– یعنی چی؟ وایسا ببینم! بسیار بهت رو دادم!
قفل مرکزی را زد و لبهایش را به طرز مسخرهای جمع کرد.
حال و هوایش را دوست نداشتم… همیشگی از آدمهایی که خودشان را بالاتر از همه میدیدند فراری بودم…
– بیان کردم آخرین ماهانهتو بگو لال بازی درمیآری! اندیشیدی میتونی پای منو وسط گندی که بالا آوردی گیر کنی و بعدم آژان بیاری سرم؟
دیگر کم مانده بود شاخ در بیاورم! چهقدر پررو بود این بشر…
– گندو من بالا آوردم یا تو مردک؟ یه جوری رفتار میکنی انگار من به تو تجاوز کردم! چه دور و زمونهای شده والا!
دیدههایم را بالا گرفتم که اشکهایم نریزد، دوست نداشتم بیشتر از این، این جو را تحمل کنم…
دهانم را بستم ولی همینکه در ماشین را باز کرد خودم را از ماشین بیرون پرت کردم…
– وایسا دختره! وایسا ببینم!
بیتوجه به او دویدم… تنم درد میکرد هنوز سرم هم گیج میرفت…
رابطهٔ دیشامگاه و بدمستیام داشت مثل یک فیلم از جلوی چشمانم میگذشت…
سردی هوا را نمیمتوجه شدم اینقدر که داغ بودم…
ابرها در هم کوبیده شدند و هموقت با صوتی رعد و برق پشت مانتویم کشیده شد…
– کثافت لاشی! فکر کردی منم از اون گاگولام؟
نفسنفس زنان در نگاهان خشمناکش چشم دوختم ولی سیلی محکمی که در گوشم خواباند برق از سرم پراند.
– دیشامگاه نرونرو گفتنات، در راهی شدن حالای خودت بود؟! بریزم توش و تو فرداش در بری پس فرداش یه پام دادگاه باشه یه پام پاسگاه؟
پاهایم ناخودآگاه دنبالش کشیده شد میترسیدم بگویم چیزی را که در ذهنم بود…
اگر آبروریزی میشد چه؟ آنوقت چهطور میتوانستم جواب پدرم را بدهم با این همه امنیتاخلاقی که در خیابانها پرسه میزدند…
– ولم کن…
– فقط خفه شو…
قدمهایش قد بلند بود و پاهایش هم کشیده…
منی که نصف او بودم بهسختی قدمهایم را با او هماهنگ میکردم.
پر از خشم و عصبانیت در ماشین را باز کرد.
– گمشو برو تو ماشین بشین!
زبانم را کجا جا گذاشته بودم که جوابش را ندادم نمیاطلاع داشتم…
تنها این را میدانستم که بغض کارهایم داشت خفهام میکرد… لعنت به لحظهای که با حنانه هم قدم شدم…
قفل مرکزی را زد و با دو آن طرف خیابان سمت داروخونه دوید. در این وانفسا داروخانه حرکت کردنش چه بود!
کف دستمالی از جعبهی روی داشبورد برداشتم و روی صورتم کشیدم…
از روی پدرم خجالت میکشیدم دوست نداشتم با خانوادهام روبهرو شوم…
– خدا لعنتت کنه حنانه! منو چه به عرق خوری!
باران نمنم شروع به ریختن روی شیشه کرده بود. هوا را عاشق شدم ولی حال را نه…
اول ظهر بود اما هوا مثل گرگومیش عصر سیاهوسفید شده بود…
سرد و دلسوز مثل عصرهای جمعه… مثل حالی که در دل من رشد میکرد…
کمکم آوای باران روی سقف ماشین سریع و سریعتر شد…
دیدمش که با دو سمت ماشین میوارد شد… تنها بطری آبی در کف دستش نمایان بود…
تندشتابزده صورتم را پاک کردم و در آینهٔ آفتابگیر صورتم را وارسی کردم.
شانهاش را سمت بالا کشانده بود او هم انگار سردش بود…
– الهی نرسی به ماشین… اسیرم کردی مرتیکه!
از زمین و وقت شاکی بودم چه رسد به اویی که عامل اصلی مصیبتم بود!
– بگیر کوفت کن!
– نمیخورم! مگه نمیتونی مثل آدم حرف برنی؟ شعور خر یا گازه یا لگد!
دندانهایش را به هم سایید و یقهام را گرفت.
– میگم کوفت کن!
در قلبم جد و آبادش را مستفیض کردم! مردک آشغال…
اندیشیده بود من هم مانند دخترهای دیگر دهانم را میبندم و از خشم مردها میترسم!
زیر کف دستش زدم.
– برو بابا! در ذهنش گذراندی اینجا چالهمیدونه منم از زنای عهد قجری؟ تو بگی و منم بگم دیده! نمیخورم کری؟
شروع کردم به تکان دادن دستگیرهٔ در! باز هم قفلش کرده بود!
– وا کن این بد مصبو!
– فکرشو که میکنم بهتر بود همونجا خفهت میکردم! د زنیکهٔ هرزه! منو خر فرض کردی؟ میخوای تلکه کنی نه؟ کور خوندی! یه پاپاسی جلوت نمیندازم!
دماغم را چین دادم، چندشم میشد از این که یک شامگاه را با او به سر کرده بودم چه رسد به اینکه بخواهم خودم را به او بچسبانم!
– چی میگی تو واسه خودت؟ خودتو چی فرض کردی دقیقاً؟ خودتو در شأن و منزلت من متوجه شدی؟
پوزخندی زدم و ابرو بالا انداختم، قیافهٔ آنچنان توپی هم نداشت که بخواهم خودم را درگیرش کنم!
اصلاً من را چه به مردها؟ از همهشان متنفر بودم!
به صنقلبیاش تکیه داد و با درماندگی نگاهم کرد… انگار خسته شده باشد!
– بخور این قرصو با من بحث نکن! خودم اینقد سمن دارم که دیگه یاسمن توش گمه! حوصله ندارم بیفتم دنبالت این دکتر و اون دفتر وکیل بدوبدو کنم!
گنگ نگاهش کردم، منظورش را نمیفهمیدم… سرم کمی درد میکرد…
من هم حوصلهٔ او را نداشتم ولی پای یک عمر ننگ در میان بود!
تا به حال به جز نارویی که کیسان و فرناز به من زده بودند هیچ مردی نتوانسته بود زورگویی کند!
– چی میگی تو واسهٔ خودت؟! دکتر و وکیل چیه؟! بار اولم بوده مگه؟ برم از چی شکایت کنم! خوب توهم میزنیا!
متعجب نگاهم کرد انگار باورش نشد این حجم از گیجی را در من!
سرش را روی فرمان گذاشت و شروع کرد به نفس عمیق کشیدن…
دلواپسش شدم! حالش انگار خوب نبود…
– هوی! چت شد؟! این قرصه چیه خریدی؟ اگه مسکنه بخور خب خودت!
سرش را برداشت و نگاهش را به آسمان دوخت…
– ای خدا! ای خدا چه گناهی به درگاهت کردم من! خو احمق اگه تو اوپنی یعنی رفتی دادی! عقلت نمیرسه این اورژانسیه؟!
پوکهٔ در کف دستش را بالا آورد و خون در صورت من دوید…
باورم نشد این من بودم که مردی از حاملگیام میوحشت کرد…
کوتاه رسیدم… حق با او بود از کجا من را میشناخت که مطمئن شده باشد دردسر نمیشوم…
کف دست روی شقیقهام گحرکت کردم و به پشتی صنقلبی تکیه دادم…
یک لحظه وحشت کردم از عقلی که با لیوان کوچکی مشروب ذایل میشود…
حالا سرم بسیار بیشتر درد میکرد… مثل اینکه پتکی برداشته و به سرم میکوبیدند.
– بیا بخورش! واسه خودتم دردسر نشه… هرچند هنوزم میگم شارلاتانی از سر و روت میباره!
نگاه ریز کردم و نگاهش کردم… میدانستم اتفاقی نمیافتد! شیطان میگفت لجبازی کنم از آن لجبازیهای معروف لاله!
– هر وقت من کوتاه میآم تو پررو میشی! اون روی لاله رو ندیدی جناب! این حرفای سردتو ببر واسه همون تیناجونت!
برگشتم و شروع کردم به کوبیدن به شیشهی ماشین…
– آهای! آهای! کمک… کسی نیست بهم کمک کنه! کمک!
بازویم را گرفت و سمت خودش کشیدم. تقلا کنان باز هم فریاد زدم:
– کمک!
– خفه شو سلیطه!
در آن باران بعید بود کسی صدایم را بشنود اما جایی که بودیم شلوغ بود…
جلوی دارومنزل و لباسفروشیهایی که گوشه و کنار باز بودند، چند نفری از شرشر باران زیر سایبانهایشان توقف کرده بودند…
– سلیطه هفت جد و آبادته!
کف دستش را به دهانم رساند، نباید میگذاشتم پیروز شود.
خودش بیشعور بود که لج من دروارد شده بود…
هرچه به سرش میآوردم حقش بود!
حتی اگر انگ تجاوز را به او میچسباندم کوتاه نمیآمدم.
– وایسا! ببر آواتو… چه گیری کردم من خدا!
صوتیش مثل کف دستهایش نهایت تقلا را فریاد میزد…
معلوم بود حریف من نمیشود…
فریاد زدن کارساز نبود، کسی نمیمتوجه شد یا اگر هم میشنیدند ترجیح میدادند سکوت کنند…
کسی دنبال دردسر نمیگشت!
کف دستش را گاز گراهی شدم و شروع کردم به فشار دادنش همان لحظه احساس خنکی خیلی زیادی در دلم حس کردم.
حقش بود عوضی پسفطرت!
– آی! ول کن سگ وحشی! ول کن دستمو گوشتشو کندی!
بیشتر فشارش دادم! باید دیشامگاه هشیاریام را داشتم که نشانش میدادم یک من ماست چهقدر کره دارد!
– اوف! ول کن خون زد بیرون!
دست دیگرش، که فکم را به پایین فشار میداد حس نکردم اما صدای تیکی که شنیدم قلبم را خنکتر کرد…
قفل مرکزی را زده بود که ولش کنم! بهتر از این نمیشد!
اما باید همهٔ جوانب را میسنجیدم که فرار بهتری داشته باشم… جنتلمنانهتر!
طوری بهطرف خودش کشانده بودم که پشتم به او بود…
سرم به مرز انفجار رسیده بود ولی دیگر نمیذاشتم هیچ مردی، هیچ وقت در هیچ کاری از من جلو بزند!
ارنجم را محکم به سینهاش کوبیدم و در یک حرکت در ماشین را باز کردم.
پر از درد نالید.
– وایسا! وایسا وحشی!
ضربهٔ خطرناکی به سینهاش زدم اما چارهای نداشتم، اگر به او بود من را تا هفتاد و دو ساعت نگه میداشت!
سردی و باران حرکتم را کند کرده بود هرچه میدویدم به جایی نمیرسیدم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن