بعداز اون راهی شداری که باهام کرد اصلا قلبم نمیخواست ریختش رو تحمل کنم چه برسه به اینکه باهاش حرف هم بزنم!
سعی کردم نامشاهده کرده بگیرمشون..
بااخم های توهم، نگاهمو ازشون گحرکت کردم و باقدم های قد بلند درحالی که بخاطر بریدگی زخم پام، لنگ میزم به طرف اتاقم برگشتم!
هنوز چندقدم برنداشته بودم که صدای نسیم مانعم شد!
_ساراجان..
برگشتم طرفش و بدون حرف یک تای ابرومو بالا انداختم و سوالی نگاهش کردم..
_سلام.. صبح بخیر!
باقلبخوری به آرش نگاه کردم..
پشت چشمی نازک کردم و بیان کردم:
_علیک سلام..!
_میشه چند لحظه صبرکنی باهات حرف بزنم؟
_من حرفی باشما ندارم…سر صبحی حوصله ی اعصاب خوردی هم ندارم!
اومد نزدیکم و باروی خوشی که باعث تعجبم شده بود اظهار کرد:
_من بابت حرفایی که زدم واقعا پشیمونم.. هیچگاه قصد تخریب کسی رو نداشتم و نخواهم داشت.. معذرت میخوام!
باگیجی اول به آرش که با اخم و کف دست به سینه دور از ما ایستاده بود وبعد به نسیم چشم دوختم..
نسیم دستش رو سمتم دراز کرد و با تبسمی که اصلا خوشم ازش نمیومد گفت:
_عذرخواهیمو قبول میکنی؟
قلبم نمیتمایل داشت قبول کنم ولی من که صنمی با این زن نداشتم پس قبول کردن و نکردنش تاثیری توی رابطه مون نداشت..
از طرفی هم مطمئن بودم آرش مجبورش کرده و به اجبار آرش راضی به معذرت خواهی شده و اگه قبول نمیکردم قرار بود ادامه پیدا کنه پس اجبارا قبول کردم..
لبخند مصنوعی و مسخره ای زدم و باهاش کف دست دادم و اضافه کردم:
_موفق باشید!
باذوق مسخره ای جواب داد:
_همچنین عزیزم!
اومدم برم توی اتاقم که مجدداً صوتش مانعم شد!
_مشکلی پیش اومده ساراجان؟ حس میکنم توی مسیر رفتن به مشکل خوردی!
قلبم میتمایل داشت بگم به تو ربطی نداره اما بازهم نگاه دلخورم روسمت آرش سوق دادم وباکنایه اضافه کردم؛
_شیشه شکست و پامو زخمی کرد.. کلا دیشامگاه شب مزخرفی رو پشت سرگذاشتم.. شامگاهیه به کابوس بود! خداروشکر گذشت
پشت بند حرفم، دیگه فرصت حرف زدن به نسیم ندادم وفورا راه اتاقم رو پیش گرفتم و حرکت کردم اما پوزخند تلخ آرش هم از نگاهم دور نموند..
بغض کرده بودم.. نفسم تنگ بود..
انگار سقف آسمون پایین تر ازسقف اتاقم اومده بود و راه نفس کشیدنم رو سد کرده بود..
ازهمه ی مردها متنفر بودم..
چطور میتونن شب بایکی باشن و صبح با یکی دیگه؟
بادرد نگاه هامو بستم و اشک هام روی صورتم روانه شد..
تصویر نسیم توی ذهنم مجسم شد..
آرایش زیادی داشت اما رژ نداشت..
بااین فکر بی اراده دلم هول شد و تپش دل گرفتم..
دیده هامو باز کردم و کف دستم رو روی دلم گذاشتم..
به قلبم نهیب زدم؛
_توکی این همه وابسته شدی که من نمتوجه شدم؟
یاد حرف کوهیار افتادم و ازخودم شرمم شد..
اضافه کرده بود اگه ازهم دور بمونیم عاشق یکی دیگه میشم و من چقدر بخاطر این تهمت ناروا باهاش بد حرکت کرداری کردم و دعوا کردم..
غافل ازاینکه نه تنها تهمت ناروا،، بلکه حقیقت محض بود!
انگار کوهیار من رو بهتر خودم شناخته بود و خوب میدونست چقدر احمقم و چه دل بی معرفتی دارم!!!
اصلا نفهمیدم چی شد و که به اینجا رسیدم!!
اصلا نفهمیدم کی قلب دادم که باتصور بوسیدن نامزدش اینجوری داغون میشم!
منه احمق چطور تونستم به کسی که نامزد داره و میخواد باهاش ازدواج کنه، قلب ببندم؟؟؟
نه.. دیگه بسه.. اینجا دیگه جای من نیست.. باید برم.. حالا که مدرکی واسه اثبات بدهیم و انداختنم به زندون نیست، باید برم..
میرم وهمه ی حیاتمونو میفروشم بدهیمو صاف میکنم ولی دیگه اینجا نمیام.. حتی اگه فرصت جور کردن پول رو بهم ندن و جادهی زندونم کنن هم راضیم..
لیاقت آدم های احمقی مثل من بیشتر ازاون نمیتونه باشه!
آوای کشیده خندیدن نسیم تموم خونه رو برداشته بود..
از ناراحت بودن بیرون اومده وحالا دیگه به شدت عصبی بودم!
قلبم نمیمیل داشت بیشتر از ضرفیتم اونجا بمونم وتحملشون کنم
جاده نفس بسته بود و واسه نفس کشیدن باید از اون خونه بیرون میرفتم وگرنه مطمئنا دق میکردم!.. باعجله آرایش کمرنگی کردم و لباس هامو پوشیدم و یه کم به خودم عطر زدم و ازاتاق اومدم بیرون !
با بیرون حرکت کردنم اولین کسی که متوجه من شد آرش بود که برعکس نسیم که با لوس بازی و خنده های بلند خونه رو روی سرش گذاشته بود، هیچ اثری از خنده توی صورتش نبود
وبرعکس، گره ی بین ابروهاش اونقدر محکم بود اگر من جای نسیم بودم ابداً با دیدن اون چهره، نه تنها ریز خندیدن، بلکه لبخند هم به لب هام نمیومد!
_جای تشریف میبرید ساراخانم؟
اومدم بگم به تو چه ربطی داره که نسیم رد نگاه آرش رو گرفت وبه طرفم برگشت و اظهار کرد:
_داری میری عزیزم؟
بی توجه به سوال نسیم نگاه تلخم رو به آرش انداختم و درجواب سوال آرش بیان کردم:
_بله .. قرار مهمی دارم باید برم …
واسه اینکه بهش بفهمونم از اون اجازه نمیخوام، بامکث کوتاهی ادامه دادم:
_با پدرتون هماهنگ شده و خبردارن..
نگاهی ساختگی و مضطرب به ساعتم انداختم و اضافه کردم:
_روزگار خوبی داشته باشید.. من دیگه میرم.. خداحافظ
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن