ضجه زنان پرستارها از روی زمین قد بلندم کردن و روی صندلی انتظار نشوندنم…
_یعنی چی کف دستگاه هارو جدا کنن؟ توروخدا یکی به من توضیح بده.. توروخدا نذارین بابام بمیره.. التماستون میکنم!
_آروم باش.. عزیزم.. دخترم.. خدا بزرگه.. امیدت به خدا باشه.. من نمیذارم این کارو بکنن…
با التماس به طرف خانم ایزدی (یکی ازپرستارها که این روزگارا جای مادرم باهاش دردو دل میکردم) برگشتم وگفتم:
_نمیذاری مگه نه؟ من.. دل خودمو میدم اما توروخدا نذار این کارو بکنن!
_سارا….
صوتی سارگل بود..
بعداز ۱۵ روزگار خاموشیش رو شکسته بود…
بهت زده به طرفش برگشتم و توی خاموشی نگاهش کردم…درحالی که قطره اشکش روی روسریش میچکید گفت:
_توروخدا اینجوری بی قراری نکن.. آوای ضجه هات میشینه تو سرم.. تو کوهی واسه من.. ریزش که بکنی یه بهمن بزرگ و وحشتناک روی سرمن آوار میشه.. توروخدا گریه نکن آجی.. ببین..
کف دستمو گرفت روی دلش گذاشت… چنان محکم میزد انگار قصد شکافتن قلبشو داشت…
_بیین آجی… صدای گریه تو اینجوریش کرده.. توروخدا تو مثل مامان کم نیار و محکم باش!
همین ها کافی بود تا محکم توی آغوش بگیرم و باصوتیی که بدون شک به گوش آسمان میرسید ضجه زدم…
یه کم اشک ریختیم آروم شدم.. تصمیم خودم رو گراهی شدم.. اگه قراره با نجات خانواده ام کوهیار رو ازدست بدم این کار رو میکنم!
برای اون زن زیاده ولی پدر ومادر وخواهرم دیگه تکرار نمیشدن.. من برای نجات زندگی خانواده ام باید از پندار کمک میگرفتم!
ازش جدا شدم واضافه کردم:
_برو خونه استراحت کن.. قول میدم توهمین یکی دو روزگار همه چی مثل روز اول میشه! قول میدم…
جلوی شرکت پیاده شدم و چندتا نفس عمیق کشیدم…
آروم باش سارا.. توزندگی کسی رو خراب نمیکنی.. داری زندگی خانوادت رو نجات میدی!!
قطره اشک سمجی گوشه چشمم چکید..
پاکش نکردم.. حرصم نگراهی شد از ریختنش.. دیگه واسم مهم نبود اگه کسی اشک هامو ببینه!
قدم هامو اونقدر کوتاه وآهسته برمیداشتم که انگار هیچوقت دلم نمیخواست به مقصد برسم…
ولی شانس بامن یار نبود و زودتراز چیزی که فکر میکردم به اتاق پندار رسیدم…
پشت دراز حرکت ایستادم و آهسته زمزمه کردم؛
_کوهیار.. نفسم.. من بدون تو چطوری زندگی کنم…
_سارا؟ اینجا چیکار میکنی؟
آوای متعجب گیسو بود…
به طرفش برگشتم و با لکنت اضافه کردم:
_س.. س..لام..
_سلام خوبی؟ خبری شده؟
_نه.. یعنی آره.. میخوام… میخوام پیشنهادشو قبول کنم!
_چی؟؟؟؟؟
_هیچی نگو گیسو.. هیچی نگو!
کف دستمو گرفت و با برآشفتهت به طرف بیرون کشوندم و گفت:
_زده به سرت؟ بیا اینجا ببینم…
_گیسو.. توروخدا نکن.. نذار پشیمون بشم!
_هیچ معلوم هست چی داری میگی؟ اصلا میدونی اون عوضی ازت چی میخواد؟ اگه بگه با پسرم ازدواج کن چی؟ پس کوهیار چی میشه؟ میتونی بهش فکرنکنی؟؟؟
_گیسو!!! با آوایی بلندم چند نفری که توی محوطه بودن به طرف ما برگشتن!
با خجالت سرمو پایین انداختم و آروم گفتم:
_ازت خواهش میکنم تمومش کن!
_تو یه دیونه ای.. یه دونه کله شق که عقل تواون کله ات نیست! من اگر جلوتو نگیرم کی میخواد جلوی تو روانی رو بگیره!
_من حالم خوب نیست گیسو.. بابام داره میمیره.. امروزگار میخواستن دلشو که با برق کارمیکنه رو ازکار بندازن.. مولینم بعد بابا زنده نمیمونه.. سارگل هم بدون اون دونفر میمیره.. من میتونم درستش کنم.. حاضر نیست بخاطر زیستن خودم راضی به مرگ ۳نفر بشم!!
_بدون کوهیار میشه زندگی کرد.. ولی بعد بابام همه ی خانواده ام رو ازکف دست میدم.. هیچکس نمیتونه جلومو بگیره.. بجای اینکه مقابلم بایستی کنارم باش!
توی چشماش نگاه کردم.. دوتایی گریه میکردیم…
_من تنهام گیسو.. کنارم باش.. توروخدا تودیگه تنهام نذار…
خودشو کنار کشید و با نگاه های اشکی کف دستشو به طرف اتاق پنداز دراز کرد وبیان کرد:
_اگه اینجوری حالت خوب میشه.. برو! برو حال بقیه رو خوب کن و خودتو نابود کن! برو….
اشک هامو پاک کردم و نفس عمیق کشیدم…
توقلبم گفتم:
_منو ببخش کوهیارم… بسیار دوستت دارم.. حتی بیشتر از بابا…
تقه ای به در زدم و منتظر جواب شدم!
_بفرمایید؟
در رو باز کردم و به آرومی وارد اتاق شدم!
_خانم شریفی؟
_سلام…
_سلام!!! شما کجا اینجا کجا؟ فکرمیکردم دیگه همدیگه رو نبینیم!
_با… با… بت.. حرف های اون.. روزم… معذرت میخوام!
_نه لازم نیست! من بهش فکرنمیکنم!
_حال باباتون بهتره الحمدالله؟ عمل پیوند خوب پیش حرکت کرد؟
_پول جورنشد.. ازدستش دادیم؟
_باباتونو؟
_نه..نه! دل اهدایی رو!
_آهان.. متاسفم! بفرمایید بشینید!
_ممنون.. راحتم.. اومدم.. بگم…
_راحت باشید.. فکرکنید منم پدرتون هستم!
میتمایل داشتم داد بزنم وبگم توی احمق هیچوقت پدر من نخواهی شد ولی نفرتمو پنهان کردم.. سرمو پایین ترانداختم تا متوجه نفرت توی چشمام نشه!
_آقای پندار.. من اومدم بگم پیشنهادتون رو قبول میکنم..
خودشو به گیج بودن زد و موشکافانه پرسید:
_پیشنهاد؟ چه پیشنهادی؟
با صوتیی که از ته چاه درمیومد بیان کردم:
_خواهش میکنم آقای پندار.. من هزار باز توی خودم شکسته ام تا تونستم بیام و این حرف رو به شما بزنم.. خواهش میکنم سخت ترش نکنید!
_یادمه بیان کردید اون قضیه رو کاملا فراموش کنم!
_من به اون پول احتیاج دارم.. بهتون قول میدم یک ساله بهتون برگردونم… اصلا.. سفته دو برابر بهتون میدم، اگه پس ندادم…
حرفمو قطع کرد وگفت:
_لازم نیست…
با بغض و نا امیدی بهش نگاه کردم…
نه خدایا.. این کارو بامن نکن.. التماست میکنم نذار آخرین امیدمم از کف دست بدم!
_عمل پیوند چه روزگاری هست؟ مگه ناضافه کردید دل رو به کسی دیگه اهدا کردن؟
نفس عمیقی کشیدم و توی قلبم خداروشکر کردم..
_یه نفردیگه رو پیدا کردیم.. هروقت که پول رو ولیده کنم عمل انجام میشه!
تبسمی زد و گفت:
_بگید واسه فردا ولیده باشن.. همه چی محیاست!
هم خوشحال شدم هم دلخور…
هم دلم میتمایل داشت ازخرسندی فریاد بزنم وخداروشکرکنم.. هم قلبم میتمایل داشت با آوایی بلندتر از هرصوت ضجه بزنم و ازخدا گلایه کنم!
دیده هام سیاهی میحرکت کرد… فقط تونستم بریده بریده تشکرکنم!
کف دسته چکش رو از گاو صندوق بیرون کشید و اظهار کرد:
_500کافیه؟
_میشه قبلش شرایط این وام رو توضیح بمتوجه شد؟؟
_بعدا راجع بهش حرف میزنیم!
_اما من باید بدونم.. من… شاید…
_من هم مثل شما عاشق پسرم هستم.. نگران نباشید اونقدر که فکرمیکنی بی وجدان نیستم!
سفته هارو از کیفم بیرون کشیدم وبه طرف میزش رفتم…
_اینا چین؟
_دوبرابر مبلغ پاما که بهم قرض میدید..
میخوام که بدونید بهتون پس میدم!
_اضافه کردم که لازم نیست.. من میتونم از….
_خواهش میکنم… من اینجوری راحت ترم.. یه دست خط هم بهتون میدم که این سفته ها ولینت من هست و بعداز برگشت پولتون به من برگردونید!
_خانم شریفی!
_آقای پندار.. خواهش میکنم اجازه بمتوجه شد کارخودمو بکنم!
_اوکی! مشکلی نیست.. اینا پیش من ولینت میمونن!
باحس نوازش کف دستی روی سرم دیده هامو باز کردم…
چند ثانیه طول کشید تا موقیتم رو بفهمم.. این.. کف دست ها.. کف دست های باباست.. با نگاه های گرد شده به نگاه های باز بابا خیره شدم…
_بابایی؟؟؟ بیدارشدی قربونت برم؟
باصوتیی بریده بریده و نا مفهموم اظهار کرد:
_خسته شدی بابا…
_الهی من دور سرت بگردم… حرف نزن قربونت برم تا برم پرستارتو صدا کنم بیاد…
اومدم بلندشم که دستمو گراهی شد و مانعم شد…
_مامانت؟
_الان میرم صوتشون میزنم.. الان میام باباجونم!
نمیدونم چطوری خودمو به پرستارها و بعدشم به مولین اینا که توی نمازخونه خواب بودن رسوندم وخبر هوشیاری بابارو بهشون دادم!
یک هفته بود که عمل پیوند انجام شده بود ولی اعلائم حیاتی بابا خوب نبود و خداروشکر امروزگار چشم هاشو باز کرده بود واین یعنی همه چی به خیروخوشی گذشت!
مولین سجده شکر به جا آورد و سارگل از مسروری مسیر خروجی رو گم کرده بود..
من هم خرسند بودم.. اما مسروری من دوامی نداشت.. زیرا نمیدونستم آینده ی ام چی میشه و عاقبتم چی میشه!
چند روزگار بعد بابا رو با حساس ترین شرایط ممکن ترخیص کردن و آوردیم خونه…
همه چی داشت خوب پیش میرفت تا اومدن کوهیار…
عصبیت این چند روزگارش به حدی بود که تموم وسیله های خونه اش رو شکسته بود اما من جراتشو نداشتم بهش بگم پولو ازکجا وچه مسیری تهیه کردم و همین موضوع کوهیار رو دیونه میکرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن