به قلم رها باقری
گل خاتون همانطور که کهنههای خشک شدهی هلن را تا میزد، با خنده نگاهش به ما بود.
دو کف دست هلن را گحرکت کرده بودم و داشت روی قالی با پاهای سفیدش قدم برمیداشت.
داشتم هموقت آرام جملههای انگلیسی که دکتر صبح یادم داده بود تکرار میکردم.
– مای نیم ایز آق بانو، هلو… گود مورنینگ، یور نیم ایز هلن… هاو آر یو؟ گود نایت، بیبی… آی لایک موویز، آی لایک.
چند روزگار بود صبحها پیش از راهی شدن، ظهرها وقتی به عمارت برمیگشت و شامگاهها بعد از شام، درس انگلیسی میداد.
گفته بود قلم و کاغذ را کنار بگذارم و فقط گوش کنم.
مینشست و سر صبر، جملهای میاظهار کرد؛ بعد معنایش را و بعد از من میتمایل داشت عین خودش تکرار کنم.
اصلاح میکرد و با دست علامت میداد هی پشت هم مدام تکرار کنم.
تبسمش به معنای درست بیان کردنم بود. حوصله و ملایمش غریبی داشت و صبح، وقتی که دو کف دست را از دو طرف، بالای مبل گذاشته بود و به من گوش میکرد که آهسته میاضافه کردم: “آی لایک چاکلت”، وقتی تبسم زد و با بستن پلک، فهماند درست ادا کردهام، فکری عین نسیم از سرم گذشت که “کاش همایون برای برگشتن عجله نکند!”
– آق بانو… مادر، اونجور دولا نشو دختر، خوب نیست واست.
راست شدم، درد خفیفی در کمرم پیچید، هلن را بغل گرفتم. درد در قلبم تاب خورد که لب گزیدم و قرار گرفتم.
گل خاتون هلن را گحرکت کرد و نگران بیان کرد:
– از خاطرت میره آبستنی؟! یا همهی حواست دنبال خارجی بلغور کردنه؟
به رویش خنده کردم.
– آی ام فاین، آی ام اوکی گل خاتون.
میان شَست و اشارهاش را گزید و اظهار کرد:
– استغفرالله!
صوتی خندهام در تالار پیچید.
– “اوکی” یعنی خوبم.
بچه به بغل کهنهها را برداشت.
– الهی به حق پنجتن همیشگی اوکی باشی، ولی باید هوای تو قلبتم داشته باشی.
کف دست کشیدم به کمرم، باید از دکتر میسؤال کردم کمر به انگلیسی چه میشود.
آوای اتول از باغ رسید و تبسم بیهوا روی لبم قرار گرفت، دکتر بود؟ چه بیوقتی برگشته بود!
گل خاتون روی اامان پله ایستاد و برگشت توی تالار، به ایوان سرک کشید. مات شد و بعد سرش چرخید طرف من.
دست به کمر ایستادم.
– آقای دکتره؟
معطل و ساکت باز به بیرون خیره شد، در تالار باز شد و نوبت در را نگه داشت.
– بفرمایید خانومبزرگ، منور کردید… بفرمایید آقابزرگ.
نگاهم بیاختیار رفت روی سر و لباسم، دست کشیدم به چارقد زرشکی رنگم که روی موهای باز و افشانم بود و دامنم و تونیک سبز یشمی که به تن داشتم و لب گزیدم.
کاش جاده داشت پیش از ورودشان به اتاقم میراهی شدم.
گل خاتون سلام کرد و خوشرسید دستپاچهای گفت.
– چه عجب خانومبزرگ، چه بیخبر! خوش اوممشاهده کرد، جاده گم کردید.
صدای تقتق کفش قطع شد.
– برای اومدن منزل پسرم هم باید از قبل پیغام بفرستم؟!
قد و بالای محکم و راستی داشت، با موهای خاکستری که پشت سرش گرد سنجاق کرده بود و پیجادهن کشیده و کمردار تیره و کیفی براق که کف دستهی گردش را توی مچ انداخته بود.
– اختیار دارین خانومبزرگ، منزل خودتونه. جسارت نباشه، منظور تدارک متوجه شدن بود.
مقابل گل خاتون از حرکت ایستاد و نگاهش ماند روی هلن.
– بچه چهطوره؟
مردی پا به سن گذاشته که لابد آقابزرگ بود، با کت و شلوار قهوهای و کلاه شاپو و عصا، پشت سر خانومبزرگ ایستاد.
گل خاتون دو مرتبه سلام کرد و خوشآمد اضافه کرد که آقابزرگ سری جنباند و کلاهش را برداشت.
گل خاتون با ولوم صدای کشیده گفت:
– مرضیه… راضیه…
خانومبزرگ همان قِسم جدی و محکم به بچه دیده داشت، ولی آقابزرگ نگاه گرداند دور تالار و مرا متوجه شد.
هولزده سلام کردم، نگاه خانومبزرگ هم برگشت طرفم. به من هم سر جنباند و کلاه و عصا را طرفم گحرکت کرد.
قدم پیش گذاشتم که گل خاتون بیمعطلی اظهار کرد:
– الان مرضیه میاد میگیره.
مرضیه همان لحظه رسید و سلام کرد، با احترام کلاه و عصا را گرفت.
خانومبزرگ چرخید طرفم.
– خدمتکار تازهست یا نتونستی از پس این بچه بربیای، دایهی تازهنفس گحرکت کردید؟
گل خاتون با شرم و هول اضافه کرد:
– مهمان هسسریع، از آشناها… .
صوتی تقتق کفشها دومرتبه در تالار پیچید. رسید شق و رق جای گرفت روی مبل و سرتاپای مرا با چشم، بالا و پایین کرد.
آقابزرگ ابروهای خاکستریاش را بالا برد و گفت:
– معرف حضور نیستن، به هر حال خوش رسیدید.
قدری از هولم کم شد و ساکت تشکر کردم.
– بچه رو بیار ببینیمش.
گل خاتون مات به من، هلن را آورد و پیش روی آقابزرگ نگه داشت.
برایم غریب بود که هیچکدامشان دستشان پیش نمیحرکت کرد برای بغل کردن نوهشان.
– والا کی برمیگرده؟
آقا بزرگ گذری نگاهم کرد و با دست اشاره کرد بنشینم.
– دو ساعتی مونده تا بیان، اگر خبردار بود شما تشریف میارید… .
خانومبزرگ میان حرفش پرید.
– محض سرکشی اومدیم نه مشاهده کردار والا.
آقابزرگ با انگشت، آرام ضربه زد به لپ هلن.
– و البته دیدار دختر والا.
هلن بغض کرده خودش را طرف من کشید، آقابزرگ با تعجب به من خیره شد.
– چرا نمینشینید خانوم؟!
نمیخواستم بنشینم، دلم میتمایل داشت هلن را بغل کنم و به اتاقم بروم.
– خودتون رو معرفی نکردید!
درمانده به خانومبزرگ نگاه کردم و تلاش کردم مودبانه حرکت کردار کنم.
– آق بانو هستم، از متوجه شدارتون شادم.
آقابزرگ سر تکان داد و خانومبزرگ جویا شد:
– تا به حال نمتوجه شده بودمتون، تازه به تهرون برگشتید؟
پیش از من، گل خاتون جواب داد:
– بله خانومبزرگ، تهرون نبودن، موقتی مهمون ما هستن.
– تو چرا مداخله میکنی گل خاتون؟! روی صحبتم تو نبودی.
آوای گریهی هلن، کشیده شد. خانومبزرگ انگشتهای نحیفش را روی گوش گذاشت و اخم کرد.
– ساکتش کن، سرم حرکت کرد.
گل خاتون نگاه ناچاری به من کرد و از پلهها بالا حرکت کرد.
آقابزرگ هم جای گرفت و دیده گرداند دور تالار؛ ولی خانومبزرگ بعد از نگاه طولانی، جویا شد:
– سبب آشنایی و حضورتون اینجا چی هست؟ از کی مهمون والا هستید؟
سر مبل قرار گرفتم و دامنم را مرتب کردم.
– دو ماه ده روز کم. قصد مشاهده کردار برادرم رو داشتم، خارجه رفته بود، باعث زحمت آقای دکتر شدم.
نگاه خانومبزرگ روی چارقدم گشت.
– حدس میزدم خودتون خارجه نبوده باشید، چه اقامت مدتداری!
نمیدانستم چه جوابی بدهم. بگویم اصرار پسر خودشان بود به ماندنم؟!
لب گزیدم.
– بداقبالی آوردم خانومبزرگ، این جنگ بیوقتی که حادث شد، تهران ماندگارم کرد.
سر چرخاند طرف آقابزرگ.
– مگه آب جنگ از آسیاب نیفتاد؟!
آقابزرگ سر جنباند.
– علیالظاهر، بله؛ ولی تا شاه جدید رسماً به مسند پادشاهی ننشینه و اوضاع مملکت کاملاً توی مشت متفقین نره، کف دستبردار نیستند.
– از موندنتون مشخصاً پیداست با والا سابق بر این هم حشر و نشر داشتید، اینجا راحتید؟
به قالی چشم دوختم.
– سابق بر این آقای دکتر رو ندیده بودم، ولی زیاده زحمتشون دادم.
راضیه با سینی قهوه و آب وارد شد و به هر دو تعارف کرد، کاش میشد من هم بالا بروم!
آوای زنگ تلفن در تالار پیچید، کسی جز دکتر و وحید و مریم، به عمارت تلفن نمیکرد و دعا کردم خود دکتر باشد.
راضیه سینی خالی را کف دست گراهی شد و تلفن را جواب داد، آرام حرف زد و بعد مرا صدا زد.
قلبم آشوب شد، گوشی تلفن را در هوا نگه داشته بود.
تا آن وقت غیر از یک مرتبه که شکوفه تلفن کرده بود، کسی با من کاری نداشت. نزدیک که شدم، لب زد: “آقای دکتر!”
خوشحال گوشی را به صورتم چسباندم.
– سلام آقای دکتر.
صوتی آهستهش را متوجه شدم.
– سلام از من… خوبی؟
دزدکی پس سرم را چشم دوختم که پدر و مادرش هر دو ساکت قرار گرفته بودند.
– بله، تشکر… امری بود؟ چیزی پیشامد کرده؟
آوایش آرام و بیقلبهره بود.
– نه، غرض احوالپرسی بود و… صبحی اضافه کردی چاکلت دوست داری، تمایل داشتم به عنوان پاداش یادگیری انگلیسی برات تهیه کنم؛ ولی بهتر مشاهده کردم عصر تنگ بریم هم هوایی عوض کنی و سری به مادام بزنیم برای لباس پاییزه… هم شکلات موردعلاقهی شما رو بگیریم.
قلبم از حضور بیوقت خانومبزرگ و آقابزرگ به هم میپیچید، دهانم برخلاف همیشگی آب نیفتاد.
فقط کوتاه تشکر کردم.
– حالت خوش نیست آق بانوخانوم؟ استراحت میکردی؟
لبم را به دهانهی تلفن نزدیک کردم و ساکتتر بیان کردم:
– نه، مهمان رسیده، از اون جهت.
صدایش متعجب شد.
– مهمان؟! چه کسی؟
ملایم لب زدم:
– خانومبزرگ و آقابزرگ.
برخلاف من، آوایش قد بلندتر شد.
– پدر و مادر من؟!
– بله.
صوتی نفسش توی گوشم پیچید.
– چه وقت اومدند؟
– الساعه.
دلواپسی آوایش برایم نامفهوم بود.
– گل خاتون کجاست؟
خیره شدم به پلکان.
– بالا، پیش هلن.
“ای کاش میآمدید” توی سرم چرخ میخورد و روی زبانم نمیرسید.
– شما برو پیش جانجان، من الساعه میام منزل.
لبخندی از جانجان اظهار کردنش روی لبم نقش بست و نفس راحتی کشیدم و بیان کردم:
– منتظریم.
خداحافظی سرسری کرد و آوایش قطع شد.
رسم ادب نبود بدون رخصت بالا بروم.
نزدیکشان شدم.
– اگر اذن بمشاهده کرد برم بالا کمکحال گل خاتون باشم.
خانومبزرگ با انگشتهای لاغرش، مبل را نشان داد.
– هنوز قهوهتون رو میل نکردید… در ضمن مایلم بیشتر با مهمان والا آشنا بشم.
آقابزرگ در حال چشیدن قهوه گفت:
– در کنار قشنگیی، چهرهی آشنایی دارید.
تلاش کردم تبسم بزنم.
– برادرهام از رفقای قدیمی آقای دکتر هسسریع؛ ولی من تا الان تهران نیامده بودم.
یک ابروی کمانی خانومبزرگ بالا رفت.
– یعنی برادرهاتون، همپالکی والا هستند؟
سر جنباندم.
– یک برادرم عین آقای دکتر طبیب هسسریع، یکی هم دواساز.
آقابزرگ با چشمهای ریز شده پرسید:
– نکنه… مستوفیها؟!
از اینکه همایون و هامین را به جا آوردند، خوشحال شدم.
– بله!
هر دو به هم خیره شدند. خانومبزرگ اخمهایش در هم رفت و فنجان قهوه را روی میز کوبید.
– چهطور والا راضی شده خواهر اون مردک دزد رو این همه وقت اینجا نگه داره؟!
مات و مبهوت ماندم، آقابزرگ بلند شد و پر تردید نگاهم کرد.
– تو… دختر! به چه رویی اومدی اینجا، منزل پسر من؟! خودت اومدی یا برادرت تو رو فرستاده؟ کم از جانب شما سرخورده شده که قصد کرمشاهده کرد متصل بهش ضربه بزنید؟!
جان و رمق از پاهایم رفته بود، باز کسانی ایستاده بودند مقابلم و عتاب و خطابم میکردند.
– آقا! همین حالا والا رو خبر کنید بیاد.
آقابزرگ اول نگاهی به او کرد و بعد برگشت طرف من.
– اضافه کردی چند وقته اینجایی؟
صدای پای گل خاتون و نقنق هلن از پلهها آمد.
– آقابزرگ… خانومبزرگ… جان عزیزتون تن و بدن این دختر رو نلرزونین.
خانومبزرگ گردن کشید طرف پلهها.
– والا رو خبر کن بیاد… ببینم؟ والا حضور این دخترو پنهون کرد تا ما ملتفت نشیم، این مدت وحید و مریم هم با والا همکاسه شدند و حرفی نزدند؟! اونها که متصل اینجا رفت و رسید دارند… آقا! اینطور بیخ گوش ما هزار اتفاق افتاده و بیخبریم.
گل خاتون هولزده توقف کرد میان ما.
– این دختر نه سر پیازه نه ته پیاز، روحش هم خبردار نیست.
در گوشم فقط یک چیز داشت تکرار میشد “خواهر اون مردک دزد!”
گل خاتون هلن را توی بغلم انداخت و تعارفشان کرد.
– بفرمایید بشینید، آقای دکتر الانه میرسه.
آوای گریهی هلن دومرتبه بالا حرکت کرده بود، خانومبزرگ با دو دست سرش را گحرکت کرد.
– وای گل خاتون این بچه رو خفه کن!
هلن را به سی*ن*ه چسباندم و قدمی عقب حرکت کردم. برادرهای من دزد بودند؟! گل خاتون از چه پیشامدی میاظهار کرد که روحم هم خبردار نبود؟
گل خاتون کف دستم را کشید و توی ایوان برد.
– بشین دردت به سرم، رنگ به روت نمونده.
نسیم آرام به صورتم خورد، قلبم عین خمرهی سرکه میجوشید.
شوفر آقابزرگ، تکیه داده بود به اتول براقشان، داشت بیخیال کلاهش را با انگشت میچرخاند.
چرا دکتر نمیرسید؟ چرا نمیآمد تا تبسمی آهسته بزند و پلک روی هم بگذارد و خیالم را آسوده کند؟
هلن داشت آهسته میگراهی شد ولی من قرار نداشتم، نمتوجه شدم گل خاتون چه وقت به عمارت رفت و چه وقت برگشت.
لیوانی آب پیش لبم گرفت.
– بخور دختر، بخور زبونم لال طوریت نشه.
آب شیرین، زیر قلبم زد.
کف دستش را پس زدم و اظهار کردم:
– چه دشمنی و کدورتی با ما دارن؟
به داخل سرک کشید و آرام گفت:
– اگر کینه و کدورتی باشه، دخلی به تو نداره، که اگر داشت، اینجور روی نگاه دکتر جات نبود. خانومبزرگ که غیبتش نشه، بیاجازه ازش آب بخوری اوقاتش تلخ میشه. آقابزرگ هم از بابت اوقاتتلخی خانومبزرگ سبیلش آویزون شده.
ناراحت آه کشید:
– در مَچد نه کندنیه نه سوزوندنی… این پسر از یه ور مونده از یه ور رونده شد.
کف دست کشید به سر هلن و دومرتبه نفسش را پر صوت بیرون داد.
نوبت دوید طرف در باغ. اتول دکتر وارد شد و نزدیک عمارت، کنار اتول پدرش ایستاد.
با اخم پیاده شد و با تعجیل پیش رسید. جان از حرکت ایستادن در پاهایم نبود، تنها سری جنباندم و صدای سلام گل خاتون را متوجه شدم.
دکتر گذری برای گل خاتون سر تکان داد و با دقت مرا کاوید. صوتیش آهسته بود وقتی جویا شد: “چه وقت اومدند؟ چرا بیخبر؟!”
و منتظر جواب گل خاتون نشد، سر خم کرد و گفت:
– چرا رنگت اینقدر پریده آق بانو؟
بیاختیار از بغضهای لبریز شده، چانه لرزاندم که نگاهش سر خورد و روی چانه و لبهای لرزانم جای گرفت.
– آقا! ببینید چهطور قلبنگرون خودش رو رسوند!
صوتی غیظدار خانومبزرگ بود از کنار در ایوان.
دکتر راست شد و برگشت.
– سلام عزیز، رسیدن به خیر!
خانومبزرگ ریشخندش کرد.
– خیر و شرش رو تو بگو والا، خوشا به غیرتت!
آقا بزرگ از تالار کشیده گفت:
– پسرم لابد به خیال خودش زرنگی کرده خانوم! ناموسِ دزد ناموسش رو گروکشی کرده تا تلافی کنه.
دکتر پلک روی هم فشرد و نفس پر صدایش را بیرون فرستاد.
– بیغیرتی و گروکشی در کار نیست.
انگشتهای لاغر خانومبزرگ، مرا نشان داد.
– پس این دختر جوون چرا دو ماهه بیخبر از همه توی منزل تو مونده؟
دکتر با کف دست داخل تالار را تعارف مادرش کرد، ولی خانومبزرگ جُم نخورد.
دکتر پیشانیاش را فشرد.
– آق بانو مهمون منه و تا هر وقت نیاز باشه و صلاح بدونم، اینجاست.
– دستت که نمیرسد به بیبی، دریاب کنیز مطبخی را!
آقای دکتر! از مادمازل الگا و فیس و افادهش به کجا رسیدی؟ درسته که همچین ترگل ورگله، ولی به این فکر کردی که اصل و نصب داره یا نه؟!
دکتر مات مادرش ماند.
– عزیز!
آقابزرگ هم با اخم پیش وارد شد.
– والا فقط تأیید کن که این دختر رو برای چزوندن برادر بیناموسش اینجا آوردی تا آتیش قلبم خاموش بشه، تا نسوزم از ننگی که به بار اومده و تو غیرتت رو قِی کردی.
.
دکتر به گل خاتون و منی خیره شد که زیر بار حرفهای سنگینشان نفسم گرفته بود.
– شما برید داخل.
صدای خانومبزرگ لرز به دلم انداخت.
.
– برای کی سی*ن*ه سپر کردی والا؟! ببین، یکبار توی این فقره خیرهسری کردی، داغی به بزرگی این بچه تا آخر عمرت پیش چشمت مونده… این نوبه، خطاپوشی نمیکنیم. چند باره باید سرت به سنگ بخوره تا نادم بشی؟!
دکتر جدی و با تحکم اظهار کرد:
– گل خاتون… گفتم شما برید داخل.
گل خاتون هلن را از بغلم گراهی شد و دست زیر بازویم انداخت.
– پاشو مادر.
خانومبزرگ قدمی جلو وارد شد.
– اتفاقاً من میخوام پیش روی این دختر حراهی شد رو بزنی.
پاهای بیجانم را راست کردم، دکتر مستأصل به چشمهایم نگاه کرد و ساکتتر اضافه کرد:
– آق بانو از هیچکدوم از جریانات گذشته مطلع نبوده و نیست… قلبم هم نمیخواد داخل این اتفاقات بشه. همایون رفیق عزیز من بوده و هست، آق بانو هم خواهر همایونه و مهمون من، تا هر وقت خودش بخواد.
– همین؟! والسلام؟! پس اون ناموسدزد نمکنشناس که… .
دکتر عصبی نگاه از منی که مات صورتش بودم گرفت.
– آقابزرگ!
پدر و پسر مقابل هم از حرکت ایستاده بودند و برای هم شاخ و شانه میکشیدند.
چهار ستون تنم لرز کرده بود.
– شما که اضافه کردید خطای من بخشیدنی نیست و بهم پشت کردید، شما که حتی یک بار، قلب درست، حال من و این بچه رو نسؤال کردید… اگر نوش نیستید، نیش هم نباشید. شما رو به خدا بگذارید آروم زندگی کنم.
خانومبزرگ گفت: “بریم آقا” و پیش افتاد توی ایوان. دیدههایم سیاهی میرفت. آقابزرگ کلاه و عصایش را گرفت، زیر لب بیان کرد:
” این ره که تو میروی، به ترکستان است ” و رد شد.
آوای قارقار اتول در سرم میپیچید، دستی محکم زیر بغلم را گراهی شد و آوای گل خاتون انگار دور شد.
– یا قمر بنی هاشم!
با قلبآشوبه، قلبی مثل سنگ آسیاب سنگین و سری سبک شده، تکانتکان خوردم و جایی نرم آهسته گرفتم.
جایی مثل آغوش غریب و امنی که آوای ضربان دلش درست زیر گوشم طنین میانداخت.
***
لای پلکهای سنگینم را باز کردم، دکتر عقب راهی شد و گل خاتون همان قسم که هلن گریان را توی بغلش تکان میداد، انگشت گزید.
– هفت قرآن در میون، انگاری چوب عزراییل به تنش خورده… طوریش نشه زبونم لال؟
دکتر کف دست کشید به پیشانی و موهایش.
– نه انشاالله… تو فقط هلن رو آروم کن، آواش مزاحم استراحت آق بانو نشه.
گل خاتون که بیرون رفت، از شرم نیمخیز شدم. در اتاق دکتر بودم و روی ملحفههای سفید تختخوابش.
دست گذاشت روی شانهام و وادارم کرد بخوابم.
– قد بلند نشو لطفاً، احتمالاً فشارخونت پایینه.
از موقعی که آمده بود، یکطور پشت گرمی عجیب داشتم اما زبانم حرف دیگری میزد.
– معذبم… توی اتاق خودم راحتترم.
معطل ایستاده بود بالا سرم.
– اول خیالم بابت احوالت راحت بشه، بعد.
نگاهش فراری و شرمزده بود. حرکت کرد کیف سیاه و بزرگش را آورد و پای تخت گذاشت.
دم و دستگاهی بیرون کشید و کنارم گذاشت، چیزی به دستم بست و باد کرد. خیره به کف دستگاهش، انگشت گذاشت روی مچم، بعد فشار دور کف دستم مرتفع شد.
– از این بخور لطفاً، برات خوبه.
لیوان آب را پیش آورد. قلبم به هم میخورد. انگار همانجایی که یحتمل بچهام چسبیده بود، رخت چنگ میزدند.
لولهی بلند لاستیکی سیاهرنگ و دستهدار را میان دو کف دست گراهی شده بود و هی میان انگشتهایش تاب میداد.
– بهتر شدی؟
نگاهم از دستهایش به صورت سر به زیرش رفت.
– گمانم… .
– متأسفم بابت اتفاقات امروزگار.
بیمقدمه و بیمعطلی دیدههایم سوخت و اشکم مسیر گرفت تا چارقدم.
– چه پیشامد کرده که این همه وقت از من پنهانش کرمتوجه شد؟ برارام چه خبطی کردن؟!
بدون سر بالا آوردن، فقط نفسش را بیرون داد.
– آق بانو… .
بیقرار نگاهش کردم.
– بُهتانه یا خطایی کردن؟ نعوذبالله کدامشون ناموس دزدی کرده؟!
کف دست گذاشتم روی صورتم و میان هقهق پرسیدم:
– من چه سیاهبخت و از همهجا بیخبرم که برارام فراری هستن و خودم سربار و طُفیلی.
– اینطور نگو.
دستم را عقب بردم و نگاهش کردم.
– از چی فرار کردن؟ ماجرای گروکشی و انگ بیغیرتی چی بوده آقای دکتر؟! چرا حرفی به من نزدید؟
خیرهی نگاههایم شد.
– چراکه دخلی به تو نداشت، بیجهت خاطرت مکدر میشد.
خواستم بنشینم، دومرتبه رخصت نداد.
– استراحت کن بهتر بشی، کجا میخوای بری؟
با خجالت دو دستم را روی نگاهانم گذاشتم.
– خاطرم مکدر شد، وحشت کردم… مُردم از شرم پیش آقاجان و خانومجان شما، حتی لبم باز نشد به حلالیت طلبیدن، چرا از من پنهان کردید؟ چرا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن