محمد گوشی را دوباره در جیبش گذاشت و با لحن لوتی مأبانهای اظهار کرد:
–منم غلومشم، خودش میدونه و داره میتازونه.
محمد حرکت کرد و کلمهی ” میتازونه ” در سر او پشت سر هم و بیوقفه تکرار شد. شاید محمد فقط محض شوخی این حرف را زده بود، ولی او از ته قلبش آرزو کرد هانیه هیچ وقت جزو آدمهایی نباشد که روزگاری محمد را پشیمان کند از اینکه حرف قلبش را گفته و با اعتراف به دلبسته شدن، به جای بردن، باخته است!
دری که در انتهای آشپزمنزل بود را باز کرد. اتاقک جمع و جوری که بعد از بازسازی خانه، تجهیزات آشپزمنزلی قدیمیشان را به این جا منتقل کرده بودند. مادرش تمام کارهای پخت و پزش را در این مکان دنج که پنجرهای به کوچهی پشتی داشت، انجام میداد تا به قول خودش آشپزخانه کثیف و نامرتب نشود.
نسا پشت میز کوچک و گردی که فقط دو صنقلبی داشت، نشسته و مشغول پوست کندن سیب زمینی بود. مادر هم پایگاز ایستاده و در حال هم زدن محتویات قابلمه بود. هر دو با دیدن او لحظهای دست از کار کشیدند و مادرش جویا شد:
–با محمد نرفتی؟
داخل نحرکت کرده و میان در از حرکت ایستاده بود. تبسم زد و گفت:
–نراهی شدم که هیچ مهمونم دعوت کردم.
نسا زودتر از مادرش جویا شد:
–کی؟
–هانی و هلما، خلاصه آب خورشتتون رو بیشتر کن.
مادرش با مهربانی اضافه کرد:
–خیلی کار خوبی کردی، غذامون زیاده، محمد که حرکت کرد و واسه ناهار بعید میدونم بیاد، باباتونم که امروزگار کارخونهاس، از اونجام میره کارگاه تا شامگاه.
سری تکان داد و گفت:
–کمک نمیخوایین؟
نسا تبسم شیطنت آمیزی زد و اظهار کرد:
–چرا میخواییم، بیا سالاد درست کن.
بدون چراکه و چرا، از تک پلهی مطبخ پایین رفت. مادرش اعتراض کرد:
–نمیخواد مادر، این یه چیزی پروند، تو چرا گوش میدی؟
نسا لبخند زد:
–تورو خدا مامان بزار درست کنه مولین، نترس ناخوناش نمیشکنه.
با چاقویی که در کف دست داشت به سر تا پای کمیل اشاره کرد:
–ماشالله ده برابر منه، بذار کار بکشه از این تن.
فریبا با خنده اظهار کرد:
–دیگه چه میشه کرد، زحمت سالاد رو تو بکش تا این ته دیگمون قلبش خوش باشه از داداشش کار کشید.
” نگاه ” کشیده و کشیدهی اظهار کرد و به طرف یخچال رفت. اگر قلب نسا با همین کار کوچک خوش میشد، او حاضر بود تمام عمرش را کاهو و کلم خرد کند و هویج رنده کند.
* * *
ناهار را در کنار خانوادهی عمو هادی خوردند. زنعمویش هم به همراه دخترانش آمده و همین که رسیده بود، بساط غیبت را با مادرش و نسا پهن کرده بودند. هانیه از بدو ورود، از همه در زوایای مختلف عکس گرفته و در آخر هم مثل همواره، گوش شنوایی برای پرحرفیهایش پیدا کرده و مغز او را خورده بود. این وسط سر هلمایی که به تازگی وارد جهانی نوجوانی شده، بیکلاه مانده بود. اصلا شامگاهیه نوجوانیهای هانیه نبود؛ کم حرف و ساکت گوشهای جای گرفته و با گوشیاش مشغول بود. هلما بیشتر شبیه نوجوانیهای نسا بود، با این تفاوت که نسا به جای گوشی، همیشگی یک کتاب رمان، آن هم در ژانر عاشقانه یا کتاب شعر همراه خود داشت.
حاضر و آماده وارد سالن شد و با لبخند رو به جمع گفت:
–خُب من دیگه باید برم.
نیم ساعت پیش آمال تماس گحرکت کرده و گفته بود که کارش تمام است. میل داشته بود بعد از نیم ساعت الی چهل دقیقه به دنبالش برود تا کمی بیشتر کنار دوقلوها باشد. قرارشان مقابل پاساژ صفویه بود.
به طرف مادرش حرکت کرد و با اشاره به گلدانهایش اظهار کرد:
–دوتاشو میخوام، میدی؟
فریبا با مهربانی بیان کرد:
–همهاش مال تو، کی از تو عزیزتر؟
کف دستش را دور شانهی مادرش حلقه کرد و او را با خود به سمت گلدانها برد. سرش را کمی پایین برد و کنار گوش مادرش زمزمه کرد:
–واسه یه عزیز دیگه میخوام.
فریبا سرش را بالا گرفت و خیره در چشمان او، تبسم عمیقی زد:
–عزیز تو عزیز منم هست، هر کدوم رو میخوای براش ببر.
به سمت حسن یوسفی که شامگاهیه حسن یوسف خانهی خودش بود رفت. مادرش گل را در یک جعبهی مستطیلی شکل چوبی کاشته و با قطع کردن انتهای شاخه، گل را به شکل بوتهای تو پر درآورده بود. انتخاب دومش، گلدان سفالی دایره شکل و سفید رنگی بود که گیاه برگ بیدش عجیب قلببری میکرد. گرچه به خاطر شاخههای آویزانش، بردنش تا تهران سخت بود؛ اما به دیدن ذوق آمال میارزید.
هانیه را صوت زد و گلدان حسن یوسف را به کف دستش داد و از او خواهش کرد تا پای ماشین برایش بیاورد.
همگی از سالن بیرون راهی شدند و روی ایوان از حرکت ایستادند. اجازه نداد هیچ کس تا در حیاط همراهیاش کند. با همه دست داد و خداحافظی کرد.
همراه هانیه از حیاط بیرون راهی شدند. ماشینش از دیشامگاه مقابل در خونهشان پارک بود، زیرا دیر وقت وارد شده بود، ماشین را داخل حیاط نبرد تا صبح پدرش و محمد، راحت ماشینهایشان را بیرون ببرند.
گلدانها را با احتیاط در صندوق عقب ماشین جای داد و در صندوق را بست.
پهلویش را به صندوق تکیه داد و رو به هانیه که مقابلش از حرکت ایستاده بود گفت:
–به تو گفتم گلدون رو بیاری چراکه میمیل داشتم یکم باهات حرف بزنم.
هانیه مشتاقانه بیان کرد:
–آبجی کوچیکه سرا پا گوشه فرمانده.
نگاهی به صورت سبزه و تبسم شیرین هانیه کرد و گفت:
–من برادر بزرگترم دیگه مگه نه؟
هانیه سر تکان داد و محکم اظهار کرد:
–معلومه که هستی!
–خوبه، حالا این برادر بزرگتر یه خواهش از تو داره، قبلش هم ازت میخواد که حرفهاش رو به دل نگیری.
–تو منو بزنی و فحشمم بدی ازت قلبگیر نمیشم، اصلا مگه آدم از برادری مثل تو میتونه قلبگیر بشه؟ تو خودِ عشقی.
به این حجم از محبت و سادگی او لبخند زد. خودش هم نمیاطلاع داشت چه کار شاقی انجام داده که هانیه از او برای خودش بت ساخته است.
مهربانی و آهستهش را در لحن و نگاهش ریخت و اظهار کرد:
–ببین هانی جان، محمد برادر کوچیکه منه و میدونم نظرش راجع به من چیه، ما همدیگه رو خوب میشناسیم و بهم اعتماد داریم، منم میدونم، محمدم خوب میدونه که علاقه و محبت تو به من چه رنگ و بویی داره، اما من ازت میخوام یکم مراعات کنی، من هر چقدرم برای محمد برادر باشم، عزیز باشم، قابل اعتماد باشم، بازم یه مردم، درست نیست تو جلو روش انقدر از من تعریف کنی و مدام بهش بگی که چقدر منو دوست داری. از من به تو وصیت، مردها دوست دارن، زنی که عاشقشن بیشترین محبت و توجهش مال اونا باشه نه کس دیگه، دوست دارن همهی آدمها برای اون زن عادی و معمولی باشن و خودشون در نظر اون زن خاص و منحصر به فرد، متوجه منظورم هستی؟
–محمد حرفی زده؟
سرش را به چپ و راست تکان داد:
–ابدا، محمد اصلا اهل این کارها نیست، محمد اگر میتمایل داشت حرفی بزنه، خیلی قبلتر از اینها میزد، من به خاطر خودت و خودش میگم. من تو رو به اندازهی نسا دوست دارم، هر چیز خوبی که برای نسا میخوام برای توام میخوام، هیچ فرقی برای من ندارین.
هانیه سرش را پایین انداخت و زمزمه کرد:
–محمد خودش میدونه من چقدر دوستش دارم، اونم نه یه عاشق شدن ساده و معمولی، محمد نمیدونه، اما تو که میدونی، من بسیار زودتر عاشق شدم و قلبم براش حرکت کرد. عاشق شدن و علاقهام به توام دست خودم نیست، نیم بیشترش هم به خاطر محمده، من هر چیز و هر کسی که محمد دوست داشته باشه ده برابر خودش دوست دارم، حتی اگر از کسی یا چیزی خوشم نیاد و محمد بگه دوستش داره، بیچراکه و چرا برای من عزیز میشه. حالا حساب کن؛ من خودم تو رو بهشدت دوست دارم، عاشق شدن محمدم اضافه کنم به کجا میرسه؟
سرش را کشیده کرد و تبسم زد:
–اما با همهی اینا بازم هر چی تو بگی، من رو حرف تو که حرف نمیزنم، قول میدم مِن بعد حواسم باشه.
همین فهمیده و عاقل بودن هانیه، از او دختری دوستداشتنی و در عین حال قابل احترام ساخته بود. محمد با داشتن هانیه خیلی خوشامگاهخت بود.
کف دستش را به طرف او دراز کرد، وقتی هانیه کف دستش را به کف دست او سپرد، فشار ساکتی به دست او وارد کرد و با تبسم اظهار کرد:
–تو بهشدت باشعوری.
دستش را رها کرد و هانیه لبخند دندانمایی زد و با اظهار کردن: ” ممنون ” عقب حرکت کرد.
خداحافظی کرد و سوار ماشینش شد. استارت زد و با بیان کردن: ” واینستا، دیگه برو”، برای هانیه دست تکان داد و به راه افتاد. از آینه مشاهده کرد که هانیه زود وارد خانه شد و در را بست. خیلی وقت بود که تصمیم داشت با هانیه صحبت کند، ولی همواره میوحشت کرد او را دلخور و قلبگیر کند. شاید محمد از حرکت کردار هانیه ناراحت نمیشد و برایش مهم نبود، ولی به احتمال زیاد این قضیه برای زنی که پا به حیات او میگذاشت، به مرور آزار دهنده میشد.
* * *
مقابل پاساژ صفویه ترمز کرد و با آمال تماس گرفت. قرارشان ساعت شش بود؛ درست سر وقت رسیده بود. تماس اولش بیپاسخ ماند، بار دیگر شماره گراهی شد و اینبار بعد از سومین بوق صدای گرفتهی آمال در گوشش پیچید:
–پشت سرتم عزیزم.
بدون اینکه قطع کند پیاده شد و به عقب برگشت. گوشیاش را مشت کرد و میان در باز ماشین از حرکت ایستاد. آمال عینک آفتابی بزرگش را به دیده زده و با آن لباس و تیپ مکش مرگ ما و متفاوتش، با قدمهایی ملایم به سمتش میآمد. از او ممنون بود که به لباسهای قد بلند و یکسره رضایت داده و شومیز و دامنهای رنگ و وارنگش را که همهشان رنگهای روشن داشسریع را بیخیال شده بود. در تلاش بود بیخیال رهگذران و رانندههایی باشد که نگاهشان روی آمال مکث میکند و عدهای هم چند قدمی، نگاهشان با او همراه میشود؛ حتی نگاه زنها هم روی او کش میآمد و یک جور خاصی براندازش میکردند.
به ماشین که رسید ” سلام ” کوتاه و بیحوصلهای داد و سوار ماشین شد. تعجب کرد؛ آمال همیشگی نبود، دمغ بود!گوشیاش را داخل جیب شلوارش گذاشت و سوار شد. قبل از اینکه ماشین را روشن کند و راه بیافتد، به طرف آمال چرخید و سؤال کرد:
–خوبی؟
آمال بدون اینکه نگاهش کند، آرام زمزمه کرد:
–خوبم، لطفا راه بیافت.
آوایش شبیه آدمهایی بود که ساعتها اشک ریخته بودند.
–اشک ریختی؟
آمال نفسش را از جاده دهان بیرون فرستاد و بیان کرد:
–یکم؛ لازم بود.
دروغ میاضافه کرد؛ این آوای دورگه و گرفته برای یک گریهی کم نبود!
رو به جلو خم شد و کف کف دست راستش را روی لبهی پشتی صنقلبی او قرار داد و با دست چپ، عینک را به ملایمی از روی نگاهانش برداشت و روی داشامگاهورد گذاشت. با دیدن نگاهان قرمز و پلکهای ملتهبش، اخم کرد و اظهار کرد:
–کاملا مشخصه فقط یکم بوده!
لبخند غمگین آمال قلبش را فشرد.
–اگر گریه نمیکردم خفه میشدم.
با لحن ناراحتی گفت:
–چی اذیتت کرده که انقدر گریه کردی؟ تو که خوب بودی!
آخرین باری که تلفنی حرف زدند و قرارشد به دنبالش بیاید خوب بود، البته که به اندازهی صبح سرحال و بشاش نبود و او گمان کرده بود به خاطر خستگییست.
چانهی آمال را گراهی شد و کمی به سرش زاویه داد، نگاهش را به شب بیستارهی دیدهانش دوخت و لب زد:
–بگو.
دستش را پایین برد و انگشت اشارهاش را نزدیک دل او نگاه داشت:
–قلبم میخواد بدونم این جا چه خبره؟ چرا انقدر سرسختی آخه؟!
آمال دستش را میان کف دستانش گراهی شد و انگشتان خم شدهاش را صاف کرد، با لبخندی که مشخص بود در تلاش است بغضش را پشت آن پنهان کند گفت:
–الان نمیتونم، بزار چند دقیقه بگذره، حالم که جا اومد تا تهران برات حرف میزنم.
نیم بیشتر حواسش پی کف دستی بود که میان دستان آمال، آن هم برای اولین بار محصور شده بود؛ پس او هم از این کارها بلد بود! حس خوشایندی که در قلبش غوغا به پا کرده، وصف نشدنی بود؛ ولی بغض گلوگیر و قیافهی مغموم دختری که کنارش نشسته، اجازه نمیداد که این لذت به عمیقترین لایههای دلش رسوخ کند. کف دستی که روی لبهی صنقلبی بود را به آهستهی از پشت آمال رد کرد و دور شانههایش پیچید و بیخیال شلوغی خیابان و آدمهایش، او را به سمت خود کشید و کنار گوشش زمزمه کرد:
–الان جهان تاریکه، چراکه هیچ ستارهای تو شب نگاههای تو روشن نیست.
حلقهی کف دستش را تنگتر کرد و با گوش جان به طنین پر هیجان دلهایشان گوش سپرد. بوی تن او را با یک دم عمیق در ریههایش ثبت و ضبط کرد و عقب کشید.
بدون اینکه نیم نگاهی به آمال کند، ماشین را روشن کرد و راه افتاد. نمیتمایل داشت با نگاهش، او را کف دستپاچه و خجالتزده کند.
مقصدش فعلا تهران نبود؛ قصد داشت آمال را جایی ببرد که همیشه خودش به وقت قلب تنگی و ناراحتی به آن جا پناه میبرد. گرچه آن جا رد پایی از ریحانه و گذشتهی مشترکشان بود؛ ولی با حضور آمال هیچ خاطرهای، خاطرش را آزرده نمیکرد.
–کجا میریم؟
از صوتی آرام و خجولش خندهاش گحرکت کرد. گوشهی لبش را جوید تا خندهاش را مهار کند. نیم نگاهی به او کرد که سرش را پایین انداخته و به کیف کوچک روی پایش زل زده بود.
–میخوام ببرمت یه جایی که خودم هر وقت دلم میگیره میرم اونجا، قطعا تا الان راهی شدی، ولی این راهی شدن چراکه با منه فرق داره، مگه نه؟
لحنش چاشنی شیطنت داشت و لبخند روی لب آمال نشاند؛ ولی بر خلاف لبخند به ظاهر راضیاش با لحن افسردهی گفت:
–معلومه که با تو همه چی فرق داره، ولی الان قلبم میخواد هر چه زودتر برسم خونمون.
سرش را به سمت او چرخاند و افزود:
–پس لطفا هیچ جا نرو.
راهنما زد و ماشین را به گوشهی خیابان کشاند. چند متر جلوتر، مابین دو ماشین پارک کرد و اضافه کرد:
–من اینطوری نمیتونم رانندگی کنم، حواسم پی تو و قلبیل این حالته، پس لطفا بهم بگو چته؟ بعد از گوش دادن حرفهات تخته گاز میرم تا تهران!
سوئیچ را چرخاند و فقط موتور ماشین را خاموش کرد. با اینکه سایهی درختِ تنومندِ کنار خیابان روی سر ماشین بود، ولی به خاطر گرمای هوا، لازم بود کولر کار کند. به در تکیه زد و انگشتانش را روی شکم تختش در هم پیچید و با نگاهی منتظر به آمال چشم دوخت.
آمال هم به سمت او چرخید و بیان کرد:
–دلیل ناراحتیم شاید برای تو مسخره باشه و خی …
اخم کرد و حرف او را برید:
–هیچ چیزی در مورد تو برای من مسخره نیست! تو برام مهمی و ناراحتی و حال بدت هر چی که باشه غمگینم میکنه.
آمال آهی کشید و اضافه کرد:
–گاهی فکر میکنم دیگه به حرکت کردن مولین دوقلوها و بابام عادت کردم و نبودشون و جای خالیشون اذیتم نمیکنه، اما یه روزگارهایی مثل امروز اتفاقهایی میافته که میفهمم نه تنها نبودشون عادی نشده، بلکه یه جاهایی جای خالیشون اونقدر بزرگه که با هیچی پر نمیشه، امروز من هیچ جوره نمیتونستم برای دوقلوها جای خالی مامانشون و بابام رو پر کنم، اصلا به نگاه نمیاومدم. گرچه الناز به خاطر ذوق و شوقش اصلا به روی خودش نیاورد و به محض ورودش به مدرسه دو تا دوستم پیدا کرد، اونم النازی که دیر با محیط و آدمها ارتباط برقرار میکنه؛ ولی ایلیا به محض ورودش رفت تو لب، هر چقدر شوخی کردم و براش حرف زدم فایده نداشت، سگرمههاش که باز نشد هیچ، با غم نگاههاش منو کشت.
مجدداً بغض، پا برهنه دوید میان کلامش و چند ثانیه بین حرفهایش وقفه انداخت. میتوانست از او بخواهد که ادامه ندهد؛ ولی به خاطر خودش سکوت کرد تا بگوید و بیرون بریزد هر آنچه را که قلبش را تنگ کرده و جاده نفسش را بسته است.
–اگر امروز مولینشون یا بابام بودن اینجوری نمیشد، با اینکه من و خالهاشون رو خیلی دوست دارن، ولی میمشاهده کردم که ده تا از ما هم اونجا باشن، بازم نگاه اونا به بچههایی که با پدر و مادرشون اومدن هممسیر با حسرت و غمه.
قطره اشکی پایین چکید و حس داغی آن یک قطره و غمی که در خود داشت قلب او را سوزاند. به آمال نزدیک شد و کف دستش را گراهی شد و با انگشت شست روی نبضش را نوازش کرد. نمیخبر داشت برای قلبداریاش چه بگوید تا بار قلبش را سبک کند. کف دست آزادش را بالا آورد و به گونهی او نزدیک کرد، انگشت شستش را روی قطره اشکی که چیزی به سقوطش نمانده بود گذاشت و اجازه نداد فرو بریزد. این حجم از وابستگی نه برای او خوب بود، نه برای دوقلوها!
–گریه نکن، همه چی اولش سخته عزیزقلبم، اونا هم عادت میکنن.
–موقع خداحافظی ایلیا ضجه زد!
بعد از اظهار کردن این جمله پلک زد و چند قطرهی درشت و جاندار از نگاهانش فرو ریخت.
از دیدن او در این حال، مشوش و کلافه شد. دستمالی از جعبهی روی داشامگاهورت بیرون کشید و به کف دستش داد:
–اینجوری اشک نریز!
طاقت متوجه شدن او در این حال را نداشت. پیاده شد و دستانش را از طرف بند کمرش کرد. سرش را بالا گحرکت کرد و لبهایش را بهم فشرد. حجم ریههایش را به یکباره خالی کرد و سرش را پایین آورد. در ماشین را به ملایمی بست و چند قدم جلو حرکت کرد و از مقابل ماشین جلویی دور زد. از جوی آب پرید و روی پیاده رو قدم گذاشت. چند متر جلوتر یک سوپری بود. خودش را به آن جا رساند و یک بطری بزرگ آب معدنی و یک لیوان کاغذی خرید و به سمت ماشین برگشت. در صندوق آب داشت، ولی مطمئنا در این گرما داغ شده بودند. فقط آب خنک میتوانست کمی از قرمزی صورت و چشمان آمال را بشوید و سرحالش کند.
در سمت آمال را باز کرد و بازویش را گحرکت کرد و اضافه کرد:
–بیا پایین هم آب بخور، هم کف دست و روت رو بشور.
آمال بدون اینکه پیاده شود، بالا تنهاش را به سمت بیرون خم کرد و کف هر دو دستش را نزدیک هم نگه داشت و اظهار کرد:
–بالای جدول وایستا آب بریز تا خیس نشی.
با کمی فاصله لبهی جدول، روی پاهایش جای گرفت و به ساکتی آب ریخت. او را وادار کرد چند مشت آب به صورتش بزند، وقتی راضی شد، لیوان را پر کرد و به کف دستش داد:
–بخور بلکه اون بغض سمجت رو بشوره ببره! تو کی و کجا انقدر ضجه زدی؟
آمال تبسم زد و کامل روی صنقلبی چرخید:
–یه لحظه صبر کن.
پاهایش را بیرون آورد. کف پاهایش را روی جدول گذاشت و دامنش را جمع کرد و لیوان را از کف دستش گرفت و اظهار کرد:
–دروغ اظهار کردم که نیم ساعت چهل دقیقه میخوام پیش دوقلوها بمونم، قبل از اینکه بهت زنگ بزنم با بچهها خداحافظی کردم و از خونه زدم بیرون.
دوباره و برای چندمین بار آه کشید:
–بعد از تماسم با تو یکراست حرکت کردم پیش مامان دوقلوها!
چه سوزی در کلامش بود! کاش میتوانست او را در آغوشش حبس کند و با هزاران بوسه از جنس نسیم خنک بهاری، قلب سوختهاش را خنک کند. هیچ نگفت و چند ثانیه نگاهش روی صورت او کش آمد. گاهی با نگاه و سکوت بهتر میشد همدردی کرد.
آن طرف جوی توقف کرد و شانهاش را به تنهی درخت تکیه زد. آمال جرعهای از آب نوشید و لیوان را پایین آورد و روی پایش نگه داشت. شانهاش را به صنقلبی ماشین تکیه زد و بیان کرد:
–میدونی چیه کمیل؟
لبخندی ناخوانده وارد شد روی لبهایش لم داد؛ نامش را قشنگ ادا میکرد.
–نه نمیدونم، تو بگو تا بدونم خانم معلم!
تبسم آمال عمق گراهی شد، ولی خبری از ستارهها در نگاهانش نبود؛ غم قلبش روی ستارهها پردهی سیاه کشیده بود.
–من پسر دوست نیستم، ولی نمیدونم چرا همواره غم پسرها منو بیشتر ناراحت میکنه، دلم میگیره وقتی میبینم یه پسربچه یا یه مرد خیلی آزرده و دلگیره، شاید چون همیشه اضافه کردن مرد گریه نمیکنه و بسیار قویه، واسه همین وقتی یه پسر بچه یا یه مرد غمگینه و گریه میکنه، من با خودم فکر میکنم اون غم چقدر بزرگ و قدَر بوده که تونسته اشکش رو در بیاره. شاید بگی ایلیا فقط یه پسر بچهاس و ممکنه واسه یه چیز کم اهمیت هم گریه کنه، اما بعضی پسر بچهها مثل ایلیا از همون بچگی مردن؛ قوی، محکم و مغرور، درست مثل کوه. ایلیا مثل آرشه؛ آرشم از بچگی عادت نداشت گریه کنه، حتی وقتی هم سن و سال ایلیا بود. هر وقت ناراحت و برآشفته میشد فقط ساکت میشد، ولی وقتی غمگین بود و یه موضوعی بهشدت اذیتش میکرد، مثل ایلیا از دیدههاش غم میریخت و قلب من آتیش میگراهی شد، دیگه نگم وقتی اشکش رو میمتوجه شدم چی به سرم میاومد! تو مدرسهام چند تا شاگرد اینجوری دارم، اسم یکیش سیاوشه. سیاوشم جزو اون پسر بچههاییه که اگر اشکش رو ببینم قلبم درد میگیره.
با لحن مهربان و نوازشگرانهای اظهار کرد:
–من به قربان اون قلب مهربونت.
تبسم عمیق آمال و ” خدا نکنه “ای که با لحنی مهربان زمزمه کرد و ستارههایی که در چشمانش درخشید، حال دلش را خوش کرد.
اصلا چه کسی بیان کرده بود این دختر انقدر مهربان و قلبسوز باشد که حتی برای شاگردش، دلش با درد همآغوش شود؟!
ابرو گره کرد و به خاطر حال او، با کمی شوخ طبعی بیان کرد:
–میدونی چیه آمال؟
آمال که لبخند زد، ادامه داد:
–نخند؛ خوبه میدونی من چقدر حسودم و پیش نگاهم برام رقیب رو میکنی! حالا با آرش و ایلیا کنار میآم، سیاوش رو کجای دلم بذارم؟!
خندهی اینبار آمال طولانیتر بود و با گذاشتن کف دستش روی لبهایش، سعی داشت، طنین خوش خندههایش را کسی نشنود. از خندیدن که فارغ شد، به صورت او زل زد و گفت:
–به خدا گاهی فکر میکنم میخوای فقط سر به سرم بذاری و این قدری که میگی حسود نیستی، با همهی اینها از من به تو نصیحت؛ عادت کن عزیزم، حالا سیاوش که شاگردمه و قرار نیست همواره جلو چشمهات باشه و ببینیش، ولی آرش و ایلیا رو یه مقلب خاصی دوست دارم، هیچ وقت بهشون حسودی نکن، چراکه خودت اذیت میشی.
یک تای ابرویش را بالا داد و گوشه لبش را جوید:
–اینجوریاس پس!
آمال پلک زد و با قاطعیت اضافه کرد:
–دقیقا همین جوریاس!
با تبسم عمیقی به صورت او که کمی از التهاب و قرمزیاش کم شده بود خیره شد:
–پس یه قاما بهم بده.
از جوی میانشان پرید و کنار او ایستاد، چانهاش را گرفت و به آهستهی سرش را به سمت خود چرخاند و روی صورتش خم شد. نگاهش بین دیدهها و لبهای او راهی شد و برگشتی کرد و مثل همیشه تسلیم دیدهانش شد:
–قول بده همیشه منو یه دونه بیشتر از بقیه عاشق شده باشی.
مردمکهای آمال دو دو میزد و گونههایش سیب سرخی بود که هوس چیدنشان با یک بوسهی عمیق و طولانی، در دلش غوغا به پا کرده بود؛ بالاخره یک روز آنها را میچید!
آمال از نگاه خیرهاش فرار کرد و سرش را عقب کشید. سماجت به خرج داد؛ سرش را کج کرد و صورتش را مقابل صورت او نگه داشت:
–جواب میخوام!
بالا و پایین شدن قفسهی سینهی او را میدید و قلبش در سینه بیقراری میکرد. آمال نفسی گرفت و زیر لب طوری که به گوش برسد، زمزمه کرد:
–قول میدم!
تبسم رضایت بخشی زد و کمر صاف کرد. از جادهی که وارد شده بود برگشت و بار دیگر از مقابل ماشین جلویی دور زد و به سمت ماشینش رسید. نفسی چاق کرد و سوار شد. او نمیتوانست از دختری که برای دوقلوهایی که خواهر و برادر تنیاش نبودند، حالش دگرگون میشد و سد مقاومتش میشکست و اشک میریخت، انتظار داشته باشد تمام و کمال برای خودش باشد. نباید به تصاحب تمام او فکر میکرد؛ نمیتوانست او را از همه بگیرد؛ ولی میتوانست آنقدر دوستش داشته باشد که دلبسته شدن همه کس را تحت الشعاع قرار دهد؛ میتوانست با عاشقی و توجه، احترام گذاشتن به او وتمایل داشتههایش کاری کند که همواره یک پله بالاتر از بقیه دوستش داشته باشد. هیچ وقت به کم قانع نبود؛ پس حالا که بیشتر میخواست، باید بیشتر عشق میورزید تا بیشتر نسیبش شود!
* * *
تا تهران تخته گاز رسیده و ساعت ده دقیقه از نه گذشته بود که جلوی در خونهی آمال پا روی ترمز گذاشت. در مسیر بین صحبتهایشان متوجه شده بود امشامگاه آرش نیست و آمال در منزل تنهاست. اصرار کرده بود با فروغ تماس بگیرد و از او بخواهد، بیاید و شب را کنارش بماند؛ اما آمال قبول نکرده و گفته بود چند باری تجربه تنها ماندن دارد و فروغ هم فردا صبح باید به مدرسه برود، برای همین نمیخواهد مزاحمش شود. دیگر اصرار نکرده و تصمیم گرفته بود کار خودت را بکند!
به همجاده آمال پیاده شد و با ریموت صندوق را باز کرد. به پشت ماشین رفت و از آمال میل داشت در خانهشان را باز کند و منتظرش بماند. در جواب استفهام نگاه آمال لبخند زد و با شیطنت اضافه کرد:
–یعنی نمیخوای به همسفرت یه چایی بدی؟
آمال نخودی خندید و با جدیتی طنزگونه بیان کرد:
–از پذیرفتن شما بدون خانواده و همجاده معذوریم.
–شما یه بلهی قرص و محکم بگو به من، با خانوادهام خدمت میرسم.
آمال کمی مکث کرد و با لبخند اضافه کرد:
–دارم بهش فکر میکنم.
سپس پشت به او کرد و راهی شد. گلدان حسن یوسف را برداشت و به طرف آمال که پایش را میان در گذاشته بود حرکت کرد. زیر نور لامپهای پیاده رو چهرهی ذوق زده و برق دیدهان آمال را به خوبی میمتوجه شد.
–وای خدایا این چقدر قشنگه!
حالا که نزدیکش از حرکت ایستاده، حلقهی اشک را در نگاهانش تشخیص میداد؛ برای یک گل این چنین سر ذوق رسیده بود؟ ذوق و شوقش بیش از آن چیزی بود که تصورش را میکرد. این دختر خدای احساس بود!
گلدان را به کف دستش داد. آمال گلدان را روی یک دست نگه داشت و با کف دست دیگرش برگهای آن را نوازش کرد.
–فکر کنم اگر یه گلخونه داشتم بهشدت راحتتر و زودتر میتونستم از تو یه بلهی پدر و مادر دار بگیرم.
آمال سرش را بالا آورد و بیتوجه به شیطنت کلامش، با تبسمی که تا عمق نگاهانش را دچار کرده بود بیان کرد:
–بهشدت ممنونم ازت، بعد از کتاب، گل دلنشینترین و باارزشترین هدیهای که من رو به وجد میآره و ذوق زدهام میکنه.
گوشهی لبش خندید و بیان کرد:
–از مولینم گحرکت کردمشون، همون شب که رفتم خونه زیر نگاه خوابوندمشون، میدونستم ذوق میکنی. یکی دیگهام آوردم، اونو بهشدت دوست دارم، چراکه شکل برگاش شبیه نگاههای توه، بهش میگن دیده آهویی!
ستارههایی که در نگاه آمال میرقصیدند، زیباترین صحنهای بود که در تمام عمرش مشاهده کرده بود. به سختی از او قلب کند و مجدداً سمت ماشین رفت و گلدان بعدی را هم آورد.
آمال میان در قطعه چوب قطوری قرار داده و وارد ساختمان شده بود. دزدگیر ماشین را زد و با شانهاش در را عقب برد و وارد پارکینگ شد. با پایش چوب را از میان در عقب کشید و به عقب برگشت:
–اینم دیده آهویی.
آمال که مقابل آسانسور بود به سمتش چرخید و با دیدن گل با ذوق به سمتش رسید:
–قلبم میخواد از خرسندی جیغ بزنم، چه سرحال و زیبان اینا.
برگ گل را میان انگشت شست و اشارهاش گرفت:
–واقعا حالت چشمهای من شامگاهیه این برگاست؟
–از اینم زیباتره.
آمال سرش را بالا آورد و خیره در نگاهش لب زد:
–ممنونم که حالمو خوب کردی.
–کاری نکردم واسه تویی که قلبیل حال خوشِ قلبمی!
گلدان را کنار آن یکی گلدان که کنار آسانسور بود گذاشت و به سمت آمال راهی شد:
–بقیهاش با خودت، منم برم حاضر شم بیام دنبالت، کاری نداری؟
از آمال خواهش کرده بود شام را با هم باشند. برای اینکه هم خودش و هم آمال کف دستی به سر و گوششان بکشند و کمی سرحال شوند، قرار شد یک تایم چهل دقیقهای به خود بدهند.
آمال با تبسمی شیرین، از همانهایی که جهانیی حس خوب به همجاده داشت بیان کرد:
–بازم ممنونم، ببخش که همسفر دمغ و بیحوصلهای بودم برات.
شانههای آمال را گحرکت کرد و سرش را پایین برد و آرام و مطمئن زمزمه کرد:
–تو بهترین همسفر تمام عمرم بودی و هستی.
نگاهش صورت بکر او را کاوید:
–آرزو کردم تا همیشهام بمونی.
میدید که این نزدیکیها و لمسهای گاه و بیگاهش، او را معذب و خجالت زده میکند؛ ولی حس سرکش درونش نمیتوانست از همین لذت کوتاه هم چشم پوشی کند. به ساکتی کف دستانش را از روی بازوهای او پایین کشید و سر انگشتانش را گرفت و اظهار کرد:
–میمونی؟
فشاری به سرانگشتان او آورد. آمال نگاهش را بالا کشید و با صوتیی که گویی از جایی دور به گوش میرسید لب زد:
–الان یکی میآد.
لبخند موذیانهای زد و دستانش را رها نکرد. حالا که اینطور از جواب دادن طفره میحرکت کرد، جایش بود همین حالا وادار به اعترافش کند؛ اما دلش نیامد اذیتش کند.
کف دست او را همراه دست خودش بالا آورد و به لمس لبهایش رساند و به آهستهی هر دو کف دستش را رها کرد. تبسم فاتحانهای به قیافهی خجول و شرمزدهی او زد و در را باز کرد و بیرون حرکت کرد. حالا یادای داشت برای روزگارهای مبادا!
تا ساعات پایانی شبش را با آمال گذراند. تصمیم گرفته بود در جاده بازگشت از کاشان همه چیز را در مورد گذشته برای او بگوید؛ ولی حال خراب آمال منصرفش کرده بود. قلبش نمیتمایل داشت میان فکر و خیال و غم و غصهاش، باری روی دوش او بگذارد. گاهی به سرش میزد اصلا حرفی نزند؛ ولی میترسید از اینکه آمال از کس دیگری ماجرا بشنود و اوضاع بدتر شود.
بعد از خداحافظی با آمال، کمی جلوتر از منزلشان پارک دوبل کرد و شمارهی فروغ را گحرکت کرد. با اولین بوق جواب داد:
–کجا موندی فروغ؟ من آمال رو رسوندم خونه.
–دارم میآم.
قبل از اینکه به دنبال آمال بیاید با فروغ تماس گرفته و تمایل داشته بود هر طور شده امشامگاه بیاید و پیش آمال بماند. هر چه قدر هم آمال با اطمینان میاظهار کرد که نمیترسد و قبلا هم تنها مانده، باز هم قلبش راضی نمیشد.
–من جلو خونه منتظر میمونم، اومدی میرم.
آوای تقهای که به شیشهی سمت شاگرد خورد، نگاهش را به آن سمت کشید. گوشی را پایین آورد و تماس را قطع کرد و پیاده شد:
–کی اومدی؟!
فروغ ساک کوچک و جمع و جوری را روی سقف ماشین گذاشت و با لحن شاکی اظهار کرد:
–بترکین! تو که اضافه کردی قبل از دوازده خونهایم.
خندید:
–من ساعت ندارم، مگه قبل از دوازده نیست؟ خُب زنگ میزدی.
–زنگ نزدم ببینم تا کی میخوایین بیرون باشین، نیم ساعت بیشتره تو ماشین منتظر نشستم.
نگاهی به اطراف کرد و ماشین فروغ یا کاوه را نمتوجه شد:
–کو ماشینت؟
فروغ کف دستش را بالا آورد و به جهت مخالف او و چند متر عقبتر اشاره کرد:
–اونجاست، بین اون مزدا و لکسوز!
کیفش را برداشت و ادامه داد:
–الان میرم به خدمت اونم میرسم، حالا من میاظهار کردم بیا بریم بیرون.
ادای آمال را درآورد:
–نه نمیتونم فردا صبح زود باید بیدار بشم!
اخم ساختگی کرد و کف دستش را از روی سقف ماشین به طرف فروغ دراز کرد و انگشت اشارهاش را تکان داد:
–از گل کمتر بهش اظهار کردی نبیان کردیها!
فروغ کف دستش را در هوا تکان داد و بیان کرد:
–برو بابا، من حق آب و گل دارم، زیادم حرف بزنی فردا تو مدرسه میدمش دست دشتی!
اخم اینبارش واقعی و غلیظ بود، با لحن جدی بیان کرد:
–حق آب و گلت رو بذار در کوزه آبشو بخور، بعدم دشتی کدوم خریه؟!
فروغ نیشخند حرص درآری زد:
–اگر بدونی دشتی کیه؟ یه جنتلمنِ همه چی تموم. اصلا مختصر و مفید بگم، یه مورد اُکازیون، پرفکت و فول آپشن.
با حرص غرید:
–با این شوخیها دیونهام نکن!
فروغ ریز خندید و اظهار کرد:
–سکته نکنی؟ حیف که قلبم نمیآد اذیتت کنم، البته ضیق وقت هم اجازه نمیده، برو خیالت راحت باشه، درسته دشتی فول آپشنه، ولی خودشو بکشه هم از آمال آبی گرم نمیشه.
نمیتوانست بیخیال شود، هنوز مطمئن نبود که جای پایش در قلب آمال محکم است. تا وقتی از احساس او مطمئن نمیشد، ته قلبش دلواپسی و ترس جولان میداد!
–امسالم همکارتونه؟
فروغ ریز خندید و با مهربانی گفت:
–نمیدونم عزیزقلبم، به احتمال زیاد باشه، نگران نباش من حواسم هست، بعدم آمال اصلا داخل آدم حسابش نمیکنه.
با این حرفها قلب او قرص نمیشد. از آمال مطمئن بود؛ ولی جنس خودش را هم خوب میشناخت. بالاجبار سرش را تکان داد و سفارش کرد:
–لطفا بهش چیزی نگو که آزرده بشه، امروزگار خیلی دمغ بود.
فروغ چپ چپ نگاهش کرد و گفت:
–برو کم حرف بزن، مثل صابر حال من رو بد نکن!
ریز خندید و اظهار کرد:
–تو برو، مطمئن بشم جادهت داده خونه، منم میرم.
فروغ با لحن تحمشاهده کرد آمیزی اظهار کرد:
–برو که خیلی رو آوردی، دارم برات!
از حیاط مدرسه بیرون زدم و بدون توجه به اطرافم، مسیر پیاده رویی که تا انتهای خیابان امتداد داشت، قدم زنان در پیش گرفتم. با این که چند روزگار از پاییز گذشته بود، هوا هنوز هم به شدت گرم بود. چند روزگار گذشته را با ماشین فروغ به منزل برمیگشتم. با اینکه مسیرش کمی دور میشد، ولی به اصرار خودش، زحمت رساندن من را هم میکشید. امروز وقت دکتر داشت و ساعت آخر را مرخصی گرفته و زودتر راهی شده بود. همان شبی که به خونهمان رسید و کنارم ماند، گفته بود تصمیم دارد باردار شود. خوشحال بودم که میخواهد مادر شدن را تجربه کند. تا چند وقت پیش تصمیم جدی برای بچهدار شدن نداشت؛ میاظهار کرد بچه مسئاماتپذیری و توجه زیادی میطلبد و باید از نظر روحی و جسمی و موقعیت مالی در شرایط نرمال و خوبی باشند. آن شامگاه بیان کرده بود خودش و کاوه احساس میکنند، هر دو شرایط خوبی دارند و از نظر مالی هم مشکلی ندارند. حتی چند جلسهای هر دو با هم پیش روانشناس راهی شده و بعد از مشورت و اطمینان از وضعیت روحیشان، تصمیمشان قطعی شده بود. از همان شب مدام با خودم میاندیشیدم اگر همهی آنهایی که میتمایل داشتند پدر و مادر شوند، مثل فروغ و کاوه عمل میکردند، هیچ بچهای در هیچ کجای جهان، ناامنی و ترس و تنهایی را تجربه نمیکرد!
کنار خیابان توقف کردم تا تاکسی بگیرم که ماشین آشنایی کنار پایم ترمز کرد. سرم را به طرفش چرخاندم و مثل همیشگی نیش شل دشتی قاب نگاهم را پر کرد.
حوصلهی نگاههای دریده و لبخندهای منظوردارش را نداشتم. این روزها مدام سنگینی نگاهش را روی شانههایم احساسم میکردم و حسهای بد در درونم میجوشید.
پیاده شد و از پشت ماشین دور زد. در سمت شاگرد را باز کرد و با لحن دوستانه و راحتی اضافه کرد:
–میشه چند دقیقه بشینی؟ حرف دارم باهات.
عینک بزرگم را برداشتم و کامل به طرفش برگشتم. با اینکه هیچ وقت حس خوبی به او نداشتم و حدس میزدم چه حرفهایی میخواهد بزند؛ اما مؤدبانه سؤال کردم:
–چه حرفی و در مورد چی؟
لبخند دندانمایی زد و گفت:
–اینجا که نمیتونم بگم، حرفهام مهمه بیا بشین.
قلبم نمیخواست بروم و بشنوم؛ بهانه آوردم:
–عذر میخوام، ولی من عجله دارم، تو خونه منتظرم هستن.
با پشت انگشت شست گوشهی لبش را خاراند:
–میدونم باهام جایی نمیآی و داری بهونه میآری، پس لطفا شمارهات رو بده بهت زنگ بزنم و لااقل پشت تلفن حرفهامو بگم.
در ماشین را بست و یکی دو گام جلو رسید. مانده بودم چه کنم؛ دوست نداشتم شمارهام را بدهم، از طرفی هم بهانهای برای ندادن شماره نداشتم! خاموشیم، صوتی او را درآورد.
–آمال خانم من قصد مزاحمت ندارم.
ابروهایم در واکنش به متوجه شدن نامم هر چند با پسوند خانم، در هم گره خورد.
–پیدا کردن شمارهات واسه من کاری نداره، اما من دوست ندارم با کسی غیر از خودت راجع به این مسئله صحبت کنم.
حرفش درست و منطقی بود. بالاخره که باید پای حرفهایش میقرار گرفتم؛ پس بهتر بود حضوری نباشد و تلفنی بشنوم تا بتوانم قاطعانهتر جوابش را بدهم. برای اینکه دست از سرم بردارد، علیرغم میل باطنیام زمزمه کردم:
–یادداشت کنید.
نیشش تا بناگوشش در رفت و بهسرعت گوشیاش را از جیبش بیرون کشید و اضافه کرد:
–ممنون … بگو … منم بهت تک میزنم که توام شمارهام رو داشته باشی.
سرش پایین بود و نگاه چپ چپیام را نمیمتوجه شد. شماره را اضافه کردم و مشاهده کردم که شماره را با حروف لاتین، به نام کوچکم ذخیره کرد. عمدا گوشی را پایین گحرکت کرده بود تا ببینم. بسیار زود صوتی زنگ گوشیام را از داخل کیفم متوجه شدم و بدون هیچ واکنشی، عینکم را به دیدهانم زدم و یک قدم جلو رفتم.
–تو که به من افتخار نمیدی، منتظر میمونم سوار تاکسی بشی.
تاکسی سبز رنگ که در حال نزدیک شدن بود، مجابم کرد با او بر سر نماندنش چک و چانه نزنم. از گوشهی نگاه حرکاتش را زیر نظر داشتم. کف دستانش را در جیب شلوار جینش فرو برد و به کاپوت ماشینش تکیه زد. بین معلمهای مدرسه تنها او بود که به قوانین احترام نمیگذاشت. هیچ وقت او را با شلوار پارچهای نمتوجه شده بودم؛ همواره یا شلوار جین میپوشید یا کتان. اکثر جینهایش هم مثل امروزگار رنگ روشن بودند.
روی صنقلبی جلو نشستم و به راننده سلام کردم. از آینه بغل مشاهده کردم که دشتی هنوز، دست به جیب، جلوتر از ماشینش ایستاده و دور شدن تاکسی را تماشا میکند. ته دلم به خاطر دادن شماره، دلواپس بودم. میهراسیدم بعدها برایم دردسر شود.
گوشیام زنگ خورد و مرا از فکر دشتی بیرون کشید. گوشی را از کیفم بیرون آوردم و با متوجه شدن شمارهی منزلمان تبسم زدم و تماس را وصل کردم:
–سلام عمه.
عمه عاطی با محبت خالصانهاش گفت:
–سلام عزیز قلبم، خسته نباشی، کجایی مادر؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن