زمزمه ی زیرلبی اش را بردیا هم شنید و با نفسی حبس شده پلک هایش را روی هم فشرد.
حتی قلبش نمیمیل داشت یک ثانیه هم خودش را جای حاج آقا بگذارد.
کاش قلب پیر و از کار افتاده اش این اتفاق را تاب می آورد.
حاج خانم از دیدن کمر خمیده ی همسرش دلشوره گرفت.
حس بدی به آن مکالمه ی آرام داشت و نگاه وق زده اش لحظه ای از حاج آقا جدا نمیشد.
نگاه مردش که سمت راهرو کشیده شد، او هم به همان نقطه زل زد و دعا کرد اتفاق شوم دیگری رخ نداده باشد.
امروز همه چیز بیش از حد توانشان بود. هنوز هم دلش آهسته نگحرکت کرده بود و طاقت چیز دیگری را نداشت.
کف دست لرزانش را روی لباسش مشت کرد و نالان پچ زد:
_ واسه امروز بسه، خدایا دیگه نمیتونم…
رها که از استرس به جان پوست لبش افتاده بود، هول زده به صورت بی روحش زل زد و ساکت پرسید:
_ مگه میدونی چی شده؟
سرش را به نفی تکان داد و قبل از اینکه از قلبشوره ی شدیدش بگوید، حاج آقا با قدم هایی بی تعادل و سکندری خوران سمت اتاق بچه ها راهی شد.
بردیا تکیه اش را به دیوار داد و کاغذ از میان انگشتانش سر خورد.
جانی در تنش نمانده بود تا رفیق قدیمی اش را همجادهی کند.
با نگاهی درمانده و ملتمس به یاشا خیره شد و با اشاره ی کف دست از او خواست حواسش به حاج آقا باشد.
همین که یاشا دنبال حاج آقا حرکت کرد، بقیه هم دنبال او ریسه شدند.
تنها کسی که با نگرانی راهش را به سوی بردیا کج کرد، رسا بود.
دست روی شانه ی او گذاشته و بغض کرده جویای حالش شد.
_ بابا جونم خوبی؟ چیزی بیارم برات؟
بشین بابا، بشین اینجا… چیکار کنم برات؟
اما تنها دغدغه ی بردیا مانند تمام این سالها، حال و روزگار دوستانش بود که نفس عمیقی کشیده و کنار دیوار سر خورد.
_ من خوبم، یکم شوکه شدم قربونت برم چیزیم نیست…
تو برو حواست به عمو اینا باشه فقط، برو بابا…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن