نگاه خیس سراب ناباور شد. چه در قلب مردش میگذشت و او بی خبر بود.
سرش را سریع و تند به چپ و راست تکان داد و دست روی گونه ی حامی گذاشت.
_ نه… نه… هیچی تقصیر تو نبود حامی…
حامی نفسی گرفته و دلیل رفتارهای مریض گونه ی این اواخر را برایش گفت.
_ شوهر خوبی نبودم ولی میتمایل داشتم بابای خوبی باشم…
اگه سر هر چیزی زود جوش میارم به خاطر اون بچست، نمیخوام عین تو اونم به خاطر من اذیت شه…
میدونم حساس شدم، عصبی شدم، منطقم کور شده… میدونم همه رو…
به خدا همش به خاطر تو و بچمونه…
وقتایی که یه چیزیت هست و بهم نمیگی، همش این فکر تو سرم چرخ میخوره که اگه نفهمم چته بار دیگر آسیب میبینین…
اصلا همین الان، در ذهنش گذراندی به خاطر خودم حرکت کردم دعوا؟ نه به جون خودت که عزیزترین آدم حیاتمی، نه…
فقط حس کردم این جای گرفتن و منتظر موندن طولانی تو و بچه رو خسته کنه، اذیت کنه…
دارم سعیمو میکنم شما دو تا راحت باشین اما انگاری از اون ور بوم افتادم…
کلافه پلک هایش را محکم روی هم فشرد و اجازه داد گرمای کف دست سراب در رگ و پی اش جریان یابد.
_ من میخوام بزرگ شدن شکمتو ببینم، میخوام حال خرابیای اول صبحتو ببینم، میخوام غر زدناتو وقتی از سنگینیت کلافه شدی بشنوم، میخوام وقتی بچه لگد میزنه و از ذوق دور خودت میچرخی کنارت باشم و از دیدنت حظ کنم…
دیده باز کرد و نی نی چشمانش سرگردانی و شیدایی را فریاد میزد.
خیره در ستاره های دیدهک زن نگاه سراب، ملتمس پچ زد:
_ به من نگو ازتون دور بمونم… با گرفتن خودت از من، منو دیوونه تر از اینی که هستم نکن…
من هیچوقت به شما دو تا آسیب نمیزنم، جونمو میدم براتون سراب…
#پارت_۶۴۶
سراب شرمنده از فشاری که نامیل داشته روی حامی وارد شده بود، سر به سینه اش چسباند و دستانش را دور تن او پیچاند.
_ الهی قربون قلب مهربونت بشم، تو بدون اینکه کاری کنی، فقط با خودت بودن بهترین مرد جهانیی واسه من…
همین که کنارتم حالم خوبه، لازم نیست خودتو تحت فشار بذاری عزیزقلبم.
از این به بعد هر وقت چیزی اذیتم کرد بهت میگم، اینجوری که خودتو اذیت میکنی من و بچتم غصه میخوریم بابا حامی…
کاش زودتر درد حامی را میفهمید تا به او بگوید که همین حالایش هم مردانگی را در حقش تمام کرده.
کدام مردی بعد از قضایای پیش وارد شده بینشان، با آغوشی باز پذیرای او میشد؟
هر کس دیگری جای حامی بود، هیچ فرصت بار دیگر ای به زن خائن و احمقش نمیداد اما حامی…
حامی با همه فرق داشت…
دل مهربانش در اوج خشم و جنون هم کف دست از مهربانی بر نمی داشت.
به جای مقصر دانستن سراب، همه چیز را گردن خود انداخته و داشت به تنهایی عذاب میکشید.
_ خانم دربندی، بفرمایین داخل!
صوتی ملایم منشی به گوششان رسید و سراب با لبخند از آغوش حامی جدا شد.
_ بریم هسته کوچولو رو ببینیم؟!
حامی نفس راحتی کشید و لبهایش را به دو طرف کش داد.
بالاخره خوره ای که ذره ذره مغزش را میخورد بیرون انداخت.
کاش همیشگی قبل از بالا گحرکت کردن بحث و جدل بینشان، هر چه در سر داشتند را بیرون می ریخسریع.
زبان هم را خوب بلد بودند ولی بدبختی شان حرف نزدن بود.
_ آخ من فدای تو و توقلبیت، بریم که دیگه طاقت ندارم…
#پارت_۶۴۷
صدای گومپ گومپی سریع و بی وقفه در اتاق پیچیده بود.
دل هسته ی کوچکشان بی توجه به ناملایمتی های روزگارگار، سریع و با قدرت میتپید.
صورت سراب را سیل اشک هایی که طعم شیرین ذوق میدادند پوشانده بود.
چه قلبی داشت که میتمایل داشت با دست خودش این دل تپنده را خاموش کند…
حامی خیره به جثه ی کوچکی که در مانیتور مقابلش میدید، اشکی از گوشه ی نگاهش چکید.
هیچوقت تا این حد احساس نزدیکی به کودکش نکرده بود.
انگار همه چیز تا به حالا یک نقاشی سیاه و سفید بود که حالا رنگ گراهی شدنش را با چشم خود میدید.
حالا که داشت سر بزرگ و دست و پاهای کوچکش را میدید و گوشش پر بود از آوای دلی که فریاد میزد:
«من هستم، درست همینجا، کنار شما… من هستم»
پدر بودن برایش یک معنا و مفهوم جدید پیدا کرده بود.
معنایی که با تمام آن فانتزی های ذهنش زمین تا آسمان فرق داشت.
به محض قطع شدن آن صدای گوش نواز، دکتر با مهربانی بیان کرد:
_ چه بابای احساساتی ای داره این فسقلی!
نگاهان سراب به ضرب سمت صورت حامی کشیده شد و رد اشک را که گوشه ی صورتش مشاهده کرد، میان گریه خندید.
دکتر چه میاطلاع داشت چه روزگارها از سر گذراندند…
زنده ماندن این کودک در میان تمام آن روزگارهای تیره و تاریک شامگاهیه به معجزه بود.
آن دو داشتند معجزه ی حیاتشان را میدیدند و اشک کم بود برای بیان احساسی که داشسریع.
_ میشه… دوباره صدای دلشو بشنویم؟
دکتر سری به تایید تکان داده و به وجد آمده از ذوق حامی بیان کرد:
_ بله حتما، میتونم بگم براتون روی سی دی بریزن که هر وقت میل داشتین بتونین بهش گوش بدین.
دست حامی میان انگشتان لرزان سراب فشرده شد و با شور و شعف خاصی زمزمه کرد:
_ خوش به حالش که تو باباشی…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن