زبانش به سقف دهانش چسبیده بود که نتوانست جوابی برای سوال حامی بیرون دهد.
حامی که سکوتش را دید، تکخند تو گلویی زده و بوسه ای محکم و آبدار روی گونه ی سردش کاشت.
_ از چی میترسی؟ از من؟ دیوونه!
از او که نه، از اتفاقی که گمان میکرد در شرف وقوع است می ترسید. از خراب شدن تمام جهان روی سرش…
دیگر شک هم نداشت که حامی همه چیز را متوجه شده و تا اینجای کار او کسی بود که سراب را بازی میداد!
با شنیدن آوای کلید و چرخشش در قفل، تنش سست شد. کاش همینجا میمرد و هر چه پشت آن در بود را نمی متوجه شد.
صوتی جیر مانند باز شدن در، در گوشش پیچید و دستان حامی به جلو هدایتش کرد.
در آغوش حامی وا راهی شده و اگر کف دستانش را از دور تنش برمیداشت قطعا روی زمین پهن میشد.
در یک آن جرقه ای در ذهن ملهتبش زده شد. نفس حبس شده اش را بیرون داد و قفسه ی سینه اش شروع به بالا و پایین حرکت کردن کرد.
شاید اگر قبل از اینکه حامی رو بازی کند، همه چیز را میاضافه کرد… میتوانست به بخشیده شدنش امید داشته باشد…
حامی او را دلبسته شد، عاشقش بود… قطعا بخشش و عطوفتش را از او دریغ نمیکرد.
_ ح… حامی… صبر کن… بذار… بذار برات توض…
کف دستان حامی با سرعت بالا رفته و پارچه را از مقابل دیدهانش برداشت. نطقش در دم کور شد و به نفس نفس افتاد.
چند باری پلک زد و تاری متوجه شدش که رفع شد، وحشت زده نگاهش را به نقطه نقطه ی اطرافش دوخت.
مکانی نا آشنا که ترس بیشتری وارد دلش کرد. برای بیان کردن حرفش سمت حامی برگشت، باید قبل از اینکه دیر میشد تلاشش را میکرد.
_ حا…
_ خونه ی جمتوجه شدت مبارک شیرینی زندگیم!
دست روی شانه ی حامی گذاشت و روی پنجه ی پا کشیده شد. لبهای خیس از اشکش را به لبهای حامی چسباند و با تمام محبتش او را بوسید.
کف دست حامی روی کمرش چنگ شد و او را تا جایی که میشد به خود چسباند.
انگار که قصد حل کردن دلبرکش را در خود داشت…
قطرات بارانی که نم نم شروع به باریدن کرده بود، روی سر و صورتشان میریخت.
ولی گرمای عشقی که بینشان در جریان بود هر سرمایی را حریف میشد.
بی توجه به شدت گراهی شدن باران، بوسه ی تبدارشان شدت گراهی شد و تا جایی که هیچ نفسی برای کشیدن نداشتند پیش راهی شدند.
به خودشان بود تا ابدالدهر از هم جدا نمیشدند ولی ولین از بی نفسی…
فاصله ی کوتاهی از هم گحرکت کردند و همان فاصله را هم بوسه های ریز و کوتاه سراب پر میکرد.
دلهای بی قرارشان چنان بر در و دیوار سینه شان میکوبیدند که هر که نمیاطلاع داشت، فکر میکرد اامان باریست که تن هایشان به وصال میرسند.
ولی این وصال برای هر دویشان فرق داشت.
چه برای حامی که توانسته بود سراب را برای همیشه داشته باشد و این بوسه برایش حکم اولین بوسه ی مالکانه و بدون ترس از کف دست دادن را داشت…
چه برای سرابی که در همین نقطه و در آغوش حامی تصمیمش را برای ادامه ی راه گراهی شده بود و این بوسه، برایش طعم خداحافظی میداد…
_ حامیم… میخوام بازم ببوسمت…
انگشتان حامی سراغ دکمه های پالتواش رفت و هر کلمه ای که میبیان کرد بوسه ای روی لبهای لرزان سراب می نشاند.
_ امشب… هیچوقت… از… ذهنم… پاک… نمیشه…
تو… یه… رویا… بودی… که… شیرینیِ… واقعی… شدنت… کل… زندگیمو… شیرین… کرد…
هق بهشدت قشنگن😭
سراب میان گریه خندید و هر بوسه ی حامی، بمبی میشد که تکه ای از پلِ گذشته را در ذهنش منفجر میکرد.
پلی که به اندازه ی قبل قوی نبود و تک و توک ریسمان های پوسیده اش باقی مانده بود.
همان پل درب و داغانی که هنوز او را به گذشته چسبانده بود…
_ بریم… داخل؟
بی نفس گفته و صوتی بی نفس حامی را گوش داده بود.
_ قلبم پر میکشه برات نفس حامی…
حرکاتشان ناتمایل داشته عجولانه شده بود.
پالتو را که از تن سراب خارج کرد، دست زیر باسنش انداخته و او را بالا کشید.
پاهای سراب دور کمرش حلقه شده و هممدت که بوسیدنشان را از سر گراهی شدند، حامی سمت خانه حرکت کرد.
دکمه های پیجادهن نمدار حامی، یکی پس از دیگری باز میشدند و دست حامی رج به رج تن آتشینش را طواف میکرد.
یک ثانیه را هم از دست نمیدادند و بی وقفه میبوسیدند و میبوسیدند…
انگشتان کوچک سراب از در آوردن پیراهنش که فارغ شدند، سمت کمربند شلوارش پرواز کرده و به سرعت بازش کردند.
حامی تن کوچکش را با ملایمت روی فرش کف دستبافت وسط خانه خواباند و به کمک سراب شلوارش را درآورد.
روی تن بلورین و نمدارش خیمه زده و جایی میان قفسه ی سینه اش را بوسید.
نگاهش برای چند ثانیه در نگاه پر نیاز سراب قفل شد و تبسم کنج لبش نقش بست.
_ باورم نمیشه سهم من شدی…
نقطه نقطه ی تن سراب را با لبهای پر حرارتش داغ زد و پایین تر راهی شد و نگاه سراب آمیخته به خواهش و التماس شد.
_ حامی… داری دیوونم میکنی…
کف دستش بند کمر شلوار سراب شد و زیر شکمش را بوسید، طولانی و پر حرارت…
چیزی در قلب دخترک تکان خورده و ناخواسته آهی کشید.
_ جونم دلبر… من از تو تشنه ترم دورت بگردم…
حیف این همه زیبایه که خراب شه🥲
کارش با لباس های سراب تمام شد و چشمانش را به مهمانی خیره شدن به اندام با شکوه همسرش فرستاد.
_ مگه میشه این همه قشنگیی… چطور انقدر دلنشینی بیشرف؟!
سراب لب گزید و ریز و نازدار لبخند زد.
_ لیلی ام به نگاه مجنون دلنشین بود، این خاصیت عشقه…
نوک انگشتانش رد کمرنگ بخیه ی زخمی که داشت کهنه میشد را لمس کرد.
_ اون روزگار مرگو به چشم دیدم، وقتی گفتن نبض نداری…
تبسمش رخت بر بست و پلک های ورم کرده اش روی هم افتاد.
_ نمیدونی چی به سرم آوردی توله…
سراب شرمنده بود بابت زخمی که عمدا زده بود و شاید با همان زخم، جرقه ی محبتشان را روشن کرده بود.
اگر آن روزگار طور دیگری پیش میراهی شد، شاید حامی حالا حیات بی دغدغه ی خودش را داشت.
خجالت زده نفسش را بیرون داد. قفسه ی سینه اش مقابل نگاه بی قرار حامی بالا و پایین شده و سینه های درشتش را بیشتر در معرض مشاهده کردش قرار داد.
بی خبر از آتشی که به جسم حامی انداخته بود، کف دست دراز کرده و حامی را به آغوشش دعوت کرد.
_ ازم جدا نشو، حتی یه لحظه… میخوام همواره کنار خودم حست کنم…
حامی دم عمیقی از هوایی که سراسر عطر و بوی سراب را به خود گراهی شده بود کشید.
تبسم آرامش بخشی به رویش پاشید و روی تن سراب بالا حرکت کرد.
با اینکه در این کار تبحر داشت و طعم روابط متعددی را حتی با خود سراب چشیده بود، ولی اینبار برایش فرق داشت.
همچراکه نوجوانی کم سن و سال و بی تجربه بود که با هر حرکت سراب تحریک میشد.
چقدر این بار، همه چیز برایش فرق داشت.
آن چند کلمه و چند امضا چه داشسریع که احساساتش را این چنین کف دست خوش تغییرات قرار داده بودند؟
(این پارت سانسور شده)
میان نفس های به شماره افتاده اش، پیشانی به پیشانی سراب چسباند و نگاه هایشان که قفل هم شد زمزمه کرد:
_ زندگی بدون تو رو یادم حرکت کرده، حق نداری ازم جدا شی… که اگه بشی، من میشم یه عاشق سرگردون که حیات کردن بلد نیست…
متاثر از لحن صادقانه و پر عجز حامی، کف دستش را روی گونه ی او گذاشت و با انگشت شست مشغول نوازش لبهای ورم کرده اش شد.
ورمی که حاصل بوسه های بی وقفه شان بود…
_ متنفرم از اینکه انقدر میخوامت!
حامی پر از حس تملک کف دست بین پایش برد و نیشخندی مغرورانه مهمان لبهایش شد.
_ هنوز که کاریت نکردم خیسی پدرسوخته!
صورت سرخ سراب آوای خنده اش را کشیده کرد. سراب خجالت زده چشم بست و نالان نامش را پچ زد:
_ حامی… اذیتم نکن دیگه…
_ آخ که من میمیرم واسه این شرم و حیایی که دو دقیقه دیگه محو میشه و التماسای بعدش که ازم میخوای بکنمت!
سراب دیده غره ای حواله اش کرد و زبان روی لبهای دردناکش کشید.
_ چرا من انقدر خرم که حتی اذیتاتم دوست دارم مرتیکه؟!
_ تو خر نیستی، من زیادی خواستنی و دوست داشتنی ام!
چشمکی زده و بلافاصله بین پایش قرار گراهی شد.
بعد از تنظیم خودش با پایین تنه ی نبض گحرکت کرده ی سراب، در نگاهان مخمورش زل زده و ساکت با او یکی شد.
با لذت به سر بالا رفته ی سراب زل زد و به ناله های ریزش گوش سپرد.
خم شد و گاز ریزی از چانه اش گحرکت کرد.
_ جان… جانم عمر من… جان همه چیز من… عاشق وقتی ام که زیرم از درد و لذت به خودت میپیچی…
دستان سراب روی کمرش چنگ شد و ناله کنان کنار گوشش از تصمیم جدی اش گفت:
_ دیگه نمیتونم نبودنتو تصور کنم، من پر شدم از تو حامی… هر کاری میکنم تا کنارت بمونم… هر کاری…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن