سراب غرق آن دو چشم مصمم و جدی که صوتقت گفته هایش را فریاد میزد، نفس کشیدن را از یاد برد.
راهی شدار و اظهار کردار حامی، به وضوح احساسش را نمایان میکرد ولی چطور باید به حامی اعتماد میکرد؟
پسری که به سادگی میتوانست تحقیرش کند و با چند کلمه از حیات سیرش کند، میتوانست دلیل خوبی برای ادامه ی زیستن اش باشد؟
گذشته از اینها، او و حامی؟!
کنار هم بودنشان عجیب و ناشدنی بود، همان قدر عجیب که در چله ی تابستان برف ببارد!
عجیب بود ولی غیر ممکن نه!
از هر سمت که به این قضیه نگاه میکرد، بودن حامی کنار او درست نبود، وصله ناجور هم بودند.
چند سالی از او بزرگتر بود، کس و کاری نداشت و قطعا خانواده ی حامی، هیچگاه او را کنار حامی نمی پذیراهی شدند.
_ سراب…
چند دقیقه ای همانطور خیره و بدون پلک زدن به دیدهان حامی زل زده و فکر میکرد تا آوای حامی درآمد.
آرام پلکی زد و نفس حبس شده اش را لرزان و تکه تکه بیرون داد.
پس زدن حامی بر خلاف تمایل داشته ی دلش بود، ولی عقل انجامش را حکم میکرد.
_ یکم… یکم از اون… آب میاری برام؟
فقط میمیل داشت حامی را دور کند.
زیر نگاه معنادارش کف دست و پایش را گم میکرد.
حامی انتظار بال در آوردنش را نداشت، نه!
اما منتظر مشاهده کردن برق ذوق در نگاهش بود، یا شاید لبخندی کوچک، حتی یک نگاه متفاوت…
این بهت و نگاه گحرکت کردن ها، این دک کردن ها…
جواب حرفی که بعد از ساعت ها جدال با عقلش بیان کرده بود، هیچکدام از اینها نبود…
حس بد و ناخوشایندی قلبش را سوزاند و ناخودآگاه اخمی کرد.
با همان اخم کشیده شد و با لیوانی آب برگشت.
_ کف دستت درد نکنه!
پوزخندی یک وری به سراب زد و اشاره ای به کمپوت کرد.
_ اتفاقا درد میکنه، میخوام برم بخوابم!
کف دستات که سالمه الحمدلله، بقیشو خودت بخور.
سراب لب برچید و با نازی ذاتی که تاکنون سعی در مخفی کردنش داشت، پچ زد:
_ اگه بشینم خودم بخورم، بعدش زخمم باز شه، اونوقت چی؟
از لحن جمتوجه شد و ناز و غمزه ای که در تک تک حرکات سراب دیده میشد، گره میان ابروانش کمی شل شد اما هنوز هم آن حس بد را داشت.
_ مشکل خودته، من خوابم میاد.
ایشالا که یه خری مثل حامی پیدا میشه تا نجاتت بده!
سراب سر روی شانه کج کرد و با نگاهی که دل حامی را میلرزاند، به چشمانش زل زد.
_ برو بخواب، بسیار خسته شدی این چند روزگار.
حامی دستی پشت گردنش کشید و کمی این پا و آن پا کرد. دلش نمی وارد شد سراب را با آن نگاه جادویی، به حال خود رها کند.
در نی نی چشمانش، « کنارم بمون و ولم نکن» را میدید و مگر میشد رهایش کند؟
کف دستش را به دسته ی مبل کوبید و مقابل سراب جای گرفت.
_ این چشات آخرش کار میده دستم.
سراب به نگاهش ادامه داد که با تشر حامی مواجه شد.
_ اگه نمیخوای سالم بمونی همینجوری زل بزن بهم توله سگ!
سراب سراسیمه چشم بست و لب گزید.
_ چجوری نگات کردم مگه؟
حامی انگشتش را روی پلک بسته ی سراب گذاشت و حین تکان دادن اظهار کرد:
_ که توی وزه نمیدونی چجوری نگام کردی!
چی کوفت میکنی بچه؟ اسیرمون کردی به ابلفض!
سراب که فرصت را برای پیش کشیدن بحث مناسب میدید، گلویی صاف کرد و انگشت حامی را از روی چشمش کنار زد.
_ من بچه نیستم، دو سه سالی ام از تو بزرگترم!
حامی با لودگی سری تکان داد و کف کف دستانش را بهم کوبید.
_ الان میگم مدالو برات بیارن!
سراب نفسش را آه مانند بیرون داد و سعی کرد بنشیند.
حامی نوچی کرده و کف دست روی سینه اش گذاشت.
_ چیزی توته که نمیذاره یه جا بتمرگی؟!
سراب چپکی نگاهش کرد.
_ نخیر، خسته شدم انقدر دراز کشیدم.
_ هی خم و راست شی اون بی صاحاب بار دیگر ادا میده، وایسا ببینم.
دو کوسن از کنار مبل برداشت و پله ای روی کوسن قبلی گذاشت. ارتفاعشان کمی بلند تر شده بود که سراب به راحتی تکیه اش را به آنها داد.
در حالتی میان نشستن و خوابیدن بود، لبخند قدردانی به روی حامی زد و کمی پاهایش را تکان داد.
_ مرسی، همه ی کارای منم افتاد رو دوش تو.
حامی سری تکان داد و بدون ذره ای خجالت حرف سراب را تایید کرد.
_ آره بدبختانه، اینم شانس مایه!
سراب که کم و بیش با اخلاقیات حامی آشنا شده بود و پی به شوخی و جدی حرفهایش میبرد لبخندی زد.
_ بیان کردم ازت بزرگترم؟
حامی چشم در حدقه چرخاند و سرش را کنار سراب، روی مبل گذاشت. با خستگی چشم بست و انگشت شستش را بالا برد.
_ هوم، منم گفتم مدالتو بسازن!
سراب با مشاهده کردن خستگی اش، با قلبسوزی اضافه کرد:
_ برو بخواب حامی، چشات وا نمیمونه.
_ عوضش دهن تو خوب وا میمونه!
دست برد و کمی از موهای حامی را با غیظ کشید. فقط با این کار قلبش خنک میشد، پسرک بی ادب!
_ دهن توام دست کمی از مال من نداره، بی ادب!
حامی آخی بیان کرده و دستش را بند سرش کرد.
_ باز وحشی شدی تو؟ سر این افسارت کو بکشمش آروم بگیری؟!
سراب دهان کجی ای کرده و کف دست به سینه زد.
_ کنار افسار خودت بستیش، یادت نیست؟!
حامی انگشت شستش را گوشه ی لبش کشید تا خنده ای که میرفت به قهقهه تبدیل شود را کنترل کند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن