درست همان لحظه ای که حامی سراب را قفل آغوشش کرده و لبهای شیرین تر از قندش را با جان و قلب مزه میکرد، بردیا با برگه ای که میان انگشتانش در حال مچاله شدن بود، با ظاهری آشفته و فکری مشغول وارد خونه شد.
بدون سلام و احوال پرسی، حتی بی توجه به بحث جدی ای که بقیه در حال انجامش بودند، بی هوا حاج آقا را آوا زده و نگاه همه را متعجب و سوالی کرد.
_ اردوان، یه لحظه بیا!
نگاه هاج و واج بردیا قلب حاج آقا را روی دور سریع انداخت.
نگاهانش که روی کاغذ درون کف دستانش افتاد، آن دل پر جنب و جوش به ناگهان خاموش شد.
آنقدری عمر کرده بود که نمتوجه شده و نخوانده بفهمد چه چیزی درون آن برگه ی کوچک نوشته شده.
چهره ی بردیا همه چیز را فریاد میزد ولی کمی خودش را قلبداری داده و با خود گفت در حال حاضر، هزاران موضوع مختلف میتواند بردیا را به این حال و روز بیاندازد.
با اضافه کردن اینکه شاید آن برگه اصلا آن چیزی که فکر میکرد نباشد، پاهای لرزانش را سمت بردیا کشاند.
بردیا زیر ذره بین نگاه بقیه، او را گوشه ی دیوار کشیده و بازویش را فشرد.
_ اون آزمایشی که ازم تمایل داشتی انجامش بدم، مال کی بود؟
زانوان حاج آقا سست شده و نامحسوس خودش را به دیوار چسباند.
همان چیزی که از اتفاق افتادنش میترسید، اتفاق افتاده بود.
درست در بدترین زمان ممکن…
_ منفیه مگه نه؟
با نا امیدترین حالت ممکن جویا شده بود. انگار که خودش هم از قبل جوابش را میدانست.
بردیا نگاه گرد کرده و ضربه ی ملایمی به سینه اش کوبید.
_ میگم واسه کیه این؟
اما گوش های حاج آقا انگار کیپ شده و چیزی نمیشنید. تمام تنش کوره ی آتش شده بود و فقط نیاز داشت منفی بودن آزمایش را بشنود که بردیا آب پاکی را روی دستش ریخت.
_ نمونه ها مال کی بود که مثبته اردوان؟ پدر و فرزندیشون تایید شده…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن