گوشهی شالم را که از روی شانه سر خورده و پایین افتادن بود مرتب کردم و ” بله ” ی آرامی گفتم.
–بهشدت با تو فرق داره، چه ظاهری چه حرکت کرداری.
–تفاوتهای من و آیه خیلی بارزه، توی اامان دیدار با اولین برخورد همه متوجه این تفاوت میشن، آیه برعکس من بهشدت راحت و خودمونیه.
تبسم زدم و ادامه دادم:
–جالبه بدونید آیه از نظر ظاهری کاملا شامگاهیه مادرم و مادربزرگ مادریمه و از نظر اخلاقی شامگاهیه طایفهی پدریم.
نیشخند زد جویا شد:
–تو چی؟ تو شبیه کی هستی؟
آرنجهایم را روی میز گذاشتم و بالا تنهام را کمی روی میز جلو کشیدم. این سوال را خودم بارها از خودم جویا شده و هر بار به یک جواب رسیده بودم.
–هم شبیه مولینم و هم شامگاهیه بابام، یه نمونهاش اینه که مثل مولینم دیر ارتباط برقرار میکنم و آدمهای اطرافم خیلی محدودن و مثل بابام صبور و آرومم.
سرش را تکان داد و چند ثانیه خیره شد به صورتم؛ لابد حالا میمیل داشت دقیق و کامل شرح دهم از نظر ظاهری چه چیزهایی از بابا و مامان به ارث بردهام؟ از این فکر خندهام گرفت. دستم راروی لبهایم فشار دادم تا یک وقت نیشم شل نشود.
–چندتا سوال ازت بپرسم؟ دوست نداشتی جوابمو نده، بدون رودروایسی باشه؟
باز هم خلاف آن چیزی که تصور میکردم عمل کرده بود! خیره شدم به قهوههایش:
–بپرسین، فقط من زیاد وقت ندارم، باید برگردم آشپزخونه.
–اوکی، تا جایی که وقتت اجازه بده حرف میزنیم.
در تایید حرفهایش سرم را تکان دادم و چشمبهراه ماندم تا شروع کند. چند ثانیه زمان رفت تا بالاخره لب باز کرد:
–دیشب پدر و مادر زنداییم یه چیزایی در مورد خانوادهات میاضافه کردن، واقعا مادر و مادربزرگت جزو زنان طراز اول موسیقیِ باکو بودن؟
بحث را به همان جایی کشانده بود که میمیل داشتم. به صندلیام تکیه زدم و رک و راست برایش توضیح دادم:
–مادرم نه، ولی مادربزرگم بله. مامانم قبل از ازدواج با بابام جسته گریخته کار میکرده، ولی بعد از ازدواجش به طور جدی ادامه میده، خانوادگی بهشدت به موسیقی علاقه داشتن و بهشدت هم ماهر بودن. مادربزرگم تا چهارده سالگی من، تو شامگاهکههای آذربایجان ساز میزد و گاهی هم میخوند.
ابروهایش را بالا کشید و سرش را تکان داد:
–پدر و مادرت چطوری آشنا شدن؟
تبسم زدم و مختصر جواب دادم:
–دوتا پدربزرگام به خاطر شغلشون با هم آشنا میشن و حرکت کرد و وارد شدشون به خانوادهها کشیده میشه، در این بین پدر و مادرم همدیگرو ملاقات میکنن و از هم خوششون میآد و ادامهی ماجرا.
گوشهی لبش ریز خندید. کف دستانش را بالا برد و طبق عادت با پنجههایش به جان تارهای خرمایی رنگش افتاد. با هر تکان دستش عضلههای بازویش خودی نشان میدادند.
–پدرت بعد از ازدواج موافق بود مادرت تو زمینهی موسیقی به کارش ادامه بده؟
با سوالش از هپروت بر و بازویش بیرونم کشید. سرم را پایین انداختم و با انگشت اشارهام خطهای فرضی روی صفحهی گوشیام کشیدم. سختم بود حرف زدن از گذشته، ولی قلبم میمیل داشت برایش از همه چیز بگویم. میتمایل داشتم همه چیز را از خودم بشنود:
–موافق بود، از همون اول شرط کرده بودن که مامانم تو ایران به کارش ادامه بده، مولینم به خوندن علاقهای نداشت، ولی به زدن اکثر سازها مسلط بود، یادمه بچه که بودیم ماهی دو سه بار هممسیر مامان میرفتیم باکو تا اونجا پیش استادهاش دوره ببینه.
نبیان کردم که بعد از اینکه بزرگ شدیم و به مدرسه رفتیم، مولین به تنهایی میراهی شد و میرسید. گاهی این حرکت کردنهای یکی دو روزه بیش از یک هفته طول میکشید، چون حرکت کرده رفته مشکلات و بحثهای کوچک و پیش پا افتادهی بابا و مامان، به خاطر بهانه تراشیهای مامان بیشتر و بزرگتر میشد. من و آرش از صبح تا شامگاه خونهی عزیز بودیم؛ البته اکثر اوقات از کف دست نیش و کنایههای عمه افروزگار ترجیح میدادیم یا در خونه بمانیم یا به منزلی عمه عاطی پناه ببریم!
–میدونی چی این وسط برام جالبه؟
نگاهش که کردم، یک کف دستش را بالا برد و چانهاش را توی مشتش گراهی شد و رها کرد:
–اینکه خانوادهی تو، درست نقطهی مقابل خانوادهی منه؛ مخصوصا پدرم و پدرت.
ابروهایم را در هم کردم و جویا شدم:
–از چه نظر؟!
ساعدهای عضلانیاش را که طبق معمول سخاوتمندانه از آستین تا زدهی پیمسیرنش بیرون مانده بود، روی میز گذاشت و بیان کرد:
–خانوادهی پدری من برعکس خانوادهی مادریم بهشدت سنتیان، البته ظاهرشون مدرنه، ولی عقاید و طرز فکرشون کاملا سنتیه.
مکث کرد و اینبار با یک دست موهای رها شده روی پیشانیاش را عقب راند:
–زنهای خانوادهی من حق ندارن بیرون از خونه شغلی داشته باشن، موسیقی و رشتههای هنری که اصلا حرفشو نزن. مادرم فوق لیسانس مترجمی زبان داره، خواهرم لیسانس مولییی، اما هر دو خونه نشینن، زیرا پدرم و عموم عقیده دارن زن فقط باید در خدمت خانه و خانواده باشه، تنها دختری که تو خانوادهی پدری من تونست دنبال رشتهی مورد علاقهاش بره، دخترِ بزرگِ عمو کوچیکم بود، اونم مادرش کلی جار و جنجال جاده انداخت تا عموم رضایت داد.
از تعجب دهانم باز مانده بود. هنوز هم آدمهایی با این افکار و عقاید بودند؟! حداقل باورش برای منی که در خانوادهام همه جوره به زنها و علایقشان بها داده میشد سخت بود! اصلا شاید همین تفاوتها او را به سمت من سوق داده بود!
–خودتون چی؟ شما هم فکر میکنید یه زن فقط متعلق به چهاردیواری خونهاس؟
ظرف پودینگش را کنار گذاشت و ساعدهایش را روی میز در هم پیچید و با اطمینان گفت:
–ابدا ! من به خاطر عقاید و سلیقهام و کلا طرز فکرم پسر ناخلف خاندان محتشمم.
دلم ناآرام شده بود.
–واسه همینه باهاشون زیستن نمیکنید؟
این سوال ذهنم را زیادی درگیر کرده بود، مخصوصا با جوابی که دیشب داده و حرفهایی که الان اضافه کرده بود! تبسم دندانمایی زد و با بدجنسی گفت:
–بهشدت مفصله، الانم که وقت نداری؛ باید یک روزگارِ کامل گوشهات رو بدی به من تا برات همه چی رو بگم.
بالا تنهاش را جلوتر کشید و سرش را روی شانه خم کرد و با لحن بامزهای بیان کرد:
–من حرفهام زیاده، یه وقت میدی خانم معلم؟
خندهی ریزی کردم و گوشیام را میان مشتم گراهی شدم. به روش خودش میمیل داشت قرار ملاقات ترتیب دهد. از روی صندلی بلند شدم و خیره در نگاه منتظرش با لبخند عمیقی لب زدم:
–بهش فکر میکنم.
همین که قدم به آشپزمنزل گذاشتم، گوشی توی مشتم لرزید. مشتم را بالا آوردم و با قدمهایی بهآرامی جلو راهی شدم. همین که رمز را وارد کردم یک پیام دیگر از مسیر رسید. هر دو از طرف کمیل بود. همین الان از هم جدا شدیم! با تعجب به سراغ پوشهی پیامهایم راهی شدم. پیام اول نام خودم بود؛ بدون پس و پیش: « آمال »
دیگر نتوانستم قدمی بردارم، دیدهم حرکت کرد پی پیام بعدیاش:
« تو دختر تحسین برانگیزی هستی، اینو هیچ وقت یادت نره »
پاهایم به زمین قفل شده و دلم با شتاب به قفسهی سینهام میکوبید. هیچ جوابی به ذهنم نمیرسید. خیره به صفحهی گوشی بودم که پیام بعدیاش هم قدم رنجه کرد:
«راستی اسمت هم بسیار خوش آهنگه، آدم دلش میخواد مدام زمزمهاش کنه »
داشت با قلبم چه میکرد؟ او جاده و رسم قلببری و نحوهی صحیح چینش کلمات در کنار هم را خیلی خوب بلد بود! مجدداً کلمه به کلمهی پیامهایش را از نظر گذراندم و از ذوق چشمانم پر شد. تمام حال بدِ ثانیههای قبلِ مشاهده کردنش از بین حرکت کرده و جایش را شوق و ذوقی کودکانه پر کرده بود. همین طور پیش میحرکت کرد، هیچ بعید نبود بزنم زیر قول و قرارهایی که با خودم گذاشتم و با سر بیافتم در دامش!
–آمال جونم چرا خشکت زده؟
سرم را بالا آورده و نگاهم را به مرضیه دادم. جلو وارد شد و با نیش باز سؤال کرد:
–چی تو اون گوشیت متوجه شدی که نیشت تا ناکجا آباد راهی شده؟
گوشی را پایین آوردم و با همان نیش بازم اظهار کردم:
–یه چیز بهشدت خوب!
ریز خندید و اظهار کرد:
–جان من بگو چی؟ خودت که میدونی من چقدر فضولم.
ریز خندیدم. این روزگارها کمی کنجکاو شده و زیاد سوال میجویا شد. نامردی بود؛ من همه چیز را در مورد او و افسانه میدانستم، اما در این مدت چیز زیادی از خودم به آنها نگفته بودم. حدس میزدم دیدارها و گفتگوهای هر روزگارهی من و کمیل شاخکهای فعال مرضیه را تکان داده و تحت تاثیر فیلمهای هندی که میبیند و رمانهای صرفا عاشقانهای که میخواند، برای خودش و افسانه یک قصهی عاشقانهی اساطیری ساخته و پرداخته است.
گونهاش را کشیدم:
–چند تا پیام اختصاصی فقط محض خوب کردن حال من.
دیدهکی زد و با نیشخند پرسید:
–از طرف کی؟ مخاطب خاص؟
اگر میاظهار کردم همان مدیر اخمو و جدی که همواره با افسانه قلب به دل هم داده و پشت سرش حرف میزنید و با پسرهای دیگر کافه مقایسهاش میکنید، چه ریاکشنی نشان میداد؟ از دروغ گفتن و دک کردن آدمها خوشم نمیرسید، اما الان هم نمیتوانستم حقیقت را بگویم، از طرفی هم نمیخواستم جاده را برای سوالات و کنجکاویهای بعدی باز کنم و بیش از صمیمی شوم.
–نه بابا مخاطب خاصی در کار نیست.
از کنارش رد شدم:
–افسانه کجاست؟ بیا ببینیم خمیر کوکیها در چه حاله؟
بدون اینکه به روی خودش بیاورد همراهم شد:
–افسانه داشت با تلفن حرف میزد الان دیگه پیداش میشه، دو ساعت شد؟
نگاهی به ساعتم انداختم و در یخچال را باز کردم:
–آره دقیق دو ساعته. فرو روشن کن تا من خمیرو پهن کنم قالب بزنیم.
به راننده سلام کردم و در را بستم. راننده به ملایمی جوابم را داد و حرکت کرد. برخلاف روزگارهای قبل اصلا احساس ضعف و خستگی نمیکردم. یک جور عجیبی سرخوش بودم. تمام مدتی که کنار دخترها مشغول بودم، مدام آن چند خط پیام را مرور کردم و هر بار بیشتر از بار قبل دلم زیر و رو شد. قلبم میتمایل داشت این حال خوشم را با یک نفر قسمت کنم؛ برای یک نفر حرف بزنم و از حس خوبم بگویم؛ ولی…
همین امشامگاه با آرش حرف میزدم و میگفتم چه تصمیمی گراهی شدهام.
همهی موهایم را یک طرف سینهام ریختم و روی کاناپه نشستم:
–عمه میاضافه کرد “با حاج بابا دوستهای صمیمی و نزدیکیان، دوست و آشنا بهش میگن حاج غنی، تو همهی مراسمهای خانوادگی میآن، تو فیلم عروسی بابا و مولینت هم هستن “.
پنجههایم را لا به لای موهایم بالا و پایین کردم و ادامه دادم:
–میاضافه کرد “حتی برای مراسم خاکسپاری بابا هم، با زنش و پسر بزرگش اومده بودن تهران”.
کنارم نشست و با هیجان گفت:
–دیگه چی بیان کرد؟
از وقتی به خونه برگشته بودم یک ریز حرف زده و اطلاعاتی که حامد در اختیارش گذاشته را به مو به مو تعریف کرده بود. انتظار داشت من هم بنشینم و مکالمهی یک ساعتهام با عمه عاطی را برایش شرح دهم؛ اما ذهن من فعلا درگیر مسائل دیگری بود. تمام مدتی که حرفهای او و عمه را شنیده بودم در کنج ذهنم فقط به یک نفر فکر میکردم؛ وقتی حرکت کرد و رسید پدر آلما خانم با حاج بابا تا این حد نزدیک بوده، پس دیشب بسیار حرفها گفته شده؛ چیزی بیشتر از شغل آنا و …
با مشت آرامی که به بازویم خورد از فکر و خیال بیرون وارد شدم.
–کجایی؟ گوشِت با منه؟
نفسم را رها کردم و اضافه کردم:
–آره دارم گوش میدم؟
–اگه راست میگی بگو چی اظهار کردم؟
سرم را به طرفش چرخاندم و با خنده گفتم:
–تو که چیزی نگفتی!
تکیه زد و کف دست به سینه شد:
–واقعا که؛ انگار دارم گل لگد میکنم!
نزدیکش شدم و دستانم را دور بازوهای همیشگی لختش پیچیدم:
–ببخشید، دیگه حواسم با توعه، بگو.
تبسم زد؛ عمر دلخوریهای آیه به اندازهی همین چند ثانیه کوتاه بود.
–چیز مهمی نبود، اظهار کردم حامدم همینها رو گفت.
قفل دستانم را باز کردم و یک پایم را زیر بدنم قرار دادم تا کاملا به او مسلط باشم. اخم کمرنگی روی پیشانیام نشاندم و با لحن جدی اظهار کردم:
–راستی؛ اصلا از کارت خوشم نیومد، برای چی آیدیت رو دادی به حامد و باهاش چت کردی؟ به نظرت درسته آدم با یه پسر غریبه که فقط یک بار تو مهمونی متوجه شده و باهاش همکلام شده انقدر زود خودمونی بشه؟
چشمانش را گرد کرد و با اعتراض گفت:
–وا … ! کی خودمونی شدم؟ ریکوئست داده بود قبولش کردم، اولم اون شروع کرد، من حتی پستاشم لایک نکردم، تا قبولش کردم تو دایرکت پیام داد که ما آشنایی دیرینه داریم و بابابزرگهامون دوستن، منم کنجکاو شدم. بعدم اون خودش گفت آیدیت رو بده اینجا نمیشه راحت حرف زد، منم واسهی ارضای فضاما خودم دادم، خیالت راحت اگر ببینم موی دماغ شده بلاکش میکنم، بعدم فکر نمیکنم همچین آدم بیشخصیتی باشه. در ضمن من بهشدت رسمی باهاش حرف زدم، میخوای گوشیمو بدم چتهامون رو بخون!
چپ چپ نگاهش کردم:
–کی تا حالا ما گوشیهای همدیگه رو چک میکنیم؟!
با لحن آرامتری ادامه دادم:
–نیازی به این کارها نیست، تو دختر عاقلی هستی و من بهت اعتماد دارم، ولی به آدمهای اطرافم نه، وقتی اون آیدی خواسته حالا به هر دلیلی و تو هم به هر دلیلی به راحتی آیدی رو دادی، شاید اون پیش خودش خیالاتی کنه، دوست ندارم به خاطر راحتی و زود جوش بودنت قضاوت بشی.
بعد از تمام شدن رابطهام با ارسلان و دعوای لفظی بابا و عمه افروزگار، همیشگی حواسم به حرکت کردار و گفتارم بود که مبادا یک وقت مرتکب خطایی هر چند کوچک و پیش پا افتاده شوم. جای حرفها و طعنههای عمه افروزگار هنوز درد میکرد. بزرگتر که شدم روی راهی شدار و اضافه کردار آرش و آیه هم وسواس داشتم. آرش مثل خودم بود، اما آیه نیاز به توجه بیشتری داشت. قلبم نمیخواست کسی قضاوتمان کند و بگوید زیرا مادر بالای سرمان نبوده درست تربیت نشدهایم. هیچ کس ندید و ندرک کرد که بابای ما علاوه بر پدر بودن، نقش مادر را هم به نحو احسنت اجرا کرد و در تربیت ما چیزی کم نگذاشت. همه فقط ظاهر را متوجه شدند و قضاوت کردند. چه بسا که الان هم بسیارها در ظاهر تحسینمان میکردند، اما پشت سرمان کلی صفحه میگذاشسریع.
خودش را روی مبل جلو کشید و بغلم کرد:
–فدای تو بشم مولین کوچولو، همه رو میدونم، من بهشدت رک اظهار کردم که فقط واسه اینکه کنجکاوم بدونم چه خبره ایدی رو بهتون میدم، خیالت راحت حواسم هست، دست از پا خطا کنه چنان برجکش رو میآرم پایین که نفهمه کِی و چه جوری خورد؟
باز هم شامگاه شده و من بقچهای که اتفاقات روزگارمرهام را از پستو بیرون کشیده و در حال کلنجار راهی شدن با خودم بودم. از همهی اتفاقهای امروز سرسری گذشته و رسیده بودم به صحبتها و سوال و جوابهایی که در کافه بین خودم و کمیل رد و بقلب شده بود. دغدغهی فکری جدیدی برای خودم ساخته بودم؛ گفته بود خانوادهاش سنتی هسسریع و نقطهی مقابل خانوادهی من. ته قلبم یک حس ترس و نگرانی سر برآورده بود؛ اگر رابطهمان جدی میشد و به نقطهای مشترک میرسیدیم، خانوادهاش قبولم میکردند؟ جدایی مولین و بابا؛ زندگی خواهر و برادریمان؛ کار کردنم؛ طرز پوششم که خود کمیل هم اظهار کرده بود جلب توجه میکند و توی دیده است را میپذیراهی شدند؟ به همهی اینها فکر میکردم؛ اما تا میتمایل داشتم پر و بالشان دهم و به نتیجه برسم، ذهنم به سرعت پیامهای امروزگارش را بازخوانی میکرد و همه چیز دود میشد و دلم آرام میگراهی شد. سختترین کار جهان این بود که بخواهی چیزی یا کسی را توأمان با دل و عقلت بسنجی و تلاش کنی هر دو را راضی نگه داری!
پهلو چرخیدم و هر دو کف دستم را زیر نیمی از صورتم گذاشتم. در تاریک و روشن اتاق صورت آیه را میدیدم که از صدای نفسهای آرامش، مشخص بود در خوابی عمیق و راحت فرو رفته است. آنقدر مسخره بازی در آورده و لبخند زده بود و من را هم به خنده انداخته بود که آرش به در اتاقمان زده و با تشر بیان کرده بود: ” چه خبره؟ حرف که میزنید جوری پچپچ میکنید آدم ده تا گوشم قرض کنه نمیشنوه، ولی صوتی خندههاتون تا ده تا خونه اونورترم میره! “
باید اعتراف کنم گاهی غبطهی اخلاق و راهی شدار آیه را میخوردم؛ با همه میجوشید؛ دختر و پسر، مرد و زن، پیر و جوان هم برایش فرقی نداشت، اما همانقدر که زود ارتباط میگراهی شد، به همان اندازه هم بسیار زود خودش را از بند آن رابطه خلاص میکرد و همه چیز را به باد فراموشی میسپرد. از بچگی همین بود؛ حتی با دوستان مدرسهاش. ولی من برعکس بودم؛ دیر میجوشیدم و ارتباط میگراهی شدم، همه چیز در من دیر اتفاق میافتاد ولی؛ حتی اگر رابطه برایم تمام میشد، تا سالها خاطرات هر چند کمرنگ و کوتاهش را با خودم حمل میکردم.
الان هم بیم این را داشتم که با کمیل شروع کنم و میانهی مسیر بفهمم اشتباه آمدهام و دیگر نتوانم دل بکنم. من خودم را خوب میشناختم؛ شاید در ظاهر با اطمینان میگفتم که میتوانم به پای قلب و احساس قل و زنجیر ببندم، اما خودم بهتر از هر کسی میخبر داشتم که در حقیقت توان مقابله با قلبم را ندارم، مخصوصا در مقابل مردی که خوب بلد جاده است!
از کلنجار رفتن با خودم خسته شدم؛ آغاز همهی رابطهها همیشگی ترس و مضطربی بوده و هست، پس بهتر بود شانسم را امتحان کنم و این فرصت را از خودم نگیرم.
به آهستهی در را باز کردم و از اتاق بیرون رفتم. نگاهی به سمت اتاق آرش انداختم. نوری که از زیر در روی پارکتهای کف افتاده نشان میداد هنوز بیدار است.
کف دستی به یقهی لباس راحتی و گشادم کشیدم و پایینش را مرتب کردم. با چند گام بلند پشت در اتاق آرش از حرکت ایستادم. با سر انگشت اشارهام، چند ضربهی پی در پی روی در نیمه باز اتاقش نواختم.
–بیا تو.
کف دستم را روی کف دستگیره گذاشتم و در را بیشتر باز کردم و از لای آن سرک کشیدم:
–حوصله داری حرف بزنیم؟
روی صندلیاش چرخید و با تبسم گفت:
–برای تو آره.
با لبهایی کش رسیده وارد اتاق شدم و در را تا نیمه بستم. به سمت تخت تک نفرهاش قدم برداشتم. روی صنقلبیاش چرخید و با نگاهش دنبالم کرد. پایین تخت روی زمین قرار گرفتم و گفتم:
–میشه توام بیای پایین؟
با بیان کردن: ” چرا نشه؟ ” از روی صندلی کشیده شد و به سمتم وارد شد. کنار تختش، زیر پنجرهی کوچک اتاقش نشست و پاهایش را دراز کرد. با اشاره به بالشش گفتم:
–بالشت رو بردار بزار پشتت.
بالش را برداشت، اما به جای این که پشتش بگذارد، آن را روی زمین انداخت و در جهت مخالف من دراز کشید، بالش را زیر بغلش گذاشت و کف دستش را تکیهگاه سرش کرد:
–خب مامان کوچولو من سرا پا گوشم.
حرفهایم را در ذهنم بالا و پایین کردم. با اینکه با آرش خیلی راحت بودم، ولی باز خجالت میکشیدم و سختم بود حرف قلبم را بگویم. بعد از علنی شدن رابطهی رفاقتام با ارسلان، آرش یک هفتهی تمام با من قهر کرد. ارشی که صبح تا شب وَر دلم بود و هوایم را همه جوره داشت، حتی برای غذا خوردن هم کنارم نمیقرار گرفت. اگر بگویم قهر آرش بیشتر از نامردی و بیوفایی ارسلان عذابم داد، دروغ نبیان کردهام. آنقدر پشت در اتاقش نشستم و منت کشی کردم و اشک ریختم تا بالاخره دلش به رحم آمد و آشتی کرد. همان قهر درس عبرتم شد و یادم داد هر اتفاقی افتاد، او را امین و رازدار خودم بدانم. نگاهم را به دیدهان منتظرش دادم:
–قبل از اینکه بیام فکر میکردم بسیار راحت میتونم حرفامو بهت بگم، ولی…
میان حرفم پرید:
–آمال! بگو! چی شده؟!
تند اضافه کردم:
–نه؛ چیز خاصی نیست.
–پس بگو!
سرم را پایین انداختم و نگاهم را به انگشتان در هم قفل شدهام دادم و زمزمه کردم:
–میخواستم بگم … من از یه نفر خوشم اومده، میخوام یه فرصت آشنایی بدم تا هر دومون همدیگرو بیشتر بشناسیم. تمایل داشتم قبلش تو بدونی.
نیم خیز شد و جای گرفت. سرم را پایینتر بردم، طوری که چانهام به سینهام چسبید. چهار دست و پا جلو آمد و دل من پر شتابتر کوبید. کف دستش را زیر چانهام گذاشت و وادارم کرد نگاهش کنم. حتم داشتم گونههایم گل انداخته؛ نگاهش میریز خندید، ولی اثری از آن روی لبهایش نبود. صورتم را کاوید و گوشهی لبش هم کش وارد شد:
–کیه؟ بدون رودروایسی و خجالت و مِن و مِن کامل و واضح توضیح بده.
چانهام را رها کرد و چهار زانو مقابلم قرار گرفت. کارم سختتر شد!
نگاهم را پایین کشیدم و به مکعبهای رنگی روی فرش خیره شدم. بعد از مکث کوتاهی گفتم:
–آقای محتشم، مدیر کافه رستوران، خواهرزادهی فروغ.
در طول مدتی که در کافه بودم دو بار به کافه وارد شده بود و هر دو بار هم کمیل حضور نداشت. خاموشیش باعث شد سرم را بالا ببرم. خیره نگاهم میکرد:
–خُب! همین؟!
نگاهم چند ثانیه روی صورتش کش آمد؛ دنبال یک جواب مختصر و مفید بودم.
–چند وقته از راهی شدارش و برخورداش حس میکنم میخواد باب آشنایی رو باز کنه، امروزم غیر مستقیم ازم میل داشت یه فرصت بهش بدم، منم گفتم بهش فکر میکنم.
سرش را چند بار بالا و پایین کرد و با مهربانی اضافه کرد:
–من که نمتوجه شدمش، ولی تو دیگه بچه نیستی و یه دختر عاقل و بالغی، حتما یه چیزی تو وجودش دیدی که ازش خوشت اومده و میخوای بعد از این همه سال به خودت فرصت دوباره بدی، امیدوارم لیاقت داشته باشه و تو زرد از آب درنیاد.
تبسم زد و بازوهایم را میان پنجههایش گحرکت کرد:
–فقط حواست رو جمع کن، نذار اول قلبتو ببره و بعد خودِ واقعیشو برات رو کنه،
چشمکی زد و افزود:
–البته اگر تا الان نبرده باشه، آخه من جنس جلب خودمو خوب میشناسم.
به حرفش لبخند زدم. گوشهی لبش لبخند زد و بار دیگر دیدهکی زد:
–حالا راستش رو بگو برده یا نه؟
سرم را پایین انداختم و صادقانه اضافه کردم:
–اگر میخوام باهاش آشنا بشم و بیشتر بشناسمش واسه اینه که جاده قلبمو پیدا کرده، اما هنوز نرسیده به جایی که چشم عقلمو کور کنه.
–خوبه، درستش هم همینه.
خندید و گوشی را کف دست به کف دست کرد و روی گوش راستش گذاشت:
–زبون درآوردی ته دیگ!
–از اینکه مثل همیشه خاموشی نکردم و جوابش رو دادم حس خوبی دارم.
لبخند رضایت بخشی روی لبانش قرار گرفت:
–تو میتونی فقط باید خودت بخوای و از هیچ چی نترسی.
آوای رها شدن نفس نسا گوشش را پر کرد:
–صبح تا شامگاه مدام حرف تو رو برای خودم تکرار میکنم، ولی راستش رو بخوای آخر سر مجدداً برمیگردم به نقطهی اول، من هر چقدرم تلاش کنم بازم ته دلم از خیلی چیزا واهمه دارم.
در آخرین دیدارشان به نسا گفته بود: ” اجازه نده این بچه بشه نقطه ضعفت، بلکه تلاش کن تا یه شروع خوب و نقطهی قوت باشه “، اما…
او یک مرد بود و ابداً نمیتوانست خودش را جای نسا بگذارد و حس و حال او را درک کند؛ ولی به خواهرش حق میداد با وجود همسری مثل رضا ترس آیندهی نامعلومش را داشته باشد.
–بهت حق میدم، ولی اگر قرار باشه همیشگی بترسی در آخر کسی که میبازه تویی، گاهی با تمام ترسی که داری لازمه که حرفت رو بزنی، میبینی که نه تنها اتفاقی نیفتاد بلکه خودتم حس خوبی داری.
–آره واقعا، آخر هفته میآی؟
از پنجره فاصله گحرکت کرد و به سمت میزش راهی شد:
–اگر بتونم.
نسا با ناراحتی اظهار کرد:
–حتما بیا قلبم برات تنگ شده، اون هفتهام نیومدی.
صنقلبی را عقب کشید، ولی با متوجه شدن آوای در اتاق از قرار گرفتن منصرف شد. ” بفرمایید ” ی گفت و خیره به در جواب نسا را داد:
–قصد داشتم بیام ولی حرکت کردم و نشد. سعی میکنم بیام، قول نمیدم که نگاه بجاده بمونید.
نسا با لحن ناراضی زمزمه کرد:
–باشه، با مولین کاری نداری؟
در باز شد و کسی که انتظارش را نداشت با تبسم شیرینش قاب نگاهش را پر کرد. تعجب کرد؛ معمولا تا این ساعت در کافه نمیماند! در یک هفتهای که گذشت به خاطر سفر کاری رفته و حجم کارهایی که بر سرش ریخته اصلا فرصت نکرده بود یک دل سیر او را ببیند.
از پشت میزش بیرون وارد شد و در جواب سلام آمال سرش را تکان داد. با کف دستش به مبلها اشاره کرد، با حرکت لبهایش ” بشین ” اظهار کرد و از نسا دلجویی کرد:
–آخر هفته رو قول نمیدم ولی قول میدم هفتهی بعد یکی دو روزگار بیام پیشت اونم با سوغاتی، خوبه؟
–عالیه چی از این بهتر! دیگه برو خداحافظ.
ذوق خواهرانهی نسا لبخند را مهمان لبش کرد:
–سلام برسون بسیارام مواظب خودت باش.
گوشی را قطع کرد و به طرف آمال راهی شد:
–چرا توقف کردی بشین!
آمال بند نازک کیف قهوهای رنگش را در مشت گرفت و تبسم محجوبانهای زد:
–ببخشید انگار بد موقع اومدم.
مقابل آمال ایستاد و لبخند شیطنت آمیزش را تا چشمانش امتداد داد:
–حرفامون تموم شده بود، اتفاقا خوب موقعی اومدی تو فکرت بودم.
دروغ نبود؛ این روزگارها بر نیم بیشتری از ذهنش فکر و خیال او سایه گسترده بود.
آمال با تبسم نیم بند و خجاما نگاهش کرد:
–چطور؟
با شیطنت ابروهایش را بالا انداخت و تبسم یک وری زد:
–آژانس خبر کردی؟
–نه؛ هر دفعه زنگ زدم ده بیست دقیقه معطلم کردن، هوا روشنه میرم تا سر خیابون تاکسی میگیرم.
اخم کرد و نگاهی به ساعت روی دیوار انداخت و با لحن جدی بیان کرد:
–نیم ساعت دیگه هوا کاملا تاریک میشه، خودم میرسونمت.
–نه ممنون شما زحمت نکشین زنگ میزنم آژا…
اینبار با جدیت بیشتری حرفش را برید:
–گفتم میرسونمت! فکر کن من آژانسم.
–دیده، حالا چرا میزنید؟
قیافهی بامزه و لحن شوخ و شیطنت بار آمال گره ابروانش را گشود و تبسم را مهمان لبهایش کرد:
–آفرین به جای اینکه چراکهه بزنی از اول همینو بگو، آدمو حرص میدی.
آمال با لحن ملایم و مهربانی لب زد:
–قبلا هم اظهار کردم بهتون عمدی نیست.
کف دست به سینه شد و با تخسی اضافه کرد:
–این بار قابل اغماضه فقط تکرار نشه.
آمال نخودی ریز خندید و نگاه او روی گونههایش جا ماند.
–پس حالا که لطف میکنید و میخوایید منو برسونید بریم تو جاده میگم که چرا تا الان موندم و اصلا برای چی اومدم پیش شما.
دستانش را در جیب شلوارش فرو برد و کمی خم شد:
–حسم بهم میگه به خاطر من تا این ساعت تو کافه موندی و اومدی بگی دلت برام تنگ شده.
ابروهای آمال بالا پرید و خندید:
–چه حس دروغگو و متوهمی دارین!
کمر راست کرد و آوای خندهاش خاموشی اتاق را در هم شکست. حرف قلب خودش را در دهان آمال گذاشته بود.
حفاظ آهنی پنجره را کشید و قفلش را زد، کیفش را برداشت و به عقب برگشت. ماشین در پارکینگ بود، باید از حیاط پشتی میراهی شدند. آمال انتهای حیاط، کنار درخت انگور ایستاده و منتظرش بود. تیپ امروزگارش متفاوتتر از روزگارهای قبل بود. مانتوی کرم رنگ و جلو بازی که بلندیاش تا روی رانهایش میرسید به تن داشت و لباس کشیدهی با طرحهای اسلیمی و شلوغ زیر مانتو پوشیده و کمر مانتویش را محکم بسته بود. شال زرشکیاش با رنگ قالب لباسش هارمونی داشت. گرچه این لباس هم او را توی نگاه میکرد؛ اما این پوشش در نظرش خوشایندتر و مقبولتر از بلوز و دامنهایی بود که میپوشید.
دوسرخوشوش هم از حیاط بیرون رفتند. از آخرین بیان کردگوی طولانی مدتشان که در لفافه از آمال تمایل داشته بود فرصتی برای شناخت و آشنایی بدهد یک هفته میگذشت. پدربزرگش بالاخره راضی شده بود دو تا از ماشینهای بافندگی قدیمی و فرسودهی کارخونه را عوض کند برای همین مجبور شد برای ثبت سفارش و عقد قرار داد خرید ماشینآلات به آلمان سفر کند. دیروز ظهر برگشته و بعد از استراحت دو ساعتهاش فقط به شوق دیدن آمال به کافه رستوران رسیده و در تایم استراحت نیم ساعتهی آمال با هم صحبت کرده بودند. وقتی دید آمال به روی خودش نمیآورد او هم قلب به قلبش داد و حتی گریز کوچکی به حرفهای یک هفته پیششان نزد. این سفر یک توفیق اجباری بود؛ در طول یک هفته آمال هم فرصت داشت به پیشنهادش فکر کند. دلش میخواست اگر قرار است رابطهای شکل بگیرد با تمایل قلبی و عقلی هر دو طرف باشد. از اینکه اصرار بورزد و میل داشتهاش را به طرف مقابلش تحمیل کند خوشش نمیوارد شد. او به هر طریقی که میتوانست اشتیاقش برای آشنایی و نزدیکی را نشان داده و حالا باید صبوری میکرد و منتظر نتیجه میماند. از حرکت کردار و برخورد آمال فهمیده بود که او هم بیمیل نیست؛ ولی با شناختی که از آمال پیدا کرده بود میاطلاع داشت برای هر قدم زیادی احتیاط به خرج میدهد. حالا که بعد از سالها قلب و عقلش بر سر یک موضوع به توافق رسیده بودند باید خودش را با قدمهای لاکپشتی آمال هماهنگ میکرد.
ماشین را از پارکینگ بیرون آورد. بعد از سوار شدن آمال برای دو نگهبان ورودی پارکینگ دست قد بلند کرد و به جاده افتاد. عادت به ابراز وجود آن هم با بوق زدن نداشت! از کوچه خارج شده و وارد خیابان اصلی شدند. نیم نگاهی به آمال کرد و همانطور که نگاهش به جلو بود با دست چپ فرمان را کنترل کرد و کف دست راستش را به طرف آمال دراز کرد تا کیف لپ تابش را که قبل از ورود به دست آمال سپرده بود بگیرد:
–کیف رو بده بزارم عقب اذیت میشی.
–خودم میزارم، شما حواستون به رانندگیتون باشه!
لحن هشدارگونه و کف دستوری آمال لبها و چشمانش را به خنده واداشت و با اظهار کردن: ” دیده ” کشداری نگاهش را به خیابان سپرد.
آمال کیف را بالا آورد و کمی روی صندلی نیم خیز شد و آن را به ساکتی روی صنقلبی عقب گذاشت. با تکان خوردنش و فاصلهی نزدیکی بینشان ایجاد شده بود بوی عطرش با قدرت در فضا پخش شد و شامهاش را قلقلک داد. ناتمایل داشته نفس عمیقی کشید و جویا شد:
–این چه عطریه میزنی؟
آمال خودش را عقب کشید و یک وری روی صنقلبی نشست:
–چطور؟ بوش بده؟!
سرش را روی شانه کج کرد و نگاهش را به آمال داد، با لحن خاصی زمزمه کرد:
–زیادی خوشبوه خانم معلم، حواس آدمو پرت میکنه.
آمال صاف نشست و خودش را با بستن کمربند مشغول کرد. خندهاش گراهی شد؛ یخ این دختر کی و چطور آب میشد؟!
به ترافیک سر شامگاه خورده بودند. پایش را روی ترمز گذاشت و نیم نگاهی به آمال کرد. با لحن شیطنت آمیزی خاموشی میانشان را شکست:
–باز زبونتو گربه خورد؟ تو همیشگی انقدر ساکت و کم حرفی یا به من که میرسی زبانتو غلاف میکنی؟
آمال به طرفش چرخید:
–داشتم به خواهرتون فکر میکردم.
خاموشی و نگاه پر استفهامش آمال را ترغیب کرد ادامه دهد:
–بیان کرده بودین بارداره، بچه رو نگه داشت یا…
کج خندی زد:
–نگه داشت!
ماشین را به حرکت درآورد و آمال سؤال کرد:
–شما از این که بچه رو نگه داشته خوشحال نیستین؟
آرنجش را لبهی پنجره گذاشت و با انگشتانش چانهاش را به بازی گحرکت کرد:
–نیستم، اصلا نباید باردار میشد اما حالا که شده و تصمیم گرفته بچهاش رو نگه داره به تصمیمش احترام میزارم مثل همهی این سالها.
–ناراحتین؟
انگشت اشاره و میانیاش را روی لبهایش زد و بیان کرد:
–ناراحتم چراکه گاهی خودمو مقصر میدونم، اگر تو گذشته بیشتر پافشاری میکردم میتونستم راضیش کنم، ولی با دلش جاده اومدم و بعدها هم من و هم خودش بهشدت پشیمون شدیم.
مجدداً ماشین را متوقف کرد و نگاهش را به آمال داد:
–گاهی لازمه با تمام علاقه و عشقی که به عزیزانت داری مقابلشون قد علم کنی و شده به ضرب و زور از کاری که میخوان بکنن یا تصمیمی که میخوان بگیرن منعشون کنی، اما من خشت اول رو کج گذاشتم و بعدش مجبور شدم با تمام مخالفتهایی که داشتم و با اینکه بسیار جاها اطمینان داشتم ضرر میکنه عقب وایستم.
مکث کوتاهی کرد و با ترمتوجه شد اظهار کرد:
–چرا همون سالهای اول جدا نشد؟
پوزخند زد:
–باید تو خانوادهی ما باشی تا بفهمی، شکل خانوادهی من سنتیه، افکار و عقایدشون و بهشدت چیزای دیگه، بعدم اون اوایل خود نسا نخواست؛ فکر میکرد زمان که بگذره همه چیز درست میشه، سنی نداشت و نداره واسه همین نمیدونست برای ساختن یه حیات و داشتن آرامش هر دو طرف باید از قلب و جون مایه بزارن، تنهایی تلاش کردن فقط خسته و دلزدهات میکنه، نسا هم از اول تنهایی تلاش کرد و همیشه تو همه چی کوتاه اومد تا اینکه خسته شد، البته اتفاقات زیادی کف دست به کف دست هم داد و
نسا هم دلایل پوچ زیادی رو برای خودش معیار قرار داد و موند تو اون حیات نصفه و نیمه.
آمال آه کوتاهی کشید و لبش را با زبانش تر کرد. مکثش که طولانی شد کمیل با خنده اضافه کرد:
–راحت باش سوالت رو بپرس، هر جا دوست نداشتم میزنم یه کانال دیگه.
آمال تبسم عمیقی زد:
–میدونم بلد کارین.
لبخند زد و آمال پرسید:
–علاقهی خواهرتون یه طرفه بود؟
ترافیک کمی روان شد، ولی هنوز حرکتشان کند و آرام بود. انگشتانش را دور فرمان پیچید و بیان کرد:
–یک طرفه نبود اما به اقتضای سنش پرشور و حرارتتر بود؛ تب شتابزدهی که زود به عرق جای گرفت، رضا یازده سال از نسا بزرگتر بود و نسارو هم عاشق شد، ولی اونقدری باید نه، بیشتر اصرار پدرش اونو به طرف نسا سوق داد، یه جورایی اجبار.
آمال سرش را تکان داد و خاموشی کرد. دوست نداشت این بحث ادامه پیدا کند؛ ادامه بحث به حرفهایی میرسید که فعلا و در این وقت و مکان قلبش نمیمیل داشت درمورد آنها صحبت کند.
دست برد و ضبط ماشین را روشن کرد. بین ترکها گشت و آهنگی را که به زبان مادری آمال بود و به لطف هامون و حامد معنیاش را کف دست و پا شکسته میدرک کرد و بسیار دلبسته شد پیدا کرد. صوتی ضبط را کمی بالا برد و رو به آمال گفت:
–حس من رو که متوهم و دروغگو کردی، حالا بگو ببینم با من چیکار داشتی و برای چی تا این ساعت مونده بودی کافه؟
آمال هر دو کف دستش را روی کیفش گذاشت و نگاهش را به او داد:
–موندم و منوی فردا رو آماده کردم، اومده بودم بگم میشه واسه پنجشنبه و جمعه کسی رو جایگزین کنید من تا شنبه نیام؟
ابروهایش گره خورد و بعد از مکث کوتاهی جویا شد:
–چرا نیای تا شنبه؟!
آمال با لحن بامزهای اضافه کرد:
–میخوام برم شهرتون دور دور، بعدم درک کردم کانالو عوض کردینها!
ریز خندید. چه شانسی هم داشت! این هفته که او به شهرش نمیراهی شد آمال عزم رفتن به آنجا را کرده بود، میتوانست با بدجنسی و خباثت بهانه تراشی کند و اجازه ندهد او هم برود، ولی دلش نیامد:
–مشکلی نیست!
آمال قدرشناسانه نگاهش کرد:
–ممنونم، هم به خاطر این چند روز و هم اینکه بدون هیچ کاغذ بازی و قراردادی گذاشتین سه ماه تو کافه کار کنم و حق و حقوقم رو مثل بقیهی کارمندا دادین، اومدنم به اینجا و آشنایی با شما و بقیه خیلی تجربهی خوبی بود.
با تعجب جویا شد:
–بود؟!
آمال با لحن غمگینی اضافه کرد:
–بله دیگه، مهر ماه که بیاد دیگه نمیتونم بیام.
حالا که به بودن و متوجه شدنش عادت کرده چه وقت رفتن بود؟! بالاخره از ترافیک خلاص شدند. سرعتش را بالا برد و اضافه کرد:
–حالا ده دوازده روزگاری تا مهر داریم!
باید در این روزهای باقی مانده تکلیف خودش را روشن میکرد. از بلاتکلیفی و پا در هوا ماندن متنفر بود!
–بله ولی دیگه کمکم باید به فکر یه جایگزین باشین.
نگاهش کرد:
–جایگزین که داریم، ولی کاپها و کیکهای تو یه چیز دیگهاس.
–شما لطف دارین ولی اینطوریام نیست، آقای داوری و خانم رساما کارشون حرف نداره.
عمدا و از سر شیطنت و بدجنسی گفت:
–من تو رو بیشتر میپسندم.
دستپاچگی آمال مشهود بود، با لذت گونههای سرخش را نگاه کرد و اضافه کرد:
–منظورم کف دستپختت بود.
یک آن فکری به سرش زد و سرعت ماشین را کم کرد و مسیرنما زد. ماشین را به گوشهی خیابان کشاند. دستی را کشید و بدون اینکه ماشین را خاموش کند کمربندش را باز کرد و کاملا به سمت آمال چرخید. آمال به طرفش سر چرخاند و کیف کوچکش را بغل کرد، نگاهش را بین او و خیابان تقسیم کرد:
–چرا اینجا نگه داشتین؟!
با تبسم موذیانهای صورت متعجب آمال را کاوید و خیره شد به شب چشمانش که در این حالت هیچ ستارهای در آن نبود:
–میخواییم دو کلام اختلاط کنیم.
آمال به در ماشین تکیه زد و با لحن محکم و جدی گفت:
–در مورد؟
نگاهانش لبخند زد، ولی اجازه نداد لبهایش همپای چشمانش شوند. انگشت اشارهاش را اول به سمت خودش و سپس به سمت آمال گراهی شد:
–خودم و خودت!
آمال بدون حرف به صورتش خیره شد. تکیهاش را از در ماشین گرفت و ساعد کف دست چپش را روی فرمان گذاشت و کف دست راستش را روی لبهی صنقلبی شاگرد قرار داد و بالا تنهاش را جلو کشید:
–ببین آمال، من آدم اصرار و پافشاری نیستم ولی از تو خوشم اومده، خیلی چیزا در تو هست که برای من قابل تحسین و زیباه، قلبم میخواد بیشتر بشناسمت، بیشتر ببینمت، بیشتر باهات حرف بزنم، به هر روشی هم که بلد بودم اینو بهت گفتم اما نمیدونم تو چرا قلبت میخواد خودت رو بزنی به کوچهی علی چپ!
خیره شد به شامگاه نگاهان دخترک ساکت و صامت مقابلش:
–میدونم میترسی ولی دقیقا نمیدونم از چی و چرا، خودِ من هم به خاطر گذشتهام و اتفاقاتی که افتاده میترسم، ولی قلبم میخواد با تو یه فرصت دیگه به خودم بدم.
عقب حرکت کرد و صاف جای گرفت، خیره به خیابان و ماشینهایی که با سرعت دور میشدند ادامه داد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن