی که کف دستی به سر و گوش حیاط بکشه، کسی رو میشناسید؟! متأسفانه من اینجا جدیدم و…
یکی از زنها که جوانتر از بقیه به نظر میرسید رو ترش کرد و با اخم توپید:
– به خیالت ما اینجا تو کارای مردونه دخالت میکنیم و مثل بعضیا با مردا سَر و سِری داریم که بدونیم برقکار و نقاش و بنا از کجا پیدا میشه؟!
لحن گزندهی زن باعث شد بغض کند. یزدان را در آغوشش جابهجا کرد و با وجود بغضی که داشت سعی کرد تبسم بزند و صوتیش نلرزد.
– پس ببخشید مزاحم شدم. با اجازه.
چند قدم بیشتر دور نشدهبود که شنید یکی از همان زنها میاضافه کرد:
– والا در ذهنش گذرانده ماام بیصاحابیم، یه مدته اینجاست، نه معلومه خونه رو از کی گرفته، نه معلومه کس و کار داره یا نه، نه معلومه خرج خورد و خوراکشو از کجا میآره؟!
یکنفر دیگر اضافه کرد:
– اتفاقاً منم متوجه شدم برا بچهاش شیرخشک میخره. خب خواهر همین شیرخشک و پوشک مگه کم پولشه؟! سرکار که نمیره همهاش توی خونهست، الله اعلم! معلوم نیست پول چیه!
– آره پول خراب بازی بهشونم میسازه، ما یه هزارتومنی حروم بخوریم مار و عقرب میشه از گوشمون میزنه بیرون!
دلش تیر کشید. چشمهایش سیاهی راهی شد. پاهایش خشک شده و از حرکت از حرکت ایستادهبود.
آوایی که زیر گریه زد به نظر متعلق به همان زن ااما بود! کسی صدا زد:
– وا! سکینه! چرا گریه میکنی؟!
زن که حالا متوجه شدهبود نامش سکینه است آوایش را بالا برد، عمداً طوریکه به گوش او برسد، بیان کرد:
– الهی خیر نبینن زنای خونه خراب کن. الهی دربهدر و آوارهی کوچه و خیابون بشه هرکی که میخواد زیستنشو رو زیستن یکی دیگه بسازه! الهی همون بچهاش جلوی نگاهش پرپر بشه و بال بال بزنه…
دیگر طاقت نیاورد. او را میاضافه کردند؟! بابت کدام خطا و گناه نکرده مورد لعن و نفرین قرار گحرکت کردهبود؟! یزدان کوچک او را میاظهار کردند؟!
پاهایش را که انگار به هرکدام وزنههای بیست کیلویی بستهبودند را وادار کرد عقبگرد کند. سمتشان چرخید و درحالیکه تمام قد میلرزید و کف دستهایش را پر قدرت دور تن کوچک یزدان نگه داشتهبود، لب زد:
– با… با منید خانم؟! من… من مگه… مگه چیکار… چیکار… کردم؟!
زن ایستاد و پر نفرت نگاهش کرد. آب دهانش را مقابل پای او روی زمین انداخت و عصبی و حرصی اظهار کرد:
– خودت بهتر میدونی عفریتهی خیر نمتوجه شده!
انگار کابوس میمشاهده کرد، انگار تمام آن روزگارهایی که شیما اینطور مقابلش قد علم میکرد و ناله و نفرینش میکرد از پیش دیدههایش گذشت. تلخند زد. باید برای شوربختی و اقبالش خون میگریست. آسمان همهجا برایش یک رنگ بود. فرق نداشت کجا باشد، معتقد بود از همان روزی که ورشکست شدند و پدرش طاقت نیاورد و افشین زندانی شد، ورق حیات او هم برگشت.
خیره در صورت زن که همچنان پر از کینه نگاهش میکرد گفت:
– کاش میدونستم منظور شما از این حرفا چیه ولی متأسفانه نمیدونم از چی صحبت میکنید و…
حرفش کامل نشدهبود که ناخنهای زن در بازویش فرو حرکت کرد. آوای «آخ»ش را در گلو خفه کرد تا یزدان نترسد و نالید:
– خانم دستمو ول کن!
فشار ناخنهایش را بیشتر کرد و اظهار کرد:
– میدونی من زن اسیام؟! همونی که قاپشو دزمشاهده کردی؟!
دهانش باز ماند، چه میبیان کرد؟! قاپ اسمال بقال را دزمتوجه شدهبود و خودش خبر نداشت؟! میدانست، میاطلاع داشت محبتهای افراطی مرد به زودی برایش دردسرساز خواهد شد، ولی اینطورش را پیشبینی نکردهبود.
یکی از زنها آوایش را بالا برد.
– ولش کن سکینه کف دستتو به سگ نزن نجس میشی.
یکی دیگر گفت:
– چی چی ولش کنه؟! والا که سکینه خوب داره کوتاه میآد اگر من جاش بودم و این دختره دور و بر رحمان آفتابی شدهبود خِرخِرهاشو میجوییدم و مو به سرش نمیذاشتم!
گوشت بازویش داشت له میشد و لب به دندان گرفتهبود.
– خانم خواهش میکنم برو کنار.
صدای اسی آمد.
– سکینه چه غلطی میکنی؟! چیه باز معرکه گراهی شدی زن؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن