انگار صاعقه خورده بود، انگار زیر پایش به یکباره خالی شده و با مخ زمین خورده بود.
در عرض کسری از ثانیه خشکش زد و حتی نگاهانش هم دیگر برای اشک ریختن تلاشی نمیکردند.
یعنی چه که دختر راغب نبود؟ دیده که باز کرد او را متوجه شد، نه مادری، نه رفاقت، نه فامیلی… هیچکس، فقط راغب!
تمام زندگی اش کنار راغب و با او گذشته بود، از او بیزار بود اما نمیتوانست منکر این شود که نیم بیشتری از هویت و شخصیتش را راغب شکل داده و چه بخواهد و چه نخواهد، بدون راغب خودش را نمی شناسد.
اگر دختر راغب نباشد، پس دیگر چه کسیست؟
اگر دختر راغب نباشد، تمام چیزی که هست، تمام هویتش، منیتش، همه چیزش نابود میشود…
راغب مشت محکمش را روی تخت کوبید و فریادی دلخراش زد. سالها این راز را سر به مهر نگه داشته بود و دیگر توانش را نداشت.
بالاخره رازی که در خلوت، یقه اش را میچسبید و او را از زنده بودنش پشیمان میکرد رو شد.
تمام صورتش سرخ شده بود، گوش هایش از شدت فشار تکان میخوردند و نگاهانش داشت از حدقه بیرون میزد.
_ با… با…
سالها حسرت شنیدن این کلمه را از زبان دخترش داشت، سراب میگفت ولی هیچوقت شبیه او نبود… آنطور واقعی و پر از عاشقی…
پشت کف دستش را روی دهان سراب کوبید و فریاد زد. اشکی که با سماجت از چشمش چکید را محکم و با خشونت پاک کرد و فریاد زد.
_ توی حروم زاده دختر من نیستی، به من نگو بابا…
من فقط یه دختر داشتم… یه دختر که مرد، خونواده ی تو کشتنش…
به خاطر پدر و مادر حروم زادت، به خاطر اینکه اونا نفس بکشن، دختر من مرد… حیات من مرد…
#پارت_۵۰۶
سراب را که همانطور مات و مبهوت دید، از کنارش کشیده شد. موهای بلندش را کشید و چرخی در اتاق زد.
آرام نمیشد، زخم کهنه اش بار دیگر باز شده بود… نه او را میکشت و نه از بین میراهی شد.
در تمام این سالها فقط داشت همزیرا مردگان زیستن میکرد، بدون روح، بدون رحم و عاطفه…
بعد از مرگ عزیزانش فقط جسمی شده بود که با گذشت وقت به حمل کردنش عادت کرد.
سیگاری از پاکت روی میز برداشت و به مبل راحتی گوشه ی اتاق تکیه زد.
سیگار بعدی را با قبلی روشن کرد و هنوز هم تمام گذشته روی دلش سنگینی میکرد.
_ بسیار سال پیش، قبل از اینکه حتی تو وجود داشته باشی، من واسه یه آدمی کار میکردم.
همین کاری که الان دارم، فقط اون موقع پادو بودم و الان آقای خودمم.
چشمانش میسوختند، احتیاج شمشاهده کردی به گریستن داشت… این درد باید یک طوری بیرون میریخت ولی او دیگر آدم اشک ریختن نبود.
چقدر با راغب آن سالها فرق کرده بود…
چشمانش را مالید و تصویر شاد آن دخترک مقابل نگاهش جان گرفت.
_ یه روزگار یه عکس نشونم دادن و اظهار کردن باید بکشمش.
یه دختر ریزه میزه ی جوون، انقدر دلنشین ریز خندیده بود که دلم براش ضعف راهی شد، یاد دختر کوچولوی خودم افتادم.
مگه میتونستم صاحب اون خنده رو بکشم؟
مگه میتونستم دختری که جای دخترم بود رو بکشم؟
اضافه کردم نه… اضافه کردم نه و اون نه شد آفت حیات خودم.
اون نه، اون نه کوفتی مثل سیل زد به زیستنم و هر چیزی که داشتمو ازم گراهی شد.
سرش را میان کف دستانش گحرکت کرد و شانه هایش به شدت تکان خوردند. داشت ضجه میزد ولی بدون اشک…
_ زن و بچمو کشتن، جوری از رو زمین محوشون کردن که انگار از اول نبودن…
حسرت یه بغل ساده موند رو قلبم، حسرت دیدنشون برای آخرین بار…
#پارت_۵۰۷
تمام تنش از خشم میلرزید. تمام این سالها را به امید انتقام گذرانده بود اما سراب بی آنکه بداند به خانواده اش کمک کرده و نقشه هایش را به هم ریخته بود.
سرابی که حالا انگار روح از تنش پر کشیده بود، رنگش از گچ دیوار سفید تر شده و مردمک دیدهانش لحظه به لحظه کوچکتر میشد.
راغب که با یادآوری گذشته، عنان از کف داده و داغ دلش تازه شده بود، سیگار نیمه سوخته را روی زمین پرت کرد.
با حرص و خشم سمت سراب هجوم برد. گردنش را چسبید و سرش را به تخت کوبید.
_ آواره شدم، فراری شدم، همه چیزمو ازم گحرکت کردن… اما برگشتم برای انتقام.
اون حروم زاده رو لو دادم، درست مثل تو که منو لو دادی… اما قسر در رفت.
پدر و مادر بیشرف تو، همونایی که عروسشون شدی و از خوبیشون دم میزدی، نذاشتن کارمو تموم کنم، نذاشتن اونا رو به سزای عملشون برسونم.
شدم یکی مثل خودشون، بچشونو ازشون گرفتم… داغی که رو قلبم گذاشتنو رو قلبشون گذاشتم…
گردن سراب را رها کرد و پوزخند تحقیرآمیزی به صورت وحشت زده اش زد.
_ باورت شده بود چراکه دوستت دارم باهات میخوابم؟ با دختر خودم؟ بهشدت احمقی…
آب دهانش را با نفرت توی صورت سراب پرت کرد که سراب بی نفس تکانی خورد.
پاره شدن مویرگ های مغزش را حس میکرد، او ضعیف بود برای درک کردن این همه مصیبت…
کف دستش روی شکمش لغزید و تصویر حامی مقابل نگاهش به رقص دروارد شد. این بچه، بچه ی او و حامی…
ناباور لب زد:
_ من و حامی…
صدای خشک و خشن راغب رشته ی افکار مسمومش را محکم تر کرد.
_ تمایل داشتم با بچه ی خودشون بهشون ضربه بزنم، ضربه از خودی بهشدت درد داره سراب، بهشدت…
تو برگ برنده ی من بودی، آسِ من واسه دستِ آخر، اما یه آسِ کور که هیچوقت نشونه ها رو ندید!
#پارت_۵۰۸
مشت هایش یکی پس از دیگری روی کیسه ی بوکس فرود می وارد شدند، دیگر آن زور و قوت سابق را نداشت.
طی همین چند ساعت، فشاری را تحمل کرده بود که اندازه ی سالها پیر ترش کرد.
_ علوسک گشنگ من گِلمِس پوچیده (عروسک دلنشین من قرمز پوشیده)
رو دختخواب مَمَل آبیش دابیده ( تو رخت خواب مخمل آبی خوابیده)
یه لوز مولی لفته باسار اونو قلیده (یه روزگار مولین حرکت کرده بازار اونو خریده)
گشنگ تر از علوسکم هیکی نمشاهده کرده (زیبا تر از عروسکم هیچکس نمشاهده کرده)
_ نخیرشم، دلنشین تر از عروسک بابایی هیچکس ندیده… قلقلکی ای آره؟ آره؟ قلقلک؟ آها بخند ببینم عروسک بابا…
کف دست روی هدفونش گذاشت و با زانو روی زمین فرود رسید. صوتی خنده های شیرین دخترکش قلبش را به درد می آورد.
_ عروسک بابا… قلبم برات تنگ شده…
تمام زیستن اش را صرف انتقام جویی کرده بود و چرا باز آهسته نمی گراهی شد؟
چرا این درد کم نمیشد؟ تمام نمیشد؟ چرا؟
_ نمیذارم آب خوش از گلوشون پایین بره… عزیزمو گحرکت کردن، عزیزاشونو پر پر میکنم…
خونت پایمال نمیشه بابا، نمیذارم بشه…
کف دستی روی بازویش جای گرفت. نگاه بست و با اکمسیر هدفون را پایین کشید.
صوتیش از بغض های فرو خورده اش، خشدار شده بود.
_ چیشده؟
_ شرمنده مزاحمتون شدم آقا، نمیدونیم با خانم چیکار کنیم… به هیچ صراطی مستقیم نیست، درموندمون کرده.
_ این همه آدم از پس یه الف بچه برنمیاین؟ پول مفت میریزم تو حلقتون؟
کف دستی به گردنش که باد کرده بود کشید و آب دهانش را به سختی پایین داد.
مظفر من و من کنان کف دستانش را در هم گره کرد.
_ روم سیاه آقا، خانم دیوونه شدن. هیچکس جرات نمیکنه نزدیکشون بشه، کل تختشون پر از خونه…
کاش خودتون بیاین…
#پارت_۵۰۹
پوزخندی زد و از جایش قد بلند شد. حق هم داشت، متوجه شدن آن حقایق دیوانه شدن هم داشت…
چه کسی حال اویی که تمام آن اضافه کردنی ها را زیستن کرده بود و هنوز داشت ادامه میداد، میدرک کرد؟
مطلقا هیچکس…
سمت کمد بزرگ تعبیه شده داخل دیوار حرکت کرد و جعبه ی کوچکی از داخلش بیرون کشید.
جلوتر از مظفر به جاده افتاد و همین که در اتاق سراب را گشود، پاهایش به زمین چسبیدند.
صحنه ی مقابلش را فقط در فیلم هایی با موضوع جن گیری و احضار روح مشاهده کرده بود!
سراب بی وقفه جیغ میزد و بر سر و صورت خود میکوبید. تمام پانسمان هایش باز شده و از زخم هایش خون چکه میکرد.
روی تخت گُله گُله مو و خون ریخته بود و موهای سرش در آشفته ترین حالت ممکن بود.
_ گناه داره خانم، کاش میتونستم یه کاری براش بکنم.
_ دایه ی مهربون تر از مادر نشو مظفر، خانمتون همچین علیه السلامم نیست و داره تاوان کثافت کاری خودشو پس میده.
چشم در حدقه چرخاند و جعبه را روی میز گذاشت. بازش کرد و از میان سرنگ ها و آمپول های داخلش، یکی برداشت.
به سرعت محتوای آمپول را داخل سرنگ کشید و با فریادش همه را بیرون کرد.
سمت سراب رفت و پس از چند مشت و سیلی ای که به صورت و گردنش خورد، توانست مهارش کند.
_ از نسل همون بیشرفایی، هاری تو خونته… هرزه ی آشغال!
هنوز در حال تقلا و خودزنی بود که راغب سرنگ را به گردنش کوبید و به سرعت مایعش را داخل بدن سراب خالی کرد.
چند لحظه در همان حالت ماندند و کم کم بدنش سست شد. پلک هایش داشت روی هم میفتاد که آوای ضعیفی از میان لبهایش بیرون داد.
_ ناضافه کردی… داداشم…
گردنش را به ضرب رها کرد و نیشخندی زهرآلود زد.
_ تازه شروع شده، هنوز بهشدت چیزا رو نمیدونی!
#پارت_۵۱۰
چند لحظه بی حرکت بالای سرش ماند و جسم داغان و نحیف شده اش را نگریست.
در همان کودکی اش که داشت به او عادت میکرد و او را به جای فرزند از دست راهی شده ی خود میمشاهده کرد، نزدیکش شد و با برقراری رابطه ی جنسی سعی کرد آن ارتباط پدر و دختری را از بیخ و بن نابود کند.
اما نمیتوانست منکر این بشود که گوشه ای از دلش به سراب عادت کرده بود و هنوز گاهی او را دختر خود میمشاهده کرد.
با یادآوری بلایی که سر خانواده اش آمده بود، دیده بست و نفس هایش به شماره افتاد.
این دختر هم از همان خانواده بود، نباید هیچ حسی جز تنفر به او میداشت.
_ دست و پاشو ببندین، بیشتر از این خودشو آش و لاش نکنه.
بهشدت ام وحشی بازی درآورد یدونه از اون آمپولا بهش تزریق کنین صوتش در نیاد.
مظفر به هول و ولا افتاد، خبر از بارداری اش داشت و دلواپس حال خودش و آن جنین بخت برگشته اش بود.
_ خطر نداشته باشه آقا؟ برای… بچش…
سمت مظفر برگشت و نگاهی ریزبینانه به سر تا پایش انداخت. پوزخندی به چهره ی کف دستپاچه و عرق کرده اش زد.
_ چیه میترسی بمیره؟ مهربون شدی مظفر، از اسب افتادی از اصل که نیفتادی!
یه زمانی بهترین آدم کشم بودی، حالا دلواپس جون یه نطفه ی حرومی؟!
مظفر آهی کشید و سر به زیر انداخت.
در تمام روزهای زندگی سراب کنارش بود، قد کشیدنش را متوجه شد، بزرگ شدنش را… از سنگ که نبود قلبش برای بیچارگی دخترک به رحم نیاید.
_ نگاه آقا… هر چی شما بگین.
_ خوبه، چند روزگار بیشتر اینجا نیست… حواستو جمع کن گندی بالا نیاد. حوصله ی جمع و جور کردن جنازشو ندارم!
#پارت_۵۱۱
بار دیگر پیامی که از شماره ی ناشناس وارد شده بود را زیر لب زمزمه کرد.
«تا سه روزگار دیگه مدارک به کف دستم نرسه باید خودتونو برای مجلس ختم آماده کنین!»
گوشی را کناری انداخت و کلافه و دل مضطرب بلند شد. مشغول قدم زدن در خونه شد و دلش مثل سیر و سرکه میجوشید.
_ یاشا کی میاد؟
تسبیح میان انگشتان حاج آقا از حرکت توقف کرد و چشمانش را باز کرد.
از این تشویش و اضطرابی که خواب را از دیدهانشان ربوده بود، خسته بود.
_ احتمالا دو سه روزگار دیگه، هنوز وقت قطعیش مشخص نشده.
کف دست پشت گردنش برد و مشغول جویدن پوست لبش شد. قلبش بی قراری میکرد و مطمئن بود که اوضاع سرابش وخیم است.
حسش میکرد…
_ دیره بابا… دیره…
_ زودترین مدتی که طول میکشید تا کاراش درست شه یه ماه و نیم بود، کلی به این در و اون در زدیم تا زودتر بتونه برگرده.
صبر داشته باش باباجان، هنوز اتفاقی نیفتاده که انقدر پریشونی.
حامی سری به تاسف تکان داد و کلافه کتش را چنگ زد. درمانده ترین بود… نه در خانه آرامش داشت و نه بیرون از خانه.
_ انگار شماها باید جنازشو ببینین تا باورتون شه یه بلایی سرش اومده، من میفهمم حالش خوب نیست…
بیخیال، برمیگردم.
از منزل بیرون زد و همچون دردی دوره گرد، آواره ی کوچه های شهر شد.
داشت فکر میکرد که بر خلاف تصوراتش پدر خوبی نمیشد، همان طور که همسر خوبی از آب در نیامد.
_ ولی بازم باباتم بچه جون… بسیار زود میای پیش خودم.
نگاهی به آسمان که بر عکس روزگارگار تیره و تارش، روشن و آفتابی بود انداخت و نفسش را آه مانند بیرون داد.
_ بار دیگر کنار هم جمع میشیم، بهت قول میدم لیمو خانم…
#پارت_۵۱۲
از همهمه ای که در خانه افتاده بود سردرد گراهی شده و با حرص به تکاپویشان نگاه میکرد.
صدای تیک تاک ساعت مچی اش روی مغزش بود. انگار برای مرگ سراب ثانیه شماری میکرد.
سه روزگار فرصت باقیمانده ی راغب سر رسیده بود و صبح زود در پیامی ساعت و محل قرار را برایش فرستاده بود.
پرواز یاشا هم چند ساعت دیگر می جای گرفت و جانش داشت از استرس بالا می وارد شد.
همه چیز به دقیقه ی نود موکول شده بود و اگر موفق نمیشدند سر وقت به محل قرار برسند، جان سرابش به خطر میفتاد.
دیگر کاری از کف دست کسی بر نمی رسید، همه چیز به یاشا بستگی داشت. یک سوم مدارک دست او بود و فقط باید دعا میکردند که به موقع برسد.
_ میتونم بشینم… کنارت؟
آوای رسا سردردش را تشدید کرد. هیچ حوصله ی او و مزخرفات تکراری اش را نداشت.
بی حوصله دست میان موهای بلند شده و نامرتبش برد.
_ بگم نه، نمیشینی؟!
رسا با صوتیی آرام که رگه هایی از ندامت و پشیمانی درش پیدا بود، پچ زد:
_ نمیشینم…
یک لحظه ی کوتاه سرش را بلند کرد و چهره ی گحرکت کرده ی رسا را مشاهده کرد. انگار که گرد افسردگی و ناامیدی روی چهره اش پاشیده بودند.
از آن رسای بذله گو و شوخ که گاهی هم اخم و تخم و جدیتش را نشان میداد خبری نبود.
به حرمت روزگارگار خوشی که با هم داشتند، قلبش نیامد بیش از این او را سرافکنده کند.
مانند خودش ملایم و گراهی شده پچ زد:
_ بشین.
رسا دم عمیقی از هوا گحرکت کرد و به آرامی کنارش جای گرفت. انگشتانش را در هم چلاند و سر به زیر مشغول بازی کردن با گوشه ی لباسش شد.
_ من… معذرت میخوام حامی… اون کارم، اصلا درست نبود. نمیدونم چم شده بود…
_ وقتی جون زن و بچم در خطره، کارای تو و حرف زدن در موردشون سر سوزنی برام اهمیت نداره!
#پارت_۵۱۳
پوزخند صوتدارش به گوش رسا رسید و نفسش را بند آورد. کدورت بینشان عمیق تر از چیزی بود که فکرش را میکرد.
دیدهش به اشک جای گرفت و کف دست خودش نبود که دلش هنوز برای مرد متاهل کنارش بیتابی میکرد.
میخبر داشت حامی برای او حکم سیب ممنوعه را دارد. سعی داشت واقعیات را به قلبش نشان دهد بلکه کف دست از این دلدادگی واهی بردارد.
_ فرصت نشد بهت تبریک بگم، باورم نمیشه پدر شدی… انگار همین دیروزگار بود که کل فکر و ذکرمون پیزیرادن مولین باباهامون و کشیدن یه نخ سیگار بود طوری که بوش روی لباسامون نمونه.
تمام تنش نبض میزد و ذهنش داشت از تصور خراب شدن همه چیز، از هم می پاشید و رسا داشت از خاطراتشان میگفت؟!
ناباور سری تکان داد و کف دستی به صورتش کشید.
_ به جای این مزخرفات بهتر نیست بگی چی میخوای؟!
پلک های رسا روی هم افتادند، آه غلیظی کشید و شقیقه هایش را مالید.
آنقدر هول شده و خجالت زده بود که زبانش از ذهنش پیشی گرفته و مزخرف میاضافه کرد.
سر کشیده کرد و با چند نفس عمیق سعی کرد آرامشش را حفظ کند. تبسمی از جنس گذشته روی لب نشاند و مطمئن پلکی زد.
_ میخوام منو ببخشی و بدونی که از صمیم دل بابت اون حرفا پشیمونم.
میخوام رابطمون دوباره مثل قبل شه، منو همون رسایی ببینی که وسط دردسرات اامان نفر میومد تو ذهنت.
_ فکر میکنی همه چی میتونه مثل قبل شه؟!
رسا با اطمینان سر تکان داد و محتاطانه دست روی بازوی حامی گذاشت.
_ میتونی رو کمک من حساب کنی، مثل قدیما… مثل… خواهرت…
سخت بود به زبان آوردن اینکه خواهرش باشد اما گفت. اینکه به عنوان خواهر کنارش باشد بهتر از نداشتنش بود…
حامی متفکر نگاهش میکرد که حاج آقا با عجله صدایشان زد.
_ پاشین بریم فرودگاه، بجنبین.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن