همچون روحی سرگردان کوچه خیابان های شهر را زیر پا گذاشت.
آنقدر مسیر راهی شده بود که کف پاهایش میسوخت.
تاریکی روی تمام شهر سایه انداخته بود که با خستگی روی صنقلبی ایستگاه اتوبوس نشست.
حدس میزد آدمهای راغب دورادور زیر نظرشان داشته باشند و فکر میکرد اگر تنها باشد، شاید سراغش بیایند.
اما بیشتر از نصف روزگار دور خودش چرخیده بود و هیچ خبری از هیچکس نشد.
مغموم و ناامید سر به شیشه ی پشت سرش چسباند و حتی روی بازگشت به خانه را هم نداشت.
چه میاظهار کرد؟
جواب نگاه های منتظر و سوالی شان را چه میداد؟
اگر مجدداً به او شک میکردند…
آهی کشید و خودش را لعنت کرد. خربزه ی بزرگی خورده بود و حالا باید پای لرزش هم میقرار گرفت.
کف دستانش را در هم گره کرده و نگاهی به اطراف انداخت. نه گوشی داشت و نه پول!
نه موفق به دیدن راغب شده و نه جاده برگشت به خونه برایش هموار بود.
روی یک حدس و گمان احمقانه، یک دور باطل را شروع کرده بود.
_ چی پیش خودت فکر کردی آخه؟ گند زدی سراب…
پیرمردی را مشاهده کرد که ساکت و بهآرامی سمت ایستگاه اتوبوس می وارد شد.
خجالت زده و با اکجاده چند قدمی نزدیک پیرمرد شد و میل داشت برای زنگ زدن به حامی درتمایل داشت گوشی کند که بوق ممتد ماشینی را درست کنار گوشش شنید.
از جا پرید، دلش ریخت و با چشمانی گشاد شده از سر ترس، سر چرخاند.
به دو مرد غریبه ی داخل پراید رنگ و رو راهی شده خیره شده و با اخم سر تکان داد.
_ مریضی مگه؟ یه مشت روانی ریختن تو خیابون!
قدم بعدی را برنداشته آوای مرد متوقفش کرد.
_ جا خواب داری؟!
#پارت_۶۹۲
آب دهانش را با صدا بلعید و اینبار با دقت بیشتری چهره هایشان را رصد کرد.
برایش آشنا نبودند ولی جمله ی رمزی ای که مرد بیان کرد، نشان میداد از ادمهای راغب هستند.
سالها پیش راغب چند جمله ی رمزی محض احتیاط به آشنایانش گفته بود که اگر روزگاری گرفتار شدند، بتواند کسی را سراغشان بفرستد و این رمزها بشود منبع اعتمادشان به آن شخص.
مردد و نامطمئن نگاهشان میکرد که مرد بار دیگر سوالش را تکرار کرد و سراب اینبار بی معطلی اظهار کرد:
_ سقف بالا سر من آسمونه، جا خوابم کجا بود!
مرد که جواب صحیح را متوجه شده بود با سر اشاره ای زده و با عجله اضافه کرد:
_ بشین، یه تشک خوشخواب برات ردیف میکنم!
فرصتی که میخواست نصیبش شده بود.
بالاخره راغب سراغش رسید و نمیخواست این فرصت را از دست بدهد که بی فوت وقت خودش را داخل ماشین انداخت.
وحشت کرده بود و هیچ رقمه نمیتوانست منکر این ترس شود.
جانش را کف کف دستش گراهی شده و داشت وارد بازی خطرناکی میشد.
نمیتمایل داشت کودک بینوایش ترسش را حس کند که نامحسوس نفس های عمیقی کشید و دست روی شکمش گذاشت.
_ مولینی مواظبته جوجه، مامانی خیلی دوستت داره…
با دیدهانی نم زده در حال صحبت با تودلی اش بود که چیزی روی پایش پرت شد.
_ داریم نزدیک میشیم، اینو بکش سرت!
کیسه ی بزرگ سیاه رنگ را لمس کرد و متعجب به مردها زل زد.
_ هه، میدونی من کی ام؟ با چه جراتی همچین غلطی کردی؟
_ کف دستور آقاست، بدو بکش سرت وقت نداریم!
کیسه را توی صورت مرد پرت کرده و با تمام حرص و خشمش دندان قروچه ای کرد.
از آن سرابی که همه با مشاهده کردنش خودشان را خیس میکردند فاصله ی زیادی گرفته بود ولی هنوز هم میتوانست همان سراب شود.
_ آقا گوه خورده با تو!
دهنتو ببند و کارتو بکن تا ندادم از کون دارت بزنن!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن