رمان آسمان دیشب آسمان امشب پارت آخر

ـ کار لیلی رو تایید نمی کنم و مطمئنم با راهی شدنش، بدترین ضربه ی ممکن رو به محمدرضا زد، اما … ولی من شاهد بودم که چقدر التماس کرد تا با تو حرف بزنه، حداقل برای یه بار، ولی محمدرضا اجازه نداد. توی اون شرایط، عاقلانه ترین تصمیم رو گراهی شده بود. تو حالت خوب نبود و مسلما با صحبت کردن با لیلی، بدتر هم می شدی. سارا من مشاهده کردم که شما دو تا چه روزگارهای سختی رو پشت سر گذاشتید، مشاهده کردم که چقدر زجر کشیدید، ولی …

صاف توقف کردم، به چشمانش خیره شدم و بیان کردم:

ـ بسه، چیزهایی که لازم بود رو شنیدم. می دونی حامد، تو دروغ گفتی، توی تمام این سال ها دروغ اضافه کردی. درک نمی کنم چرا، ولی می دونم به خاطر بابا این کارو کردی. توی کار بارها و بارها به من دروغ اظهار کردی و به‌شدت چیزها رو از من پنهان کردی. درک نمی کنم چرا، ولی می دونم به خاطر من این کارو کردی. من ترجیح می دادم زجر بکشم و غمگین باشم، تا این که بهم دروغ بیان کرده بشه.

ـ درک می کنم و بهت حق میدم. من فقط می خواستم از تو حمایت کنم.

ـ این طوری؟ با قرار دادن من توی این موقعیت؟ هر بار موضوعی رو از من مخفی کردی، اوضاع بدتر شده، درست مثل الان.

سرش را تکان داد و بیان کرد:

ـ می دونم، اما سارا به خاطر خودت بودم.

ـ لطفا هیچ وقت به خاطر خودم بهم دروغ نگو. حس بسیار بدی دارم، خیلی بد. خیلی بده که تمام احساست رو بر اساس یه دروغ شکل بدی.

ـ محمدرضا از من میل داشت.

ـ من محمدرضا رو ستایش می کردم، اما الان … به نظرت چطوری باید اون رو به یاد بیارم؟

به ملایمی بشقابم را به کف دستش دادم و به سمت علی رضا حرکت کردم. مشاهده کردم که از جا قد بلند شد. اخم کرده بود. دلواپسم بود؟ تبسم زدم.

مقابلش از حرکت ایستادم و گفتم:

ـ راستش مشاهده کردم غذا خوردن با حامد و حرف زدن در مورد کار به‌شدت خسته کننده ست، اومدم تا کنار تو شام بخورم. بذار ببینم، چی تو بشقابت داری؟ جوجه هات رو تموم کردی؟

بازویم را گراهی شد. با لبخند سرم را بالا گراهی شدم و به دیدهانش خیره شدم.

به‌شدت جدی گفت:

ـ هیچ وقت سعی نکن از من چیزی رو مخفی کنی یا بهم دروغ بگی. باشه؟

لبانم را به هم فشار دادم. متوجه شده بود.

ـ باشه سارا؟

نفسم را با آوا بیرون دادم و گفتم:

ـ من فقط نمی خواستم جشنت رو خراب کنم. الان خوبم، فقط داشتم از حامد در مورد لیلی و بابام سوال می سؤال کردم. می دونی، نمی خوام فعلا در موردشون فکر کنم، الان می خوام کنار شوهرم بشینم و از جشن تولدش لذت ببرم.

ـ بعد در موردش حرف می زنیم.

ـ نه به این زودی. خب، وای پارسا میشه من یکی از اون جوجه های خوش مزت رو بخورم؟

نمی میل داشتم، واقعا نمی تمایل داشتم در مورد چیزهایی که حامد گفته بود فکر کنم. می خواستم از کنار علی رضا بودن و از این جشن، لذت ببرم. کنار علی رضا نشستم و دستانم را به دور بازویش حلقه کردم. امشب باید با لیلی هم حرف می زدم.

اامان هدیه ای که باز شد، هدیه ی من بود.

علی رضا لبخند زد و گفت:

ـ نگو یه ستاره برام هدیه گحرکت کردی؟

با اخم نگاهش کردم. با آوا لبخند زد و جعبه را باز کرد. با ابروهایی بالا راهی شده، ساعت را از داخل جعبه بیرون آورد. سرش را برگرداند و به نگاهانم خیره شد.

آرام بیان کرد:

ـ تو این رو برای من خریدی؟

ـ خوشت نیومد؟

در آغوشم گرفت و بیان کرد:

ـ مگه میشه تو برای من هدیه ای بخری و من خوشم نیاد؟

تبسم زدم. خوش حال شدم. از هدیه ی من خوشش آمده بود. ساعت را به دور مچ دستش بست و با دقت نگاهش کرد.

ـ خیلی خوشگله، واقعا خوش سلیقه ای.

علی رضا با شوخی و خنده هدیه هایش را باز می کرد و من کنارش جای گرفته بودم. در میان جمع بیست و هفت نفره جای گرفته بودم و تبسم می زدم. در جمع بودن حس بدی نداشت. سرم را به سمت راست چرخاندم. حامد و لیلی کنار هم از حرکت ایستاده بودند. حامد حرف می زد و لیلی گوش می داد. کمی دورتر، تام دستانش را به دور ساره حلقه کرده بود و با هم آهسته گفتگو می کردند و به حرف های علی رضا می ریز خندیدند.

ساعت از یک گذشته بود. کیانا و وحید بعد از شام رفته بودند و بقیه ی مهمان ها هم به آرامی سالن را ترک می کردند. حامد جلو وارد شد و با علی رضا کف دست داد.

رو به من اضافه کرد:

ـ فرشته خانم، حسابی زمینی شدی، تبریک میگم.

من یک فرشته ی زمینی بودم. به لیلی خیره شدم. مشغول بستن دکمه های مانتویش بود. نیم قدم به عقب برداشتم و به سمتش راهی شدم. از دیدنم آشکارا متعجب شد. مقابلش توقف کردم و به چشمان سیاهش خیره شدم. چشمان ساره را داشت.

اظهار کردم:

ـ حرف بزنیم؟

تبسم زد و اظهار کرد:

ـ خوش حال میشم.

سرم را تکان دادم و به سمت در خروجی رفتم. علی رضا مشغول خداحافظی با درسا و کیوان بود.

رو به درسا گفتم:

ـ ممنون.

کف دستم را به سمت موهای پارسا دراز کردم. با آن دیدهان خواب آلود، چهره ی بامزه و خنده داری پیدا کرده بود. موهایش را به هم ریختم. با بد خلقی اخم کرد و سرش را به سینه ی کیوان تکیه داد. ریز خندیدم.

ـ اذیت نکن سارا جون.

بیان کردم:

ـ هم خودت رو اذیت می کنم، هم دایی خوش تیپتو.

موهای علی رضا را هم پریشان کردم. کیوان بی صدا خندید و تبسم درسا را هم دیدم. دستی روی بازویم قرار گحرکت کرد. عضلات بدنم منقبض شد.

سودی جون بیان کرد:

ـ واقعا همه چیز عالی بود عزیزم، به‌شدت خوش گذشت.

دستش را برداشت. لبخند زدم و عضلات بدنم به حالت عادی برگشت. علی رضا کف دستش را به دور شانه ام حلقه کرد و مرا به خود فشرد.

محمدرضا اظهار کرد:

ـ فردا حتما میایم که خداحافظی کنیم و …

اظهار کردم:

ـ نه، نیاید.

محمدرضا، محمدرضا. چقدر دلبسته شدم در آغوشش بگیرم. آخرین باری که محمدرضا را در آغوش گراهی شده بودم، بعد از گرفتن آن گردنبند در تولدم بود. کف دستم را دراز کردم و به آرامی بازویش را لمس کردم. حرارت بدنش آشنا نبود.

گفتم:

ـ هفتاد و یه روزگار دیگه بر می گردم.

با راهی شدن آن ها، نگاه کلی به اطراف انداختم. مهری خانم مشغول جمع کردن بشقاب های روی میز بود. لیلی هم روی صنقلبی قرار گرفته بود. پای راستش را روی پای چپش انداخته بود و نگاهم می کرد.

علی رضا بیان کرد:

ـ بریم؟

مقابلش ایستادم. پیشانی ام را روی سینه اش گذاشتم و نگاهانم را بستم. موهایم را نوازش کرد.

ـ امشب بسیار قشنگ شده بودی.

نفس عمیقی کشیدم. نیاز داشتم آهسته تر از چیزی باشم که بودم. بوی عطر تلخ و آشنای علی رضا، مشامم را پر کرد. چقدر خوب بود که در زیستن ام حضور داشت.

سرم را کشیده کردم، به چشمانش خیره شدم و بیان کردم:

ـ برو بالا، من یه پونزده دقیقه ی دیگه میام.

نگاهش را دیدم که از بالای سرم گذشت و احتمالا به لیلی خیره شد.

با تردید اظهار کرد:

ـ مطمئنی؟

سرم را به علامت منفی تکان دادم و اضافه کردم:

ـ نه، اما، باید حرف بزنیم.

محکم اظهار کرد:

ـ من همین جا می مونم، شما حرف بزنید.

ـ علی رضا!

اعتراضم را نامشاهده کرده گرفت و روی نزدیک ترین صنقلبی جای گرفت. کف دست به سینه و با اخم به لیلی خیره شد. امکان نداشت به اصرارم برای حرکت کردن، توجهی نشان دهد. سرم را تکان دادم و به سمت لیلی رفتم. با تبسم، کمی روی صندلی اش جا به جا شد.

کنارش نشستم. دستانم را روی لبه ی صنقلبی قرار دادم و به قرمزی گیلاس های درون ظرف میوه خیره شدم. نفس عمیقی کشیدم. بوی شیرین و ملایم و آشنای عطرش مشامم را پر کرد.

گفت:

ـ همون لحظه که مشاهده کردمش، مجذوبش شدم. اِنقدر بی انگیزه و بی تفاوت به تابلوم نگاه می کرد که …

دیدهانم را بستم. طنین آشنای صدایش چیزی را در وجودم در هم می پیچاند.

با مکث کوتاهی ادامه داد:

ـ هیچ وقت نمتوجه شدم من بیشتر عاشقش بودم یا اون. از عشق من عذاب می کشید و من این رو نمی تمایل داشتم. راهی شدنم اشتباه بود، این رو دقیقا ده دقیقه بعد از دور شدن از خونه درک کردم، ولی نمی تونستم برگردم. به خاطر این اشتباه هیچ وقت خودم رو نمی بخشم، اما واقعا از بقیه، خصوصا تو و ساره انتظار دارم فقط یه ذره احساس من رو درک کنید. درسته که من هم زجر می کشیدم، ولی مهم ترین قلبیل راهی شدن من زجر خودم نبود. فکر می کردم اگه کمی از محمدرضا دور بشم، به خودش بیاد و کمتر زجر بکشه.

ـ اون هر شامگاه گریه می کرد، فکر می کرد من نمی فهمم. هیچ وقت نمی تونم تو رو به خاطر اون گریه ها ببخشم.

صوتی جا به جا شدن صنقلبی اش را گوش دادم.

اضافه کرد:

ـ انتظارش رو هم ندارم. تنها چیزی که می خوام بدونی، اینه که من بهت زنگ زدم، دنبالت اومدم، نگرانت بودم، عاشق شدم و دارم، همین.

دیدهانم را باز کردم. چقدر گیلاس ها قرمز بودند. قلبم می تمایل داشت کف دستم را دراز کنم و یکی بردارم. نه، دو تا گیلاس بردارم. یکی برای خودم و می خواستم دیگری را به دهان علی رضا بگذارم.

سرم را به سمتش چرخاندم و گفتم:

ـ خب من حالا می دونم بهم زنگ زدی، دنبالم اومدی، مضطربم بودی، دوستم داشتی و دوستم داری.

لبخند زد. نفس عمیقی کشید. کف دستش را سمت چپ قفسه ی سینه اش گذاشت.

بیان کرد:

ـ حتی اگه این علاقه رو قبول نکنی، حتی اگه دوستم نداشته باشی هم برام مهم نیست، همین که می دونی دوست دارم، کافیه.

سرم را به سمت علی رضا برگرداندم. خیره نگاهم می کرد.

لیلی ادامه داد:

ـ وقتی آدم واقعا عاشق میشه، هیچ وقت توی زیستنش یه روزگاری از جاده نمی رسه که دیگه عاشق نباشه. چقدر خوبه که تو هم مثل ساره عاشق همسرت هستی.

به علی رضا تبسم زدم. حالت دلواپس چهره اش برای لحظه ای کنار رفت و با آهستهش تبسم زد. از جا بلند شدم. قلبم می میل داشت در آغوشش باشم. آرام بودم، ملایم بودم.

اظهار کردم:

ـ چیز دیگه ای هم برای شنیدن هست؟

به سمتش چرخیدم. آغوشش را به یاد آوردم. همیشه هموقت من و ساره را در میان کف دستانش به خود می فشرد. سرمان را می بوسید و می بیان کرد چقدر از داشتن ما به خودش افتخار می کند و چقدر دوستمان دارد.

ـ فقط یه سوال دارم.

هنوز هم از داشتن ما، من و ساره، به خودش افتخار می کرد؟ هنوز هم مثل آن روزگارها دوستمان داشت؟

ـ امکانش هست یه روزگار من رو به خاطر اشتباهم ببخشی؟

چیزی مسیر گلویم را بست. مادر، مادر، لیلی، لیلی. نیم قدم به عقب برداشتم. نمی دانستم، واقعا نمی خبر داشتم، باید فکر می کردم. کاش جلو می رفتم، سرم را روی سینه اش می گذاشتم و به صوتی دلش گوش می دادم. باید فکر می کردم. برای این کار هفتاد و یک روز وقت داشتم.

محکم اضافه کردم:

ـ نمی دونم.

روی پاشنه های کفشم چرخیدم و با گام های محکم، به سمت علی رضا راهی شدم. علی رضا از جا کشیده شد و شنیدم که گفت:

ـ ممنون.

نفسم را با صدا بیرون دادم. در آغوش علی رضا جای گحرکت کردم. آهسته بودم. کف دستانش را سخت به دورم حلقه کرد. به آوای دلش گوش دادم، شتاب‌زده، ولی منظم و یک نواخت می زد. آوای خوبی داشت.

تمام شد. باید به علی رضا فکر می کردم. من تمام هفتاد و یک روزگار را مدت داشتم تا به این مکالمه فکر کنم. به حرف هایی که حامد زده بود، به صحبت هایی که در جایی میان خواب و بیداری متوجه شده بودم. من هفتاد و یک روزگار وقت داشتم تا به هفده سال تنهایی، تا به محمدرضا و اشک هایش و تنهایی هایم فکر کنم، اما این شامگاه برای علی رضا بود.

داخل حمام لباس خواب پوشیدم. یکی از همان لباس خواب هایی که با سلیقه ی درسا و کیانا خریداری شده بود. به مژه هایم ریمل زدم، موهایم را شانه کردم، عطر زدم، نفس عمیقی کشیدم و از حمام خارج شدم. چهار زانو، با شلوارکی روی تخت نشسته بود و با جدیت به صفحه ی موبایلش نگاه می کرد. با گام هایی محکم جلو راهی شدم. متوجه حضورم شد. سرش را برگرداند و من تمام تلاشم را کردم تا به دهان باز مانده از تعجب و دیدهان گرد شده اش نخندم. تلاش موفقیت آمیزی بود. زانوی پای راستم را روی لبه ی تخت قرار دادم، موبایل را از میان انگشتان بی حرکتش بیرون کشیدم و روی میز کوچک کنار تخت قرار دادم. با ناشیانه ترین حالت ممکن، موهایم را با ناز از روی شانه ام کنار زدم. آباژور را روشن کردم و چراغ اتاق را خاموش. مقابلش نشستم و به چشمانش خیره شدم.

اظهار کردم:

ـ سورپرایز من کجاست؟

نفس حبس شده اش را به بیرون فرستاد. دهانش را بست و چهره اش حالت عادی تری پیدا کرد. هنوز هم تلاشم برای نخندیدن موفقیت آمیز بود.

سرش را کمی به صورتم نزدیک تر کرد و با جدیت تمام اظهار کرد:

ـ واقعا انتظار داری الان یادم بیاد در مورد کدوم سورپرایز حرف می زنی؟

بازویم را گراهی شد و مرا با سخت ترین حالت ممکن، به سمت خود کشید. تمام تلاشم از بین رفت، با آوا خندیدم.

خوش حال بودم. حس خوبی داشت، چراکه با صدای تپش های یک نواخت و ملایم قلب علی رضا از خواب بیدار شدم. سرم را کشیده کردم و به چشمان بسته اش خیره شدم و دهان نیمه بازش. خندیدم. بار دیگر سرم را روی سینه اش گذاشتم و چشمانم را بستم. کف دستانم را به دورش حلقه کردم. هیچ تمایل و حتی اجباری برای بلند شدن نداشتم. نفس عمیقی کشیدم. بوی عطرش مشامم را پر کرد. به قصد خیره شدن به ساعت، نگاهانم را باز کردم، ولی بسیار زود منصرف شدم. مهم نبود چه ساعتی از روزگار است.

باید چمدانم را آماده می کردم و آخرین هماهنگی ها را با مهرداد انجام می دادم. برای حرکت کردن و جدا شدن از آغوش علی رضا، عجله ای نداشتم. این سفر فقط هفتاد و یک روزگار طول می کشید. برنامه این بود که بعد از رسیدن به فرودگاه، سعید به دنبالم بیاید و مستقیم به ناسا برویم. عاشق شدم قبل از همه به آسمانم خیره شوم. آن جا نزدیک ترین نقطه ی زمین به آسمان بود. تعبیر اشتباهی بود، ولی چه اهمیتی داشت؟ حرکت محسوس علی رضا را احساس کردم. کف دستانش به دور بدنم حلقه شد. سرم را بوسید.

بیان کرد:

ـ وقتی نباشی کی قراره موهام رو به هم بریزه؟

با صدا ریز خندیدم و گفتم:

ـ من دیشامگاه پارسا رو در مورد این وظیفه ی خطیر توجیه کردم. در این مورد اصلا دلواپس نیستم، چراکه پارسا به‌شدت خوب از عهدش بر میاد.

سرم را کشیده کردم و به نگاهانش خیره شدم. می خواستم لبانش را خندان ببینم و چشمانش را پر از ستاره، ولی نمی لبخند زد، حتی تبسم هم نمی زد. قهوه ای دیدهانش دلگیر و آسمانش ابری بود. من می تمایل داشتم کهکشان پنهان در چشمانش را کشف کنم و خودم تک تک آن ستاره ها و سیاره ها را نام گذاری کنم.

ساعت از یک گذشته بود که به آهستهی تخت را ترک کردیم. پنج ساعت تمام، بی هیچ کلامی، در میان آغوشش آرام گحرکت کرده بودم. گاهی موهایم را می بوسید، ولی انگشتانش حتی برای یک لحظه هم از نوازشم غافل نشد.

به آرامی با هم چمدان کوچکی را آماده کردیم. به تبسمش نگاه می کردم و قلبم می میل داشت این تبسم واقعی بود. برداشتن شارژر موبایل و سیم کارت جمشاهده کردم را یادآوری کرد، کفش هایم را داخل چمدان جای داد. لباس هایی که تا می کرد را داخل چمدان جای دادم. مسواک و خمیر دندان برایم آورد. گیره ای را داخل چمدان انداختم و برسی را کنارش جای داد. عطرم را برداشتم، شیشه اش را از کف دستم گحرکت کرد و بو کرد. لبخند زد. کاش تبسمهایش واقعی بود.

نهار خوردیم. خودش برایم لازانیا درست کرد و با هم ظرف ها را شستیم. کف روی لیوان را به بینی اش مالیدم. با صدا ریز خندید و با همان دست های خیس و کفی، صورتم را میان کف دستانش گحرکت کرد و مرا سخت و طولانی بوسید. برایم چای سبز درست کرد. روی مبل راحتی مقابل تلویزیون خاموش لم داد. به او تکیه دادم. کف دستش را به دور شکمم حلقه کرد، کف دستم را روی دستش گذاشتم. با هم چای سبز خوردیم.

به دیدن ساغر رفتیم. گونه اش را بوسیدم و چند دقیقه ای در آغوش گراهی شدمش. کیانا با دیدهانی پف کرده و سرخ، یادآوری کرد تحقیقاتم را فراموش نکنم و شارژر لپ تاپم را بردارم.

به خانه ی ساره و تام حرکت کردیم. ساره می لبخند زد و لیست کشیدهی را به دستم داد و گفت برایش سوغاتی بیاورم. تام و علی رضا با هم حرف می زدند. ساره مقابلم توقف کرد. گونه ام را نوازش کرد. گونه اش را نوازش کردم. سرمان را به هم نزدیک کردیم. نگاهانمان را بستیم. پیشانیمان را به هم چسباندیم. لبخند زدیم. حس خوبی داشت. هفده سال این حس خاص را تجربه نکرده بودم. در آغوشم گراهی شد.

با سودی جون تماس گحرکت کردم، خداحافظی کردم. خوش حال شدم که اصراری برای رسیدن به فرودگاه نکرد. با درسا صحبت کردم و پارسا. پارسا اصرار داشت به دیدنم بیاید، قبول نکردم. قول داد در نبودم به دفتر و اتاقم سر بزند. حامد زنگ زد. مطمئن بودم نیازی نیست در مورد دفتر و مجله سفارش کنم. حامد، مهرداد و مهدیس بودند. چیزی برای دلواپسی در مورد دفتر وجود نداشت. او هم برای آمدن به فرودگاه اصرار داشت، ولی من می میل داشتم با علی رضا تنها باشم.

ساعت چهار و بیست دقیقه بود که علی رضا چمدان را بست و آن را مقابل در خروجی گذاشت. مانتو به تن کردم. می میل داشتم موهایم را با گیره بالای سرم جمع کنم که اخم کرد.

اظهار کرد:

ـ نکن.

با دو گام کشیده به سمتم رسید. سرش را میان موهایم فرو کرد و نفس عمیقی کشید. در آغوشم گراهی شد. مهم نبود چقدر کف دستانش را سخت و دردناک به دورم حلقه کرده است، مهم این بود که در آغوشش جای داشتم. موهایم را لمس کرد، گونه هایم، گردنم، نگاه های، کف دستانم. موهایم را بوسید، گونه ها و گردنم را بوسید، لب هایش را روی نگاهانم گذاشت و کف دستانم را به سمت لب هایش بالا برد.

لمسش کردم، با شوق با اشتیاق. موهایش را آشفته کردم، گونه های زبر و لب های داغش را. عامدانه انگشتانم را روی شکمش کشیدم. با آوا و واقعی خندید. گوشش را نوازش کردم و غرق در آسمان بی انتهای چشمانش شدم. سرخی چشمانش بیشتر شد. ضجه زدم. خیسی اشک هایم، لب هایش را تر کرد.

ساعت پنج به آرامی از منزل خارج شدیم. در تمام طول راه، به نیم رخش خیره شده بودم و او حتی یک لحظه دستم را رها نکرد.

علی رضا اتومبیل را دقیقا جایی که دو ماه قبل متوقف کرده بود، پارک کرد. مهرداد برایم دست تکان داد و آراد تبسم زد. مشغول صحبت با هم بودند. سرم را برگرداندم. علی رضا با اخم عمیقی نگاهشان می کرد. البته می توانستم حدس بزنم اخمش بیشتر متوجه آراد است.

ـ علی رضا؟

با همان اخم سرش را به سمتم برگرداند و اضافه کرد:

ـ حق نداری باهاش زیاد حرف بزنی، حتی در مورد ستاره ها. بهش اجازه نده لمست کنه و سعی کن باهاش تنها نمونی. هر کار اشتباهی هم که کرد و باعث شد دلخور بشی، اصلا سعی نکن خودت رو کنترل کنی، محکم بزنش تا حالش حسابی جا بیاد. باشه؟

محکم کف دستانم را به دور گردنش حلقه کردم و او را به خود فشردم.

بیان کردم:

ـ بی خیال آراد. علی رضا دلم برات تنگ میشه، خیلی بسیار زیاد.

دستانش را به دورم حلقه کرد.

ـ می دونی بهترین روزگارهای زیستنم رو در کنار تو تجربه کردم؟ واقعا خوش حالم که همسرمی.

با تبسم واقعی گفت:

ـ منم همین طور.

گفتم:

ـ دوست دارم.

گفت:

ـ دوست دارم.

مرا بوسید. پیاده شدیم. کف دستش را گراهی شدم. کاش این لحظه ها تمام نمی شد. چمدان را روی زمین گذاشت و با هم به سمت آراد و مهرداد راهی شدیم.

مهرداد خیلی به‌سرعت سلام داد و گفت:

ـ به‌شدت دیر کرمشاهده کرد. بیا این پاکت مدارکته. پاسپورتت کف دست خودت بود، آوردیش؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم.

ـ بسیار خوبه. زود باش بهتره سریع تر بریم.

چمدان را از کف دست علی رضا گرفتم. با اخم نگاهش را از آراد گحرکت کرد و با تبسم کم رنگی نگاهم کرد.

اضافه کردم:

ـ لازم نیست بیاید، بهتره همین جا خداحافظی کنیم.

متوجه بودم که سعی دارد همان تبسم کم رنگ را هم روی لبانش حفظ کند.

رو به مهرداد گفتم:

ـ حواست به دفتر باشه. سعی کن طبق برنامه پیش بری. اگه مشکل حادی پیش اومد، از صالحی کمک بگیر، اون می دونه چطوری درستش کنه. مهرداد می کشمت اگه بفهمم چیزی رو از من مخفی کردی، می خوام در جریان کوچک ترین جزئیات کار قرارم بدی.

ـ اصلا لازم نیست در مورد دفتر مضطربی داشته باشی.

ـ خوبه.

سرم را به سمت علی رضا برگرداندم. سعی کردم تبسم بزنم.

با جدیت تمام رو به آراد و مهرداد گفت:

ـ روتون رو برگردونید.

سه ثانیه ی بعد لبانم را بوسید. مشاهده کردم که آراد و مهرداد هر دو به ما پشت کردند. نفس عمیقی کشیدم. علی رضا، علی رضا، علی رضا.

برایش کف دست تکان دادم و نیم قدم به عقب برداشتم. آراد دسته ی چمدانش را گرفت و به دنبال خود کشاند.

علی رضا اشاره ی محوی به آراد کرد و اظهار کرد:

ـ یادت نره چی گفتم، خصوصا در مورد بخش آخر حرف هام. اصلا سعی نکن خودت رو کنترل کنی.

با صدا لبخند زدم. لبخند زد.

با بسته شدن در، چهره ی علی رضا از مقابل دیدهانم دور شد. دسته ی چمدان را محکم فشار دادم.

آراد گفت:

ـ اگه سنگینه می تونم …

ـ مشکلی نیست.

آسمان هم درست به اندازه ی علی رضا، بخشی از وجود و زیستن ام بود. یک بار به خاطر علی رضا، از آسمانم جدا افتاده بودم و حالا … نفسم را با آوا بیرون داد. نمی توانستم آسمانم را نامشاهده کرده بگیرم. سعی داشتم کمتر به علی رضا فکر کنم. کهکشان های مارپیچی با هم ادغام شده و کهکشان های بیضی را به وجود می آورند. چشمان علی رضا هم کهکشان داشت. کهکشان های مارپیچی دارای مقادیر معنی داری گاز هیدروژن سرد می باشند. گرمای نفس های شتاب‌زده و نامنظمش را به یاد آوردم. وقتی که آن ها با هم ادغام می شوند، الگوی دلربای مارپیچی آن ها در هم می ریزد و گاز به ستاره جمتوجه شدی منتقل می شود. من یکی شدنی باشکوه تر از این ادغام را تجربه کرده بودم. هر چه مقدار گاز موجود بیشتر باشد، ستاره های بیشتری شکل می گیرد و به همراه آن، مقدار زیادی غبار. این غبار توسط ستاره های جوان داغ شده و با موج مادون قرمز، تشعشعاتی از خود ساطع می کند. “لعنتی”. من می تمایل داشتم به آسمان فکر کنم، ولی علی رضا و تبسمش در ذهنم تداعی می شد.

“لعنتی”. مردی قد بلند قامت و لاغر اندام چمدان را باز کرد. به پاکت سفید روی لباس ها خیره شدم. به یاد نمی آوردم چنین پاکتی را داخل چمدان جای داده باشم. پاکت را برداشتم. مرد سرش را تکان داد و چمدان را بست. آراد چمدان را روی زمین گذاشت. در پاکت را باز کردم. “لعنتی”. نفسم بند رسید. چشمانم سوخت. به عکس خیره شدم.

آراد گفت:

ـ بریم.

دیدهانم را بستم و اضافه کردم:

ـ یه دقیقه بهم فرصت بده.

نگاهانم را باز کردم و به عکسمان خیره شدم. علی رضا به درخت تکیه داده بود و لبخند می زد. من مقابلش ایستاده بودم، در لباس سفید. من به عکس عروسی مان نگاه می کردم.

ـ سارا، بریم داره دیر میشه.

عکس را به سینه ام فشار دادم. کف دسته ی چمدان را گرفتم و به راه افتادم. تبسم می زدم. سورپرایزی که دیشامگاه در موردش حرف می زد را روی دلم جای داده بودم.

صندلی آراد به موازات صنقلبی من، سمت دیگر هواپیما قرار داشت. جای گرفتم و کمربندم را بستم. هنوز چند دقیقه زمان داشتم. با تبسم شماره علی رضا را گحرکت کردم و از پنجره ی هواپیما به بیرون خیره شدم.

با اامان بوق گوشی را برداشت و اضافه کرد:

ـ جانم عزیزم؟

به آسمان خیره شدم. ستاره ها پیدا نبودند. چرا؟

اضافه کردم:

ـ مرسی.

با مکث کوتاهی گفت:

ـ خوشت اومد؟

ـ فوق العاده بود.

ـ راستش دیشامگاه می خواستم بهت بدمش، ولی تو زودتر من رو سورپرایز کردی و بعد هم که …

خاموشی کرد. تبسمم عمیق تر شد.

گفتم:

ـ بعد هم که چی؟

با صوت لبخند زد و اظهار کرد:

ـ نذار اعتراف کنم چه بلایی سرم آوردی!

به زحمت تبسم زدم. انگشت اشاره ام را روی شیشه کشیدم. کاش کنارم بود. می تمایل داشتم به جای لمس این شیشه، انگشتم را روی گونه اش بکشم.

گفت:

ـ می خوام تا ساعت نه این جا وایسم.

نمی لبخند زد. نفسم را با آوا بیرون دادم. او آن جا از حرکت ایستاده بود. می خبر داشتم چرا.

ادامه داد:

ـ می خوام اِنقدر این جا وایسم تا مطمئن بشم رفتی.

لبم را گاز گحرکت کردم و انگشتانم را مشت کردم. او، آن جا، بیرون آن در آبی رنگ توقف کرده بود.

ـ برو.

ـ نمی خوام.

ـ من بر نمی گردم.

ـ نمی خوام برگردی.

پلک هایم را به هم فشار دادم. نگاهانم می سوخت. تصور می کرد مثل دو ماه قبل بر می گردم؟ از سفرم منصرف می شوم؟ این بار منصرف می شدم، سال بعد چه و سال بعدتر؟

ادامه داد:

ـ می دونم چقدر مشتاق دیدار ستاره ها و آسمونت شدی. با خیال راحت برو، از سفرت لذت ببر تا من هم خوش حال بشم. سارا، سارا می دونی چقدر دوست دارم؟

نور چراغ های بیرون هواپیما را تار و ناواضح می دیدم.

بیان کردم:

ـ مواظب شهاب سنگم باش.

ـ بیشتر از جونم مواظبشم.

ـ خانم؟

سرم را قد بلند کردم. زن جوانی کمی به سمتم خم شده بود و با تبسم نگاهم می کرد. نگاهم روی لبان صورتی رنگش ثابت ماند.

به ساکتی بیان کرد:

ـ می خوایم پرواز کنیم، لطفا موبایلتون رو خاموش کنید.

سرم را به علامت مثبت تکان دادم. نگاهم متوجه آراد شد. خیره نگاهم می کرد. اخم ظریفی که میان ابروانش جای داشت، چهره اش را جدی تر از همیشگی به نمایش می گذاشت.

سرم را به سمت پنجره برگرداندم و اضافه کردم:

ـ دوست دارم.

ـ نه به اندازه ی من.

تبسم زدم. او مرا بیشتر دوست داشت. چقدر حس خوبی داشتم. با پشت کف دست اشکم را پاک کردم و به صفحه ی موبایل و نام همسرم خیره شدم. چشمانم را بستم و ارتباط را قطع کردم. لپم را گاز گراهی شدم. ضربان تند قلبم را به خوبی احساس می کردم. قلبم می میل داشت صدای قلب علی رضا را بشنوم. موبایلم را خاموش کردم و تا فرود وارد شدن هواپیما، به عکسمان خیره شدم. عکس من و علی رضا، من و علی رضا.

شصت و هفت روزگار. نفسم را با صوت بیرون دادم. وارد راهرو شدم و در را پشت سرم بستم. لبخند زدم. من عاشق این جادهروهای بلند، سفید و طولانی بودم. روزگارهای فوق العاده ای را پشت سر گذاشته بودم. شصت و هفت روزگار با آسمان، با ستاره هایم، ولی بی علی رضا. از سقف قد بلند جادهروها و پوستر سحابی جباری که روی دیوار آویزان بود هم خوشم می وارد شد. مقابل پوستر از حرکت ایستادم. مشتاق دیدارش بودم. به اندازه ی شصت و هفت سال، بی‌قرارش بودم.

همه چیز این جا خوب پیش می رفت. من لذت بخش ترین روزگارهای حیات ام را این جا می گذراندم. این جا می توانستم با هر کسی که قلبم می خواهد حرف بزنم و مضطرب نباشم که نداند ضد ماده و تئوری MOND (هفتاد و هفت) چیست.

اصرار سعید را برای اقامت در خونه اش رد کرده و چمدانم را در نزدیک ترین هتل به ناسا گذاشته بودم. اتاق کوچک و کرم رنگی که تنها برای خواب و گاهی استحمام از آن استفاده می کردم. نمی میل داشتم و نمی توانستم برای لحظه ای از فکر آسمانم بیرون بیایم.

گیره ی روی موهایم را جا به جا کردم و مجدداً به جاده افتادم. یانگ در حالی که با اخم و جدیت به برگه های در دستش خیره شده بود، وارد جادهرو شد. لبخند زدم. موهایش آشفته تر از همیشه به نظر می رسید. این آشفتگی برایم خوشایند بود. قلبیل واضح و روشنی داشت، علی رضا. سرش را کشیده کرد و با دیدنم تبسم زد. وقتی لبخند می زد، به جای آن دیده های کشیده و سیاه، خط باریکی روی صورتش نمایان می شد.

برایم کف دست تکان داد و بیان کرد:

ـ با همیلتون حرف زدم. فردا قراره برنامه ریزی های اجرایی کردن پروژه رو انجام بدیم.

تبسمم عمیق تر شد. در مورد برنامه ریزی اجرایی کردن تئوری من صحبت می کرد. در جریان بودم. همیلتون قبل از همه، این خبر را به من داده بود.

برگه های در دستش را تکان داد و اضافه کرد:

ـ دارم جزئیات تئوریت رو می خونم، باید در موردش حرف بزنیم.

یانگ ذهن خلاق و خاموش نشدنی ای داشت. تبسم از روی لبانش محو شد. دوباره با همان اخم و جدیت به برگه های در دستش خیره شد و به مسیر افتاد. عادتش این بود، وقت اندیشیدن مسیر می راهی شد.

به مسیر افتادم. هفته ی اول ورودم به ناسا، به‌شدت چیزها را در اطرافم تغییر داده بودم. اامان کارم اختصاص دادن یک اتاق مخصوص برای خودم بود. من فقط اراده می کردم. رابرت غر غر می کرد و سعید با عجله کارها را انجام می داد. در همایش های زیادی شرکت کردم. گاهی روزگارها ناسا را ترک نمی کردم. رابرت با اخم تهمشاهده کردم می کرد که به علی رضا زنگ می زند و شکایتم را می کند. می خندیدم و یک بار واقعا با علی رضا تماس گراهی شد. انتظارش را نداشتم. علی رضا میل داشت به هتل برگردم و کمی استراحت کنم. وقتی قبول کردم، رابرت چنان تبسم بزرگی روی لبانش نقش بست، که اخم هایم در هم راهی شد.

این جا همه چیز ستاره بود. این جا نزدیک ترین نقطه به آسمان، این جا دلبسته شدنی ترین مکان روی سیاره ی زمین بود. وارد اتاقم شدم. واقعا اتاق بزرگی بود. ترکیب رنگ سیاه و سفید اتاق را دلبسته شدم. پشت میز سفیدم جای گرفتم و از میان کرکره های بالا حرکت کرده، به آسمان خیره شدم. تقریبا تازه هوا روشن شده بود. دیدهانم از بی خوابی می سوخت. به مبل سیاه رنگ گوشه ی اتاق خیره شدم. من روزگارهای زیادی را روی همین مبل به شامگاه رسانده بودم. این جا همه چیز ستاره بود، اما نقطه ای روی این سیاره قرار داشت که نزدیک تر از این جا به آسمان و دوست داشتنی تر از این مکان بود.

موبایلم را برداشتم و شماره ی “همسرم” را گرفتم. احتمالا این ساعت از روزگار، برای خوابیدن در سمت تاریک دیگر این کره، آماده می شد. دیدهان قهوه ای اش نزدیک تر از این جا به آسمان، به کهکشان ها و به ستاره ها بود. تبسم زدم.

ـ جانم محبتم؟

دوست داشتنی ترین مکان روی این کره خاکی، دقیقا جایی قرار داشت که علی رضا در یک قدمی اش از حرکت ایستاده بود.

با خنده اظهار کردم:

ـ تو که هنوز بیداری.

بعد از مکث کوتاهی اضافه کرد:

ـ آخه مگه میشه من بدون گوش دادن صوتی تو خوابم ببره؟ قلبم برات تنگ شده.

ـ منم همین طور.

ـ دیشامگاه خوابیدی یا باز هم داشتی ستاره هات رو متوجه شد می زدی؟

با صوت خندیدم و اظهار کردم:

ـ آخه مگه میشه من بدون متوجه شدن آوای تو خوابم ببره؟

به آهستهی اظهار کرد:

ـ نفسمی.

گفتم:

ـ عاشقتم.

عاشقش بودم. من در سینه دو قلب داشتم، قلبی که برای ستاره ها می تپید و دلی که برای علی رضا بی تابی می کرد. آخر چطور می توانستم یک دل داشته باشم، وقتی ستاره و آسمان، بیست و شش سال تمام دلم را به تسخیر خود در آورده بود؟ آخر چطور می توانستم یک دل داشته باشم، وقتی این چنین برای مشاهده کردن محبت زمینی ام، برای همسرم، برای علی رضا، بی تابی می کرد؟ من بی ترمشاهده کرد دو دل در سینه داشتم.

اضافه کرد:

ـ خانمی وسایلت رو جمع کردی؟ فقط چهار روز، فقط چهار روز مونده تا من ببینمت.

تبسم زدم و گفتم:

ـ راستی علی رضا یه اتفاقی افتاده.

با مکثی که طولانی تر از آن بود که تصور کنم به خاطر دوری راه پیش رسیده است بیان کرد:

ـ چی شده؟

تبسمم عمیق تر شد و اظهار کردم:

ـ رابرت پیشنهاد داده چند روز بیشتر بمونم. داریم برای آزمایش تئوری که مطرح کردم، برنامه ریزی می کنیم.

باز هم با مکثی طولانی تر اضافه کرد:

ـ یعنی مثلا چند روزگار؟

ـ احتمالا یک ماه.

لب هایم را به هم فشار دادم تا بتوانم خود را کنترل کنم.

ـ یه ماه؟ این که به‌شدت زیاده! سارا واقعا به نظرت لازمه؟ آخه مگه قراره چی کار کنید؟ یه ماه! داری با من شوخی می کنی؟

البته که شوخی می کردم. این شصت و هفت روزگار دوری از علی رضا، برای من واقعا سخت بود. چطور می توانستم یک ماه دیگر هم دوری اش را تحمل کنم؟

بیان کردم:

ـ این جا همه چیز بسیار خیلی فوق العاده است. رابرت به‌شدت اصرار کرد. این برای من فرصت بسیار خوبیه.

البته که فرصت خوبی بود، البته که رابرت برای ماندنم هنوز هم اصرار داشت، البته که این جا همه چیز بسیار به‌شدت فوق العاده بود. مکثش به‌شدت طولانی شد.

ـ علی رضا هنوز پشت خطی؟ صوتی من رو می شنوی؟

ـ آره عزیزم می شنوم، هنوز این جام. سارا این جا همه قلبشون برات تنگ شده.

البته که می خبر داشتم بیشتر از همه، او دلتنگ من است، درست مثل من.

ادامه داد:

ـ اما … ببین هر طور خودت راحتی، من فقط بهترین ها رو برای تو می خوام، چه این جا باشی، چه اون جا.

ضربان دلم سریع شد. این علی رضا بود، این آدمی که این قدر صوتیش می لرزید، عاشقی زمینی من بود. دهانم را باز کردم تا بگویم دوازده ساعت دیگر به مقصد پاریس پرواز دارم و حدود پنجاه و شش ساعت دیگر در تهران هستم.

گفتم:

ـ من دارم …

لبم را گاز گراهی شدم. کاش این جا بود تا در آغوشش می گحرکت کردم و محکم به خود می فشردمش. قلبم برای استشمام عطر تلخش، ضعف می حرکت کرد. این جا همه می خبر داشتند من عاشق بوی عطر تلخ هستم و گاهی محو چشمان قهوه ای اطرافیانم می شوم.

پلک هایم را به هم فشار دادم و گفتم:

ـ من باید برم. دوست دارم، عاشقتم.

ارتباط را قطع کردم. تنها چیزی که می میل داشتم، علی رضا بود. امیدوارم بودم مرا به خاطر دروغی که گفته بودم ببخشد.

به آرامی مشغول جمع کردن وسایلم شدم. عکس عروسی مان که برایش یک قاب خریده بودم و همیشگی گوشه ی میز کارم جای داشت، تحقیقات و کتاب هایم. اطلاعات داخل کامپیوتر را به لپ تاپم منتقل کردم و در تمام آن مدت به جایی، کیلومترها دورتر، فکر می کردم.

در دفتر همه چیز خوب پیش می رفت. هر روزگار حداقل دو ایمیل از طرف حامد و مهرداد و گاهی هم مهدیس دریافت می کردم. گزارشی کامل و دقیقا با جزئیان فراوان از تک تک اتفاقاتی که در دفتر می افتاد. فرصتی برای خواندن تک تک مقاله ها و گزارش هایی که در این دو شماره چاپ شده بود را نداشتم، اما می دانستم که می توانم روی مهرداد حساب باز کنم و به او اطمینان داشته باشم.

خبر داشتم که ساره تمام دکوراسیون آن دو واحد را تغییر داده است. حامد به خاطر این کار، کلی غرغر کرده بود، اما می اطلاع داشتم از نتیجه ی کار راضی است. مهرداد می بیان کرد دفتر واقعا زیبا و قابل تحمل تر از گذشته شده و اتاق من قشنگترین و خاص ترین بخش دفتر است. ساره گفته بود از متوجه شدن اتاقم، بی هیچ ترمتوجه شدی شوکه خواهم شد و اطمینان داده بود از کار کردن در آن اتاق لذت خواهم برد. تنها نگرانی من، استفاده از رنگ صورتی در دکوراسیون دفتر بود. به مهرداد اظهار کردم، ریز خندید و اطمینان داد که حتی به اندازه ی سر سوزنی هم، نمی توانم در دفتر رنگ صورتی پیدا کنم. در مورد رنگ ها و ترکیب و چیدمان اتاق ها سؤال کردم، حرفی نزد. ساره از او هم، مثل حامد، علی رضا و مهدیس و حتی لیلی، قول گراهی شده بود در مورد طراحی و چیدمان دفتر، چیزی به من نگوید.

کیانا و وحید ظاهرا حسابی با ساغر مشغول بودند. خبر داشتم که کیانا چند باری به دفتر حرکت کرده است. می دانستم مشتاق دیدار آن جاست. ما سال ها در کنار هم، آن جا کار کرده بودم. آن جا برایمان پر بود از یاد های خوب و بد.

ساره در یک شرکت تبلیغاتی کاری نیمه وقت پیدا کرده بود. می خبر داشتم بیشتر زمانش را برای کشیدن نقاشی صرف می کند. تام هم مشغول کار شده بود. در یک شرکت کامپیوتری مشغول به کار شده بود. ساره می گفت عاشق کارش است. برایم تعریف کرده بود چقدر به کامپیوتر علاقه دارد.

می لبخند زد و می بیان کرد:

ـ فقط کافیه جمتوجه شدترین برنامه ها رو براش هدیه بخرم، اون موقع دوباره عاشقم میشه. فکر کنم دیروز که سی دی اون برنامه ی جمتوجه شد رو بهش دادم، برای بیست و هفتمین بار عاشقم شد.

پارسا هر روزگار برایم ایمیل می فرستاد. اولین باری که با او تلفنی حرف می زدم، فقط سه روزگار از رسیدنم می گذشت. حدود یک ساعت با هم حرف زدیم. او می خواست همه چیز را بداند. از ناسا می سؤال کرد، از چیزهایی که متوجه شده بودم، از ستاره ها و حرکتشان سوال می پرسید. با داد و بیدادِ درسا، مجبور شد تلفن را قطع کند، ولی در ایمیل های طولانی که برایم می فرستاد، کلی سوال در مورد ستاره ها و آسمان بود. گاهی هم از پارمیس می نوشت، این که چقدر بزرگ شده است و خیلی دوستش دارد. از سودی جون و محمدرضا می نوشت که پنج شنبه را به منزل شان راهی شده بود، چراکه درسا و کیوان عروسی دعوت بودند و او را با خود نبرده بودند. از علی رضا هم می نوشت. می نوشت علی رضا دوستم دارد و دلش برایم تنگ شده است و این حرف ها را وقتی علی رضا و سودی جون حرف می زدند متوجه شده است.

سه بار در این مدت با لیلی حرف زده بودم. در واقع بیشتر او حرف می زد و من گوش می دادم. حالم را می جویا شد و برایم از اتفاقات اطرافش تعریف می کرد. این که در باشگاه بدن سازی با خانمی هم سن و سال خودش آشنا شده است، که با هم بیرون می روند و زندگی خوبی دارد. می گفت فقط مشتاق دیدار من است، فقط منتظر پایان یافتن این هفتاد و یک روزگار است. من ساعات زیادی را در میان راهروهای بلند و سفید ناسا قدم زده بودم و به او در ذهنش گذرانده بودم. به گذشته، به روزهایی که محمدرضا عاشقانه در آغوشش می گرفت و برایش آهنگ می خواند.

“عاشقم من، عاشقی بی قرارم، کس ندارد، خبر از قلب زارم، آرزویی جز تو، در قلب ندارم.”

به روزگارهایی فکر می کردم که من و ساره در میان کمد تاریک، در کنار هم می قرار گرفتیم و حرف می زدیم تا بلکه صدای فریادهایشان را نشنویم. به روزگاری که بیدار شدم و ساره نبود. روزگارهایی که تب می کردم و فقط ساره را می میل داشتم، مادرم را می تمایل داشتم. من روزی را به یاد آوردم که بعد از هفده سال، برای اامان بار متوجه شدمش.

یک هفته قبل از تولدم زنگ زد، زنگ زد و گریه کرد. بی آوا ضجه زدم. گفت هیچ وقت نمی تواند خودش را به خاطر تنها گذاشتن من و رفتنش ببخشد. اضافه کرد دوستم دارد و فقط به امید روزگاری زنده است، که دوباره مثل هجده سال گذشته دوستش داشته باشم. هجده سال؟! من هفده سال بدون او، سالگرد تولدم را گذرانده بودم. یازده آبان، سالگرد بیست و هفتمین تولدم را هم بدون او گذراندم. هفده سال نمی خبر داشتم کجاست. امسال هم کیلومترها دورتر از مادرم بودم و روز تولدم را پشت سر می گذراندم. می خبر داشتم که امسال فرق دارد. امسال بعد از علی رضا، اامان کسی که تولدم را تبریک اظهار کرد، او بود. گاهی، تنها گاهی به این فکر می کردم که من و ساره، دختران محمدرضا مجد و لیلی صادقی هستیم. محمدرضا پدرم بود و لیلی … لیلی مادرم. من به بخشیدن فکر نمی کردم، من فقط به این فکر می کردم که من، ساره مجد، دختر لیلی صادقی هم هستم.

خانواده ی من حالا بزرگ شده بود. دقیقا یک سال پیش، خانواده ی من فقط محمدرضا مجد بود، ولی حالا من یک خانواده ی بزرگ داشتم. علی رضا همسرم بود، لیلی مادرم، ساره خواهرم، تام شوهر خواهرم. کیانا هم بود. او هم خواهرم بود، وحید شوهر خواهرم و ساغر خواهر زاده ام. پارسا و پارمیس هم بودند. من برایشان زن دایی بودم. درسا و کیوان هم بودند. سودی جون و محمدرضا. نباید حامد و شیرین را از یاد می بردم. مهرداد دوست داشتنی و مهدیس و شایان. من خوش حال بودم، من یک خانواده ی بزرگ داشتم.

علی رضا، علی رضا، علی رضا. چقدر بی‌قرارش بودم. هیچ چیز، حتی خانواده ی بزرگم و مجله هم، قلبیل خوب و قابل قباما برای برگشتن و دست کشیدن از آسمانم نبود، اما علی رضا قلبیل بود. علی رضا خودِ برگشتن بود. تقریبا هر روز با هم حرف می زدیم. از بی‌قراری اش می اظهار کرد، از این که دوستم دارم و چقدر منتظر در آغوش کشیدنم است و من برایش حرف می زدم. از این که وقتی برگردم موهایش را آشفته می کنم و روی شکمش کف دست می کشم، به خال گردنش خیره می شوم و محکم می بوسمش. علی رضا؛ او همسرم بود، او دلیل تپش های دل دومم بود، او عاشقم بود و من هم عاشقش بودم.

به آسمان خیره شدم. شگفت انگیز بود، مثل همیشه. نگاهم را از پنجره ی کوچک هواپیما برگرداندم، کمربند ایمنی صندلی ام را بستم. به حلقه ام خیره شدم. بیست و چهار ساعت زمان زیادی برای رسیدن به علی رضا بود. تبسم زدم. هیچ کس خبر نداشت بر می گردم. می خبر داشتم وقتی به خانه برسم، علی رضا خواب است. می تمایل داشتم موهایش را پریشان کنم، انگشتانم را روی شکمش بکشم، صوتی خنده اش را بشنوم، گرمی انگشتان نوازشگرش را حس کنم، لبانش را ببوسم. من آغوش همسرم را می میل داشتم.

سرم را تکیه دادم و چشمانم را بستم. نمی توانستم تبسم نزنم. من داشتم بر می گشتم. کف دست چپم را روی قلبم گذاشتم. همان دلی که برای علی رضا می تپید. شبی را به یاد آوردم که وقتی چشمانم را باز کردم، او با یک روپوش سفید مقابلم جای گرفته بود و تبسم می زد. دوازده مهر بود، یک سال و سیزده روزگار قبل. چقدر همه چیز خوب به نظر می رسید. چقدر آسمان آن شامگاه، به نظرم متفاوت تر از هر شب دیگری به نظر می رسید. قلبم هوای علی رضا را داشت. می میل داشتم به دیدهانش خیره شوم.

من سارا مجد، دختر محمدرضا مجد و لیلی صادقی، خواهر ساره مجد و همسر علی رضا مدتی بودم. این بودن، خوش حالم می کرد. من خوش حال بودم، من خوش بخت بودم، من ستاره هایم را داشتم، من علی رضا را داشتم. من دو قلب داشتم، یکی برای آسمانم می تپید و دیگری برای همسرم.

هر ده دقیقه یک بار، به ساعتم نگاه می کردم. چرا وقت نمی گذشت؟ چرا این سفر به پایان نمی رسید؟ دلم سریع می زد. کلافگی ام را حتی ستاره ها ملایم نمی کردند. من تنها ستاره های نگاهان علی رضا را می تمایل داشتم. این سردرگمی تنها با خیره شدن به قهوه ای نگاهان او ساکت می گرفت. شروع کردم به چرخاندن حلقه ام، درون انگشتم. تبسم زدم. روزگاری که چیزی سرد را میان انگشتم احساس کرده بودم و وقتی حلقه را آرام وارد انگشت دوم دست چپم کرده بود، من نفسم بند وارد شده بود. هیچ وقت، حتی برای یک لحظه هم این حلقه را از انگشتم بیرون نیاورده بودم.

به عکس عروسی مان خیره شدم. من و علی رضا، فقط من و علی رضا. من عروس و او دولید، من همسرش و او همسرم. انگشتم را برای بار یک میلیون و نهصد و پنجاه و سه هزار و دویست و هشتاد و دومین بار، روی چهره اش کشیدم. فقط می توانستم تبسم بزنم.

وقتی از در آبی رنگ پشت ساختمان اصلی فرودگاه خارج شدم، باران می بارید. این جا تهران بود، این جا شهری بود که علی رضا در آن نفس می کشید. سرم را به سمت آسمان ابری مهر ماه تهران، بالا گرفتم. تبسم زدم. برای اولین بار بود که به آسمان ابری اخم نمی کردم. دسته ی چمدانم را محکم میان انگشتانم فشار دادم و به راه افتادم. بعد از چند دقیقه پیاده روی، مقابل درب ورودی فرودگاه، سوار تاکسی شدم و به راه افتادم. سرم را به شیشه ی خنک اتومبیل تکیه دادم و نگاهانم را بستم.

دلم گاهی نمی زد، گاهی چنان سریع و بی تابانه خود را به سینه ام می کوبید، که نفسم را بند می آورد، گاهی صورتم گر می گراهی شد و گاهی انگشتانم به سردی یخ می شد. من علی رضا را می خواستم. تک تک سلول هایم، این تمایل داشتن را فریاد می زد.

با آوای راننده، سرم را صاف و نگاهانم را باز کردم. نفسم از متوجه شدن برج پارمیس بند آمد. از پشت شیشه ی خیس و باران خورده، به ساختمان خیره شدم و لبخند زدم. من حتی برای این کوچه و این ساختمان، مشتاق دیدار بودم. لبم را گاز گرفتم. من فقط چند دقیقه از علی رضا فاصله داشتم.

درهای شیشه ای را باز کردم و وارد لابی شدم. هموقت با برداشتن اامان گام، نگاهم به روی سرایدار کچل ثابت ماند. با چشمانی گرد شده خیره نگاهم می کرد. دیدن چهره ی آشنایش، حس خوبی داشت. لبخند زدم. به‌سرعت از جا بلند شد و با لبخند سلام داد.

ـ کمک می خواید خانم؟

کیف لپ تاپم را در کف دستم جا به جا کردم و به سمت آسانسور رفتم.

اظهار کردم:

ـ تو فقط تا فردا بعد از ظهر جلوی زبونت رو بگیر.

دکمه ی آسانسور را فشار دادم. درهای آسانسور باز شد. به چهره ی خودم درون آینه خیره شدم و تبسم زدم. چقدر خوب بود که من این جا بودم. وارد شدم و نگاهم روی دکمه ی شماره ی پنج ثابت ماند. بی هیچ تردیدی دکمه را فشار دادم. نیاز داشتم آرام باشم، نیاز داشتم بتوانم روی خودم کنترل داشته باشم. من می وحشت کردم با تمام هیجان و انرژی ای که در وجودم انباشته شده بود، با علی رضا برخورد کنم. من به آرامش بیشتری نیاز داشتم و می دانستم چطور باید آن آرامش خاص را به دست بیاورم. درهای آسانسور باز شد. کیف لپ تاپم را جلوی در آسانسور گذاشتم تا مانع از بسته شدن در شود.

به در واحد پنج خیره شدم. می توانستم احساسش کنم. جلو رفتم. نفس های آرام و یک نواختش را احساس می کردم. کف کف دست راستم را روی در گذاشتم و نگاهانم را بستم. با ناخن انگشت اشاره ام، چند ضربه ی ملایم به در زدم.

ـ ساره، ساره من این جام.

تبسم زدم. حس خاصی بود. حسی که سال ها از داشتنش، از احساس کردنش، محروم بودم. نفس هایش دیگر منظم نبود.

آرام زیر لب زمزمه کردم:

ـ ساره، من این جام، می تونم احساست کنم.

“می تونم احساست کنم.” نفسم بند رسید! او هم می توانست احساسم کند. کف دستم را از روی در برداشتم و با لبخند منتظر شدم. بیست و سه ثانیه ی بعد، در بی صدا باز شد. لبخندم عمیق تر شد. آن جا بود، درست مقابل من. دختری که شامگاهیه من بود، دختری که نیمی از وجودم را تشکیل می داد. چقدر دلتنگش بودم. کف دستانش را از هم باز کرد. به موهای آشفته و صورت بی رنگش خیره شدم. دستانم را باز کردم. خواب آلودگی نگاهانش، درست به مانند چشمان لیلی بود. وقتی پنج سالمان بود و با سر و آوا به سمت اتاق خوابشان می دویدیم، من لیلی را از خواب بیدار می کردم و ساره هم به سراغ محمدرضا می راهی شد. در آغوشم گحرکت کرد، در آغوشش گرفتم. چشمانم را بستم. می دانستم او هم نگاهانش را می بندد.

ضربان منظم دلم را احساس می کردم. از آغوشش دور شدم، به سمت آسانسور حرکت کردم. وقتی درهای آسانسور بسته می شد، لبخند به لب داشت و چهره اش دیگر رنگ پریده نبود. این تباقلب انرژی، ساکتم کرده بود.

نفس عمیقی کشیدم و کلید را بی صوت در قفل چرخاندم. دلم تند می تپید. وارد فضای تاریک خونه شدم. در را به آرامی بستم، چمدان و کیفم را روی زمین گذاشتم و به در تکیه دادم. دیدهانم را بستم و کف دستم را روی قلبم گذاشتم. این جا منزل مان بود، منزل ی من و علی رضا. هر گوشه از این خونه، برایم یاد ای را زنده می کرد. نیازی به مرور خاطراتش نداشتم. چند متر دورتر، خودش حضور داشت. “لعتنی”. از فکر این که شاید شامگاه را در خونه ی درسا یا سودی جون سپری کرده باشد، اخم هایم در هم حرکت کرد. با گام هایی قد بلند به سمت اتاق خواب راهی شدم.

میان چهارچوب ایستادم و با مشاهده کردن سایه ی سیاهی که در تاریکی روی تخت حضور داشت، لبخند زدم. بی صدا جلو رفتم و چراغ آباژور را روشن کردم. متوجه شدم، دیدم که اخم هایش در هم حرکت کرد، ولی بیدار نشد. روی زمین قرار گرفتم، کف دستانم را لبه ی تخت گذاشتم و به چهره اش خیره شدم. بالشم را در آغوش گرفته و به پهلو دراز کشیده بود. موهای آشفته اش بخشی از پیشانی کشیدهش را پوشانده بود. کمی رنگ پریده به نظر می رسید و دلبسته شدم به جای آن اخم عمیقی که روی پیشانی و میان ابروانش قرار دارد، لبخند را روی لبان نیمه بازش ببینم. اصلا تغییر نکرده بود. قلبم ضعف می رفت برای در آغوش کشیدن و به هم ریختن موهایش. می میل داشتم انگشتانم را روی شکمش بکشم تا بخندد. تبسمش را می خواستم.

بعد از هفت دقیقه، نگاهم را از چهره اش گراهی شدم و به جعبه ی خاتم کاری شده ی مقابلم خیره شدم. لبخند زدم. در جعبه باز و سنگ سیاه درونش به خوبی پیدا بود. جعبه را برداشتم و روی میز کوچک کنار تخت گذاشتم. از جا بلند شدم. باید برای خواب آماده می شدم.

مانتو و شالم را روی زمین انداختم و به سراغ کمد لباس هایم راهی شدم. با کمترین سر و آوا، لباس خوابی پوشیدم، کوتاه و قرمز رنگ. موهایم را شانه زدم، چشمانم را آرایش کردم، عطر زدم، تبسم زدم و کنارش دراز کشیدم.

پرده ها، با نسیم خنکی که بوی باران را با خود به داخل اتاق می آورد، تکان می خوردند. آوای نفس های منظم و آرامش را می گوش دادم و آوای برخورد دانه های باران به شیشه را هم. تاریک ترین لحظه ی شب، به پایان رسیده بود. چراغ آباژور را خاموش کردم. خورشید داشت طلوع می کرد. کمی جا به جا شدم. به آرامی کف دستم را دراز کردم و روی خال کوچک بالای ابرویش گذاشتم. نفسم از این برخورد تنگ شد. علی رضا؛ کسی که مقابلم خوابیده بود، همسرم بود، علی رضا. از مشاهده کردن لرزش دستم، به خنده افتادم.

تکانی خورد. به ساکتی سرم را جلو بردم. نفس عمیقی کشیدم. من چقدر دلتنگ این بوی تلخ بودم. می دانستم نفس های نامنظمم به صورتش می خورد. مهم نبود. به آرامی لب های نیمه بازش را بوسیدم. قلبم تندتر از همیشگی می تپید. حرکت نگاهانش را احساس کردم. خودم را عقب کشیدم. دیدهانش را باز کرد. دیده هایش. تبسم زدم. چشمانش را بست. خنده ام گرفت. همان یک ثانیه هم کافی بود تا بتوانم تمام آسمان را در نگاهانش ببینم. تکان سختی خورد و چشمانش را کامل باز کرد. دیده هایش. آسمان دیشامگاه من چقدر با آسمان امشامگاه نگاهان علی رضا فرق داشت! دلرباتر بود، باشکوه تر و شاظهار کرد انگیرتر.

مهسا نجف زاده

خرداد ۹۲

پایان