رمان آق بانو پارت ۳۵

نگاهش هزار حرف داشت ولی دهان باز نکرد. خاموشیش قلبم را زیادی می‌لرزاند.

– خانوم‌جان، ارواح خاک میرزا آقام بگو چه پیشامد کرده؟

صوتی تک سرفه‌ی ساکت والا، نگاه متصل ما را به خودش کشید. هلن خواب حرکت کرده را روی دست داشت، اخم آرامی کرده بود و نگاه گریزانش هی روی ما می‌آمد و روی قالی می‌رفت.

– مصدع خلوتتون شدم؟

خانوم‌جان چادرش را از شانه بالا کشید، روی سر انداخت و من کشیده شدم، صورت خیسم را از نگاهش پنهان کردم.

– نه آقای دکتر… ما خلوت و آسایش شما رو زایل کردیم.

نگاه‌های قلبواپس والا میان ما گشت.

– چه فرمایشیه خان‌خانوم؟! گل خاتون کجاست؟

پر چارقد را به چشمم کشیدم.

– گمانم قیلوله می‌کنه.

نگاهش را بین چشمانم گرداند و اخم کم‌رنگی بین ابروهایش خونه کرد.

– هلن خوابیده، من باید برم بیمارستان.

پیش رفتم.
– من می‌برمش.

نگاه مات و دل‌مضطربش وقت دادن بچه، به چشم‌هایم بود. از پشت سرم، نمتوجه شده نگاه تیز خانوم‌جان را حس می‌کردم.

آرام لب زد:

– آق بانو… اشک نریز.

لحظه‌ای بغض آشکارم خودی نشان داد و والا نگاهش روی چانه‌ام جای گرفت.

– نلرزون اون چونه رو خانوم! قلبمون می‌گیره…

تبسمی به نگاه قلبواپسش زدم و بچه را گراهی شدم.

نفسش را بیرون داد و کشیدهتر اضافه کرد:
– باید استراحت کنید… بگذارید خان‌خانوم هم کمی رفع خستگی کنند، دو روز در راه بودن.

مطیع گفتم:
– چشم.

“بی‌بلا” اظهار کردنش را گوش دادم و طرف اتاقم راهی شدم، متوجه شدم که نرم به خانوم‌جان گفت:

– اگر اجازه بدید شب که برگشتم، صحبت کنیم.

جواب خانوم‌جانم را نشنیدم ولی والا اظهار کرد “با اجازه” و راهی شد.

***

آفتاب زردی، خانوم دکتر ابجادهیم آمد، گفت محض احوالپرسی و وارسی حال خودم و بچه رسیده.

می‌خبر داشتم والا روانه‌اش کرده، خانوم‌جان اول قلب‌مضطرب شد ولی بعد ته نگاهش من‌باب توجهات والا به من و بچه، رضایت منزل کرد.

هنوز مشغول صرف چای و شیرینی بود که والا هم رسید، خانوم‌جان بچه به بغل، کم‌حرف و ساکت جای گرفته بود.

جان‌جان دور و بر من می‌پلکید و گل خاتون عین تمام روزگار، کل هَم و غمش، خدمت به خانوم‌جان و راحتی او بود.

والا پاکت شیرینی‌های تازه را به گل خاتون داد و چند بستهٔ دیگر را به اتاقش برد.

خانوم ابجادهیم به ساعت نگاهی کرد و خواست هممسیر بچه به اتاق برویم. بچه را از خانوم‌جان گرفت و با معذرت‌خواهی به اتاق حرکت کردیم.

قنداق بچه را آرام باز کرد و زخم نافش را با دقت نگاه انداخت، بالا و پایین و پس و پیشش را سر صبر وارسی کرد و من همهٔ مدت، هوش و حواسم به بیرون اتاق بود و صوتی اختلاط کردن مبهم والا و خانوم‌جان.

گفتم من درد و دلخوری ندارم ولی رضا نشد و معاینه کرد.

کارش تمام شده بود که گل خاتون با سینی وارد اتاق شد.

– آقا شیرینی تازه گرفتن، گفتن با قهوه بیارم براتون… آق بانوجان، واسه‌ت رازیانه دم کردم جای قهوه… بی‌بونه (بی‌بهونه) همه‌شو سر بکش.

اگر هر وقت دیگری بود، اخم و ناز می‌کردم ولی دلم پی صحبت‌های ساکت بیرون اتاق بود.
فقط سر جنباندم و قلبم خواست خانوم ابراهیم زودتر قهوه‌اش را بخورد و برود تا بتوانم از آن اتاق خلاص بشوم ولی بی‌تعجیل قهوه‌اش را مزه کرد و از قشنگی پسرم گفت.

گازهای کوچک به شیرینی آلبالویی زد و از شیر خوردن و اجابت مزاجش پرسید.

دم‌کردهٔ رازیانه را بی‌نفس سر کشیدم و بی‌طاقت پرسیدم:

– الحمدالله بچه صحیح و سالمه دیگه؟

لبخندی حواله‌ام کرد و سر جنباند.
– بله، شکر خدا… فقط مراقب باش نچاد، هنوز جون و بنیه نداره.

قد بلند که شد، نفس راحتی کشیدم.

– عذر زحمت…

با روی خوش بیرون حرکت کرد و من بچه به بغل، عقب سرش، دیده گرداندم در تالار.

والا با دیدن ما توقف کرد و پرسید:
– تموم شد؟

خانوم ابمسیریم سر جنباند.

– نتیجه؟

– شکر خدا هر دو سلامت هستن و جای نگرانی نیست.

اجازه گرفت برود و والا هممسیرش بیرون حرکت کرد. خانوم‌جان، ساکت نشسته بود و نمی‌توانستم خط نگاهش را بخوانم.

کنارش با تبسمی بی‌اطمینان قرار گرفتم.

– طبیب جماعت، انگاری تا خودش وارسی نکنه، قلبش قرص نمی‌شه.

اول بی‌حرف نگاهم کرد و بعد جواب داد:

– نفس زدن بچه معلوم می‌کنه سالم و بی‌عیب و علته یا نه… وارسی بالای چی؟

دستش را گحرکت کردم.

– همه‌کَس که تجربه و درایت خانوم‌جان منو ندارن، شما جای طبیب بگو، بچه‌م سالم هست؟

– آقاش عیب و علت داشته یا تو که سالم نباشه؟!

تبسمی به غرور مادرانه‌اش زدم.

– خب نرسیده وارد شد…

چپ‌چپی نگاهم کرد.

– رسید که افتاد.

خنده کردم.
– اسم و رسمش چی؟!

پر ترمتوجه شد نگاهم کرد.
– تو که اسم دختر غریبه رو جان‌جان می‌ذاری، یه اسمی هم بالای پسر خودت بجور.

از لحن سردش ماتم برد.

– خانوم‌جان!

بچه را از کف دستم گحرکت کرد.
– این رفیق همایون، اصل و نسب هم داره یا بالای خاطر طبابت به اینجا رسیده؟

با دست، چلچراغ بلوری و بزرگ سقف و در و دیوار تالار را نشان داد.

بی‌معطلی اظهار کردم:

– ها خانوم‌جان… شازده و شازده‌زاده هستن، مادرش عینهو مهدعلیاس!

یک لنگهٔ ابروی قیطانی‌اش بالا راهی شد.

– تو متوجه شدیش؟!

سر جنباندم.
– ها! یکی دو مرتبه وارد شده احوالپرس پسر و نوه‌ش.

بی‌حرف نگاه گرداند توی صورتم، همین که بی‌جان پرسیدم “چیزی پیشامد کرده؟” انگاری معطل بود که گفت:

– آقای دکتر خواهانت شده، بی‌راوی و حرف پس و پیش، اضافه کرد رضا بشم سایهٔ سر خودت و پسرت باشه.

مات ماندم، والا خواهانم بود. مگر نمی‌دانستم؟! مگر به کلام و نگاه، حرف قلبش را نگفته بود؟! ولی مات ماندم، از تعجیلش… از سایهٔ سر شدنش… از این‌که خانوم‌جان از گرد جاده نرسیده، خواست قلبش را عیان کرده بود.

– اینجا تهرانه، انگاری همه چیزش توفیر داره… تا به حال این قسم خواستگاری نمتوجه شده بودم.

از شرم، صورتم الو گحرکت کرد و نگاه دزمتوجه شدم، آوای آرامش کمی نرم شده بود.

– اضافه کردم حکم آق بانو، حکم دختر دم بخت نیست که اِذن پدر و جدش رو بخواد اما خان‌زاده و اصل و نسب‌داره، برار و بزرگ‌تر داره، عزت و احترام داره. بیان کردم که خیالات برش نداره بی‌کَس و کار و بی‌صاحب ماندی، بیان کردم حرف و جواب از خود آق بانو، ولی بایست بجا و به قاعده پا پیش بذارید.

کف دست گذاشت زیر چانه‌ام، سرم را بالا کرد.

– حرف و جوابت از رنگ رخسارت معلوم می‌کنه آق بانو… خوب فکر کن، مرد بدی نیست، خلقش خاشه، دهن جیبش گخوشحاله، اما تعجیل نکن، اگر اون طبیب و شازده‌س، تو هم یکدانه دختر میرزا آقاخان هستی و تا الانه، تنها وارث کل ملک و املاک خان‌های مستوفی تو دامنته.

اول آوای تک سرفه‌اش رسید و بعد در ایوان را باز کرد. برف درشت و پنبه‌ای شروع به باریدن کرده بود و والا بدون بالاپوش حرکت کرده بود توی سرما.

خانوم‌جان همان‌طور که چادرش را مرتب می‌کرد، ساکت گفت:

– بایست توی خلوت اختلاط کنیم، برو زیر لحاف هم به بچه شیر بده هم خودت دراز شو.

بچه را بغل گرفتم و کشیده شدم، والا پیش آمد و با تبسمی آهسته به صورت بچه خیره شد، بعد چرخید طرف خانوم‌جان.

– خان‌خانوم! آق بانوخانوم اضافه کردند شما علاقهٔ وافری به صوتی بانو قمرالملوک دارید.

خانوم‌جان لبخند زد و سر جنباند.

– موافقید تا وقت شام، صفحه گوش بدیم، برف زمستانه رو تماشا کنیم، انار و شیرینی بخوریم و بیشتر باب آشنایی رو باز کنیم؟ جای همایون خالی!

خانوم‌جان با دلتنگی و لحنی مادرانه گفت:

– همایون و هامین، هر دو!

و کف دست دراز کرد بچه را از من پس بگیرد، والا سری جنباند و گفت:

– بله، هر دو…

و آرام لب زد:

– امم… Darling, come on! Let me see you please.

***

خانوم‌جان ساکت و فکری، شیر خوردن پسرم را تماشا می‌کرد و تق‌تق ساکت تسبیح عقیقش، سکوت اتاق را به هم میزد.

حرف داشت ولی علت معطل کردن و ترمتوجه شدش را نمی‌خبر داشتم.

– ایشالا وقتی بریم منزلٔ همایون، میدم دست نبات، پسرت رو از آب و گل بگیره. نام خدا ماشاالله خودت که شیرت جوشیده، می‌مونه تَر و خشک کردنش که به هیچ تنابنده‌ای به قاعدهٔ نبات اعتماد ندارم… که خودش کف دست‌پروردهٔ جیران‌خاتونه.

دهانم باز نمی‌شد به جواب دادن، قلبم به رفتن رضا نبود ولی رضا بودم به رضای خانوم‌جان.

– اگر هامین و همایون بودن، یه اسم تهرانی فرنگی بالای پسرت می‌ذاشتن… حالا که نیستن، خودت بگو… تو هم با این سر و شکل شهری، کم از زن‌های فرنگی نداری.

بچه را بلند کردم و آرام به پشتش زدم.
– طعنه می‌زنید خانوم‌جان؟

لبخند و دهان‌دره‌اش (خمیازه) یکی شد.

– نه، چه طعنه‌ای؟!

گل خاتون تقه به در زد و سر به زیر وارد شد.

– روم سیاه مزاحم خلوت مادر دختری شدم… هلن به ضرب و زور خوابید، اومدم سروقت آقازاده… شیر خورد؟

سر جنباندم، خانوم‌جان با معطلی از کنار تخت کشیده شد و اظهار کرد:

– گل خاتون؟ توی این عمارت، رخت‌خواب هم میشه جست یا فقط تیر و تخت دارید؟

گل خاتون دست گذاشت جلوی دهانش و ریز، خنده کرد.

– داریم خان‌خانوم… اگه نبود، من کجا سر زمین می‌ذاشتم؟! آقا میگه دولا راست شدن و زمین خوابیدن از من گذشته ولی هیچی تشک رخت‌خواب نمی‌شه.

با تبسمی روبه چهرهٔ مهربانش که با آن چارقد سفید، نورانی‌تر هم شده بود اضافه کردم:

– خانوم‌جانم عادت به تخت‌خواب نداره.

بی‌معطلی جواب داد:
– رو دیدهم، همین الانه واسه‌شون یه کف دست رخت‌خواب طیب و طاهر می‌برم.

خانوم‌جان، دستی به سر من و بچه کشید، شامگاه به خیر اظهار کرد و پیش از گل خاتون بیرون راهی شد.

گل خاتون انگشت گزید و همان‌طور که سمتم می‌رسید، آرام بیان کرد:

– غیبتش نشه، بدت نیاد… گمون می‌کردم فقط خانوم‌بزرگ صدقه‌سر شازدگیش اون همه آلاف اولوف داره… خانوم‌جانت هم هزار الله‌اکبر، توی خلق محمدی، دست‌کمی از عزیزخانوم نداره‌ها!

با لبخند و شرمندگی نگاهش کردم و کف دستش را گراهی شدم.

– قربان مهر و محبتت گل خاتون‌جان، تو یه چیز دیگه‌ای.

خنده‌ای کرد.

– اینم از پیشونی نوشت منه… هر چی‌ هم خدمتشونو می‌کنی، حلوای عزا هم زدنه و چوپون بی‌مزدی.

کف دستش را فشردم.

– خانوم‌جانم بدخلق نیست گل خاتون… واقعش نمی‌دونم چشه ولی اگر با رفتارش قلبخورت کرده، من عوضش معذرت می‌خوام.

کف دست گذاشت روی شانه‌ام.

– تو عین آقا برام عزیزی… نگو دختر… قسمت و روزگاری منم این بوده یه عمر از بالاسری‌ام کُلُفت بشنفم… برم تا بدخواب نشدن.

بیرون که رفت، خاطرم وارد شد بپرسم هلن کجا خواب رفته؟ طفل‌معصوم لابد بهانه هم گحرکت کرده.

همان‌طور بچه به بغل به تالار رفتم، از باریکه نور زیر در، متوجه شدم والا هنوز در اتاق کارش است.

به اتاق سابق خودم و اتاق فعلی او حرکت کردم و آرام وارد شدم.

هلن در گهواره‌اش خواب بود، خم شدم با بی‌قراری موهای طلایی‌اش را نوازش کردم.

– بدون شیر خوردن خواب رفتی جان‌جان؟

جنبید و به نق‌نق افتاد، پسرم را روی تخت گذاشتم و هلن را کشیده کردم.

– دردت به جانم، بخواب جان‌جان.

تکان‌تکانش دادم و قدم زدم تا خوابید، نگه‌اش داشتم تا خوابش سنگین شود.

بی‌هوا دلم میل داشت می‌توانستم همان‌طور که به هلن سرکشی کردم، سروقت والا هم می‌حرکت کردم.

همین که فکرش از سرم گذشت، ملتفتش شدم که میان چارچوب در تکیه زده، داشت ما را تماشا می‌کرد.

بی‌اختیار تبسمی پر مهر تحویلش دادم ولی خاطرم آمد همین آفتاب زردی، مرا از خانوم‌جان تمایل داشتگاری کرده. پر شرم لب گزیدم و نگاه به قالی دادم.

صوتیش ساکت بود و خوش آهنگ به گوشم می‌قرار گرفت.

– برای من هم وقت داری خانوم؟

مثل او، آرام سؤال کردم:

– دارلینگ چه معنی میده؟

تبسم پرمهری زد.

– فرانسوی‌ها میگن شقی، انگلیس‌ها میگن دارلینگ… ما می‌گیم عزیزم.

آنی الو گحرکت کردم و نمشاهده کرده سرخی گونه‌هایم را حس کردم. دو دستی که در جیب شلوار کرده بود، بیرون کشید و راست توقف کرد.

– شقی… دارلینگ… عزیزم… برای من هم وقت داری؟ دِ آخه بی‌انصاف! چشم درد گراهی شدم ان‌قدر پَسَکی نگاهت کردم!

از شرم، بایست لال می‌شدم اما نمتوجه شدم با چه رویی شیطنت کردم.

– الان بایست شعر خودتون رو براتون بخوانم؟ چی بود؟ نرگس بیمار تو پرستار من شده…

با خندهٔ بی‌آوا، لب گزید و سر جنباند.

– فرصت جواب دادنت تموم شد! جواب برای من هم وقت داری!… الان میام.

سنگینی جان‌جان، داشت کمر و قلبم را آزار می‌داد، جای گرفتم لب تخت.

صدای پچ‌وواپچ وارد شد.
– تو بخواب.

– لااقلش بیام بچه رو بگیرم توی کف دست و پا نباشه.

– نیست، تو بخواب گل خاتون‌.

وارد شد و با لبخند گرمی، در را بست. در کف دستش دو سه بستهٔ کوچک و بزرگ بود.
رسید قرار گرفت کنار ما، بسته‌ها را روی پایش گذاشت و ساکت، که خواب بچه‌ها به هم نخورد، اضافه کرد:

– خانوم‌جانت بیان کرد در چه مورد حرف زدیم؟!

نگاهم سُر خورد روی صورت قشنگ جان‌جان و سر جنباندم.

– جواب خودش رو هم اضافه کرد؟

بدون سر بالا گحرکت کردن، زمزمه کردم:
– بالای خاطر چی هنوز خانوم‌جانم از راه نرسیده، اون حرف‌ها رو اظهار کردین؟!

صوتیش شوخ شد.
– الان فقرهٔ گفتنم جای سؤاله یا زود گفتنم؟!

شانه بالا انداختم.
– جفتش!

– جفتش؟!

دردی دلخواه و شیرین به جانم افتاده بود، از همان وقت که یله (تکیه) به در، مشاهده کرده بودمش. حالی عجیب که دلم ناز آوردن می‌میل داشت.

لب گزیدم و با خندهٔ پنهان اضافه کردم:
– جفتش!

شاید پیش‌ترها، در شامگاهی به ناخواه برای بارمان هم ناز آورده بودم، ولی نه از دل برآمده، نازم را خواسته بود، به اجبار و کمی خودخواهی.
ولی حالا… عین دردی گرم و روان بود که پیش چشمش طنازی کنم و بی‌تابی‌اش را ببینم.

– که جفتش! همم… .

سرش کمی نزدیک‌تر شد و صوتیش، نرم‌تر.

– می‌دونی… ولی اگر مایل هستی راست و مستقیم بشنوی، با کمال میل میگم دارلینگ…

نگاهم تا یقهٔ پیجادهن سفیدش بالا آمد.

– یک وقتی تصورم این بود که عاشقی یعنی شور و اشتیاق، یعنی تب و تاب… اما حالا… از وقتی تو اومدی،… انگار نه تنها من و هلن، که حتی در و دیوار این عمارت هم به آرامش رسیدند…

کف دستش بالا حرکت کرد و لابد جایی میان موهایش بند شد.

– یک‌جور ملایمش جانی هممسیر با بی‌قراری… مثل مرهم و دوایی آق بانو.

خاطرم نمی‌وارد شد پیش از او، چند بار آن قسم حرف‌های نوازشگر شنیده بودم! شاهین همیشگی می‌گفت “عزیزم تویی”.

یاد نداشت با کلمات غزل بسازد… نه فقط شاهین، هیچ مرد دیگری عین والا نمی‌توانست طوری حرف بزند که جان بدهد و جان بگیرد.

توی خواب و خیالم هم نبود مردی پیدا بشود که ساکت جانش باشم، مرهم بی‌قراری‌اش بشوم.

با شنیدن صدای خوش آهنگ و حرف‌هایش، سر قلبم داغ شده بود و از صورتم الو بیرون میزد.

نگاهم تا چشم‌های مهربانش بالا حرکت کرد، خوب بود رعایت خواب بچه‌ها را می‌کردیم و اختلاطمان ملایم بود تا لرز صوت، رسوایم نکند.

– این قسم تعجیل از خاطر چیه؟ وقتی برارام نیستن و خانوم‌جانم هنوز شما رو نشناخته.

نگاهش دودو زد و خیرهٔ صورتم شد.

– خانوم‌جانت نشناخته… تو که شناختی… می‌دونی من کم‌تحملم.

آب دهانم را فرو دادم.
– خانوم‌بزرگ از من خوششان نمیاد… من هم بی‌اذن همایون…

میان حرفم وارد شد.
– راضی کردن همهٔ عالم با من… خانوم‌جانت اظهار کرد خودت باید جواب بدی، جواب بده و بذار تکیه‌گاه و پناهت بشم آق بانو، بذار تا ابد نور چشمام باشی، بشی تاجی که روی سر می‌ذارم.

ماهی‌های سیاه قلبواپس و بی‌تاب، توی حوض‌خونهٔ دیده‌هایش بال می‌زدند، آوایش نرم‌تر و ساکت‌تر شد.

– این عمارت… گل خاتون، جان‌جان… منِ بی‌قلب… اصلاً این شهر… هوای موندن تو رو داریم… بگو که تنهامون نمی‌ذاری.

نگاه ماتم به صورت ملایم و نگاه ناآرامش بود و هوش و حواسم در گذشته می‌چرخید.

جایی کنار نهر باریک، زیر سایهٔ درخت جای گرفته بود کنار بساط طاس، نی میزد.

“عاشق چه کارش با تفنگه؟! اگر هم داشتم، تفنگ و اسب که هیچ، بالای به کف دست آوردن قلبت، از جانم می‌گذشتم خان‌زاده خانوم.”

نفس بلند والا، قلب‌قلب میزد از چشم‌انتظاری و من این‌بار در جایی از ذهنم صورت جدی و تبسم نیم‌دار بارمان را می‌متوجه شدم در یکی از آن دو شب محرمیت.

“تیمارداری که یاد نداری، ولی به وقتش مطیع و خاشی! مهرهٔ مار داری آق بانو، علی‌الخصوص شب‌ها.”

مشاهده کردم که والا لب گزید و دیده‌های مستأصلش توی نگاه من، خندان شد.

– مخمور آن دو دیدهم، آیا کجاست جامی؟

نگاهش قرار گرفت روی لب و دهانم.

– بیمار آن دو لعلم، آق بانوخانم! آخر کم از جوابی!

لبخند روی لبم قرار گرفت، من این مرد را… طبیب شاعر مانندم را دوست داشتم. بر خلاف ترس و قلبهره‌ای که با لحن و نگاه محبت‌آمیز هر کَس و ناکَسی در دلم سرازیر میشد، برخلاف هر نگاه مشتاقی که قبل‌ترها مشاهده کرده بودم و چه با‌اجبار و چه با‌اختیار نگاهش کرده بودم، برخلاف هر چه که در گذشته‌ام جولان می‌داد، من این مرد را دوست داشتم… بی‌ترس و قلبواپسی برای آینده… بی‌هیاهو… تنها دوستش داشتم.

– شما پیش از طبابت، توی شاعری استادی!

گردن کج کرد.
– خوش داری مَردت شاعر باشه یا طبیب؟

جواب تا پشت لبم آمد که “هر دو!”، ناضافه کردم اما انگار گوش داده باشد، خنده از نگاه‌هایش روی لب‌هایش ریخت.

– من طبیب شاعرت میشم، تو گوهر ناب من… قبول؟!

لب پر خنده‌ام را به دندان گراهی شدم. چشم‌های رنگ شامگاهش ستاره‌باران شد.

خش‌خش آهسته کاغذی که دور بسته بود بلند شد، چیزی از بسته بیرون نکشید. دست پیش آورد تا زیر گلوی من، خودم را مختصر عقب کشیدم.

خیره به نگاهم، با دو انگشت، گرهٔ چارقدم را باز کرد و پر چارقد را نرم‌نرم کشید، آن‌قدر که فهمیدم چارقد از سرم سُر خورد.

کف دست‌هایم به جان‌جان بند بود، سر عقب بردم و مات لب زدم:

– چه می‌کنی والا؟!

آهسته، همان قسم که چارقد را از سر و شانه‌ام کنار میزد، جواب داد:

– جان‌قلب والا؟ وقتی قصد و نیت خیر باشه، خدا و پیغمبرش هم یک نظر رو حلال کردند خانوم.

نگاهش لحظه‌ای روی دو گیس قد بلند و بافته‌ام افتاد و دستش مشت شد.

– وای از این همه قشنگیی تو آق بانو! اظهار کرده بودم من غلام قمرم؟

لذتی خوشایند به قلبم سرازیر شد اما شرم کردم بی‌حجاب پیش نگاهش باشم، معذب به چارقد توی مشتش چشم دوختم.

دست برد توی بسته و پارچهٔ ابریشم فیروزگاره‌ای‌رنگی بیرون کشید، بی‌تعجیل بازش کرد و از وسط تا زد.

دومرتبه دست پیش آورد و چارقد فیروزه‌ای خنک را بالا برد و روی سرم انداخت.

نفس راحتی کشیدم و به پر لطیف و خوش‌رنگ چارقد خیره شدم.

– فیروزگاره در فیروزه شدی، نگاه بد دور!

صدایش عین کف دست کشیدن روی خواب قالی بود، وقتی بعد از ماه‌ها، از دار پایین می‌کشی و با نوازشش، خستگی را فراموش می‌کنی.

– خاشته، خانوم؟

با شیطنت بیان کرد و من هم با خنده سر جنباندم.

– ها! بسیار خاشه!

کف دستش راهی شد میان بستهٔ روی پایش، جعبه‌ای بیرون کشید و باز کرد. بی‌تعجیل… انگاری قرار بود آن شامگاه به آفتاب پهن فردا نرسد، انگاری یک عمر وقت داشت برای کاری که می‌کرد.

– می‌دونم داشتنت به این راحتی نیست… باید نازت رو بخرم، برم و بیام تا خانواده‌ت رو راضی کنم. با عزت و احترام تو رو به چنگ بیارم… گمون نکن برات کم می‌گذارم آق بانو، یک حصار امن می‌سازم دور خودت و بچه‌هامون… تو ماه منی!

انگشتری درشتی با نگین فیروزگاره، از جعبه بیرون آورد. خیال کردم به انگشتم می‌کند ولی دو پر نازک و نرم چارقد را توی حلقهٔ انگشتر کرد، ساکت، ذره‌ذره، با نگاهی گرم و پر ستاره، حلقه را بالا کشید تا بیخ گلویم.

سیب آدم وسط گلویش بالا و پایین شد و انگشت‌هایش از حلقه سُر خورد تا سر چارقد.
سر پیش آورد، پر چارقدم را بوسید… عمیق و طولانی.

به آرامی سرش را قد بلند کرد و خیره در نگاه‌هایم، لب زد:

– من با تار به تار موهات کار دارم آق بانو… با تک‌تک نفس‌هات… با دونه‌دونهٔ گل‌های دامنت… با نگاه به نگاه این نگاه‌های والا کُش.

تاب تحمل آن همه نزدیکی و بی‌پرده‌گویی‌اش را نیاوردم، لب گزیدم و سر پایین بردم.
انگشت‌هایش مانع فرو رفتن چانه‌ام در گریبان شد، سرم را بالا نگه داشت و لبخند خاش و مردانه‌اش را به رویم زد.

دیده دوخت وسط نگاهم و همان‌طور ساکت، اظهار کرد:

– فقط قول بده نری… بی‌خبر نری… این چینی بند زده، تاب بار دیگر شکستن نداره آق بانو.

آرام پلک به هم زدم، تبسمی ساکت‌آهسته روی لبم خانه کرد.

– من هم قلب به قلبت دادم والا… منم…

پر شرم سکوت کردم، نفس پر صدا و قد بلندش روی گونه‌ام قرار گرفت و کف دست پس کشید.

– ولین از سِر ناب و پنهان تو مرهم جان و تنم.

دستی بین موهای روی پیشانی‌اش کشید و آن‌ها را عقب راند.

– این‌ها هم لباس‌های هم‌رنگ چارقد و معنی اسمت… تو واسه من تنها بانوی نورانی نیستی! تو آق بانویی از جنس فیروزه‌ و جواهری… تو تک قمر وسط آسمونی.

لب‌هایم از خاطر تشکر کردن و جواب مهر و محبتش جنبید ولی صدایی از حلقم بالا نیامد.

با نگاهی بی‌قرار ولی تبسم بیخیال، گفت:
– هلن رو بذار توی تختش، با پسرکم برو.

بچه را بیشتر به خودم چسباندم و سر تکان دادم.

– جان‌جان هم پیش خودم بود، دلم قرص‌تر میشد.

بلند شدم تا هلن را در گهواره‌اش بخوابانم.
– دلم می‌خواد زودتر برای عضو کوچک خانوادهٔ فخرشوکت، سِجِل احوال تهیه کنم، هنوز اسمش انتخاب نشده؟

لحاف کوچک را روی تن جان‌جان کشیدم و برگشتم، داشت پسرم را نوازش می‌کرد.

– خانوم‌جانم گفت خودم اسم بذارم.

دو کف دستش را عقب برد و یله شد روی هر دو کف دست.

– قلبم می‌میل داشت اسم دختر و پسر اولم رو خسرو و شیرین بذارم آق بانو، هلن رو مادرش انتخاب کرده بود…

ساکت نگاهش کردم که لبخند آرامی داشت، بچه را نرم بلند کرد.

-‌ سحر بود که متولد شد… سحرم دولت بیدار به بالین رسید… اضافه کرد برخیز که آن خسرو شیرین رسید… خسرو فخرشوکت.

می‌میل داشت توی سجل احوال پسرم نام خاندان خودش را بگذارد؟! پس نام خانوادگی پدرش چه؟ یعنی نمی‌شد مستوفی نائینی؟! خانوم‌بزرگ راضی میشد به هدیه دادن اسم و فامیلش؟!

لبخندش عیان‌تر شد.

– یا فرهاد… فرهاد فخرشوکت… دلم می‌خواد پسرم اسم یک اسطورهٔ عاشق رو داشته باشه، قلبم می‌خواد پسرم، عاشق باشه.

عین خواب‌زده‌ها تکرار کردم:
– فخرشوکت؟ فرهاد فخرشوکت؟!

لب گزید و ابرو بالا برد.

– اگر راضی نیستی، می‌تونیم خسرو و فرهاد رو نگه داریم برای پسرهای بعدی.

پسرهای بعدی؟! از زیر چارقد و لباسم هرم گرما بیرون میزد از خجالت و شرم. فکر داشتن بچه‌هایی بعد از جان‌جان و پسرک، از والا… مردی که اعتراف کرده بودم دوستش دارم.

بی‌معطلی اظهار کردم “شب به خیر” و چرخیدم، صدای خندهٔ ساکتش را شنیدم.

– به اسم فکر کن خانوم، هر چه زودتر سجلش رو بگیریم خیالم راحت‌تره، البته بعد از محرمیت.

لب گزیدم.

– فرهاد…