عطر سرو ! عطر سروها !
_وای خدای من، بهادر نکنه راه رو اشتباه اومده باشیم!نکنه نامیل داشته وارد یه جاده دیگه شدیم که با دنیایی که سحر امروز باهاش خداحافظی کرده بودم فرقش زمین تا آسمونه!
آنقدر متعجب شده بودم که تنها جای یک تک شاخ وسط پیشانی ام خالی بود، نا میل داشته فریاد کشیدم:
– خدای من ، اینجا حتما یه گوشه ای از بهشته!
نه اشتباه نمی کردم، اینجا ابتدای جاده ای بود پوشیده از سروهای جوان، تا چشم کار می کرد در حاشیه ی خیابان سرو بود که انتهایش مرا به سرایی می رساند که محبتم ساعت ها انتظارم را می کشید. می خبر داشتم کار خودش بود، چنین کارهای زیبا و شاعرانه ای مختص روح عاشق پیشه و رمانتیک سرو من بود. بی اختیار گفتم:
– وای سرو ، عشق من تو چیکار کردی!
مولین کمی لبخند زد و گفت:
– معلومه که ما رو امروزگار فرستاد پی نخود سیاه تا کار خودشو بکنه.
بهادر یک طور دلنشین با گوشه ی سبیل باریکش بازی می کرد.نگاهانش از شدت شبیان کرد زدگی در خشیدن گراهی شده و مرتب می اظهار کرد:
– مرد تو فوق العاده ای، فوق العاده!
شتابان تا وسط حیاط دویدم، سرو من زیباتر از همواره در کشیدهای تراس توقف کرده و از همان جا در حالی که بی تاب و غرق در انتظار بود می خندید. زیباترین لبخند های جهان فقط متعلق به او بود، اویی که تماشایش ، خیالش ، یادش ، نفسش، حتی سایه اش برای قلب عاشقم کافی بود.بهادر بعد از من وارد شد، در حالی که فربد را در آغوش گرفته و مهربانانه به آغوش گرم آمنه می سپرد اظهار کرد:
– پسرم حسابی خسته است ببین چه دلنشین خوابیده.
آمنه او را در آغوشش گرفته و در حالی که غرق بوسه اش می کرد قربان صدقه گویان او را به سمت اتاقش برد.
عاشقانه به سمت سرو پر کشیدم که اگر شرم از حضور بهادر نبود تنگ در آغوشم می فشردمش و به اندازه ی عمر تمامی مشتاق دیداری ها وخستگی های امروزگارم می بوئیدمش می بوسیدمش،همانجا بالا ی تراس در میان آغوشم پرپرش می کردم. مامان نان سنگک های تازه را همان جا روی میز وسط تراس گذاشت، آمنه خیلی زود کاسه های آش را در مقابلمان چید .حضور دلدادگی و باور خوشبختی در آن دقایق زیبا انگار برای همیشگی غم هایمان را شسته و هر چه که می دیدی احساس می کردی تنها دلدادگی است و خوشبختی!
یک لحظه چشم دوختم، تکه های داغ و برشته ی نان سنگک تازه، کاسه های گل سرخی چینی جهیزیه مادرم، آش گرم و خوشمزه که کف دست پخت آمنه ی عزیزم بود، یک سبد سبزی خوردن تازه که بوی ریحانش خیلی وسوسه انگیز بود و پنیر لیقوان ! بهادر مستانه شوخ طبعی اش یک بار دیگر گل انداخته نگاهش را به سرو دوخته با خنده می خواند :
– نون و پنیر و سبزی ، به یک جهان می ارزی.
سرو ریز خندید و بیان کرد:
– داداش تو خودت عین تموم دنیایی!
همه می ریز خندیدند، صحبت آن شامگاه پروژه ی کاشت سروهای خیابان بود. آمنه گفت :
– از الله اکبر اذون صبح میرزعلی و یه چند تا کارگر اومدن کف دست به کار شدن. بنده ی خدا میر علی تا همین یه ساعت پیشم کار می کرد. موقع اذان مغرب که شد دیگه دست به بیل نزد، یه دونه بیشتر از سروها باقی نمونده بود ولی گفت چاله اش رو هم کندم فقط مونده کاشتش. انقدر عجله داست که سرو آخرو همین طور ول کرد و رفت و بیان کرد فردا صبح میاد ترتیب اون یه دونه آخری رو هم می ده.
سرو با چشمانی مضطرب رو به بهادر کرد و اضافه کرد :
– داداش یه زحمتی بکش همین امشامگاه ترتیب کاشت اون یه نهالم بده ریشه اش بازه شده می ترسم تا صبح هوا بخوره خشک شه زبون بسته.
بهادر با ولع ته کاسه ی آش را سر کشیده و در همان حال اظهار کرد:
– به روی چشم دلواپس نباش همین الان ترتیبشو می دم.
و فورا قد بلند شد.
مولین بیان کرد:
– بهادر خان عجله نکن هنوز خسته ای.بذار واسه بعد .
آمنه داره چای میاره.
به سمت باغچه راهی شد، بیلچه را برداشت و نهال را هم برداشته و به سمت آب پاش می رفت که دنبالش روانه شدم و گفتم:
– بذار کمکت کنم، آب پاشو من میارم .
مولین اضافه کرد:
– پس چایی چی؟
ریز خندید و بیان کرد:
– برمی گردیم.
چراغ های تیر کنار خیابان روشن شده و با نور زرد رنگی که بر سبزی یال های سروهای جوانی که به کف دست باد به رقص در آمده بودند زیباترین جلوه ی هستی را تجلی می کردند.بهادر در حالی که در یک دستش بیل و در کف دست دیگرش نهال بود در حرکت بود و من بی صوت به دنبالش روانه بودم. کنار چاله ای که محل قرار گرفتن آخرین سرو بود توقف کردیم. بهادر قرار گرفت و با کف دست و بیلچه کمی آن گودال را عمیق تر کرد. همان جا بالای سرش از حرکت ایستادم. انوار طلایی رنگ بر گیسوان بلوندش پخش می شد. برای یک لحظه سرش را بلند کرد و متعجبانه نگاهم کرد، نگاهم از روی خرمن طلایی گیسوانش به سمت دستان خاکی اش که دیگر سرو را درون خاک کاشته و منتظر بود آب بر روی خاک بریزم پر زد. بدون اینکه بگوید شروع به آب پاشی کردم. کف دستش را زیر آبی که از میان دهانه ی آب پاش به سمت پای سرو حرکت می کرد گرفت، خاکها راهی شدند و درخشش حلقه ای طلایی میان انگشتش یک بار دیگر دلم را می لرزاند. دردمندانه صدایش کردم:
– بهادر؟
لرزش بی اختیار تنش را در تاریکی می مشاهده کردم.بیان کردم:
– بهادر ، تو خیال داری با خودت چی کار کنی ؟با من چیکار کنی ؟ با سرو؟
جوابی نمتوجه شدم و دوباره گفتم:
– بهادر ، سرو هنوز زنده است!نفس می کشه! به نظرت اگه بدونه اون حلقه ای که تا هنوز تو دستت نگه داشتیش همون یادگار عشق ماست به همین زیبای که عاشقانه داداش صدات می کنه بازم می تونه تصور کنه برادرشی ، رفیقشی؟
درش بیار بهادر ، خواهش می کنم! درش بیار؛ با نگه داشتن اون هم خودتو هم منو عذاب نده.یادمه بهادر، هنوز یادمه قسم خوردی تا آخر جهان نگهش می داری و محاله از دستت درش بیاری. اما امروزگار خودت مسیر آخر جهان رو نشونم دادی و گفتی کی از آخر جهان با خبره .
راستی بهادر کی از آخر دنیا خبر داره؟
جون فربد درش بیار، جون پسرت!
دیدهانش را از رویم برداشت،تنها به این خاطر که اشک هایش را نبینم کف دستش را به سمتحلقه ی میان انگشتش روانه کرد، پیچی داد ، تابی داد ، حلقه در میان انگشتش چرخید و کمی بعد خارج شد، کمی در میان مشتش گحرکت کرده و مشتش را محکم فشرد، بعد به سرعت گره ی مشتش را باز کرد و حلقه را در میان خاک های سرد و گل آلود آخرین سرو فرو کرد و با تمام قدرتش تا انتهایی ترین مکان، تا قعر انبوه خاک ها مدفونش کرد. یک بار دیگر کف دستانش را به سمتم گرفت و آب بر روی کف دستانش ریختم. انگار سال ها بود که دیگر هیچ حلقه ای در میان کف دستش نبوده. بهادر آن شب تمام آرزوهایش را همراه آن حلقه در میان گور سردی دفن کرده و در حالی که هنوز سرش بر روی گور خاطراتش بود یک قطره اشک از کنار دیدهش چکید و در انبوه خاک ها روانه شد. انگار آن قطره ی اشک تنها یک نقطه از پایان دلدادگیی بود که مدت ها بود رفته بود و دیگر وجود نداشت، نقطه ای که در پایان خطی که جمله به انتها رسیده می گذاری یا برای پایان یا برای بازگشتن به ابتدای اامان سطر بعد..
نقطه پایان…
یا نقطه سر خط!…
به سرعت بلند شد و بی صوت به مسیر افتاد.در راستای قدم های بلند و بهسرعتش در پی اش روانه شدم. بی صدا می رفت، او می حرکت کرد و سروها با صوتی قدم های خسته اش می رقصیدند و من یادم می وارد شد که چگونه یک روز برای باز گشتنش، برای داشتنش دیوانه وار سروها را شمرده بودم!
کشته بودم ، من یک بار روح او را و امشامگاه ناجوانمردانه جسم او را کشتم. با آلت قتاله ای که اگر نبود، محال ممکن بود بهادر به این سادگی ها دلدادگیش را با دست های خودش در گور کند، آلتی به نام فربد! به جان فربد قسمش دادم، اگر می اطلاع داشتم که در یک جای دنیا می ایستم و آنچنان قلبخون خواهم بود از اینکه تنها قلبخوشی اورا، تنها بهانه ی او برای نفس کشیدنش را آنطور بی رحمانه از او نمی گحرکت کردم…چه میدانستم بهادر هم مثل همه مثل بقیه ی کسانی که دوستشان داشتم و برایم مهم بودند و بسیار زود ترکم کرده و حرکت کرده بودند ، خواهد راهی شد!
شاید هرگز نمی رفت ، می ماند و می توانست تا هنوز در کنارم باشد، حتی تا آن جایی که ساعتها قرار بود بالای سر گور عشقم بنشینم، در تنهایی مطلق خودم، در عذابی که می کشیدم، در میان باور دل چاک خورده و پاره پاره ام، در حالی که محو تماشای بازی طفلم با مورچه های گور عزیزترینم می شوم یک بار دیگر از ته دل او را بخواهم و بگویم کجایی بهادر، ای کاش در تمام این لحظه ها هنوز با من بودی، ای کاش نراهی شده و تا آخر دنیا بودی، ای کاش آن شامگاه که حلقه را از تو طلب کردم تو طلبت را با من تسویه کرده و رفته بودی یک بار دیگر باز می گشتی تا وقتی با دیدهانم می بینم پسرم سنگ سرد گور پدرش را می بوسد دنیا یک باره برایم انقدر تاریک و تنگ نمی شد.
بهادر می راهی شد، وقتی که می حرکت کرد سرو گفته بود :
– داداش فردا جمعه است برا ناهار بیا .ما هم تنهاییم ننه قراره لوبیا پلو بپزه دور هم باشیم.
حتی سرو هم می اطلاع داشت بهادر عاشق لوبیا پلو بود. برای آخرین بار خندیده و با غمی که در نگاهانش پنهان بود آخرین نگاه مهربانش را ارزانی ام کرده و رفته بود. هنوز داخل حیاط بودم، سرو طبق معمول همیشه بسیار زود همان جا روی صنقلبی وسط تراس خوابش برده بود، کنارش راهی شدم، آنقدر خسته بود که قلبم نمی آمد بیدارش کنم. دستی بر گیسوانش کشیدم و نگاهان بسته اش را بوسیدم، بوسیدن عشقی که خواب بود تمام خستگی های آن روزم را از تنم می برد. عاشقانه لبم را کنار لب هایش گذاشتم، مثل همواره لب هایش سرد بود ولی وقته آنگونه شجاعم کرده بود که دیگر نه از سردی لب هایش نه از بی رنگی چهره اش نمی وحشت کردم، عادت کرده بودم به اینکه سرو با وجود آن همه سردی، آن همه رنگ پریدگی، باز دیده باز خواهد کرد و با هر بار نگاه باز کردنش نوید یک زیستن عاشقانه و ابدی را میهمان دیدهان همیشه عاشقم خواهد کرد. کف دستم را بر روی صورتش کشیدم و نوازشش کردم، آنقدر عمیق که یک لحظه از خودم وحشت کردم و بیان کردم الان است که بیدار شود، غافل از اینکه طوری خسته بود که عمیق تر از همیشه در خوابی سخت و سرد و خاموش فرو راهی شده بود. چرا سرو بیدار نشد؟
فربد جیغی کشید و به دنبال آن صدای ضجه زدنش در همه جا پیچید. آمنه سینی در کف دستش بود و برای جمع کردن استکان های خالی آمده بود. در حالی که به سرعت برمی خاستم تا سراغ فربد بروم رو به آمنه کرده و بیان کردم:
– ننه قربونت برم الهی ، بازم این شلخته بدترین نقطه ی جهان رو واسه خوابیدنش انتخاب کرده، یه زحمتی بکش آروم بیدارش کن بره سر جاش بخوابه منم برم ببینم دیگه چشه این پسر .
به سرعت به سمت اتاق و به سمت آوای فربد در حرکت بودم که گوش دادم آمنه می اظهار کرد:
– الهی بمیرم! از بس خسته شد امروزگار ، از همون صبحی که شما حرکت کردید یه بند سر پا بود. بسیار عجله داشت، می تمایل داشت قبل از اینکه برگردی کار کاشتن درخت ها تموم شده باشه به خدا…
دیگر باقی حرف هایش را نمتوجه شدم. گریه های فربد ویرانگر تر از آنی شده بود که مجالی دهد بایستم و آن طور عاشقانه کردن های پدرش را هزار بار دیگر بشنوم و در برابر متوجه شدگان عاشقم هزار بار دیگر مجسم و مرورشان کنم.
سر کوچک فربد را روی سینه ام چسبانده و تمامم را به بازی میان موهای نرم و طلایی رنگش دعوت کردم. لب هایم را بر روی سر کوچکش متمایل کرده و هزاران بار بوسیدمش. یادم رسید اولین باری که گوش داده بودم موهای این بچه شامگاهیه موهای بهادر است برای یک لحظه خودم را باخته بودم؛ ولی آن شامگاه عجیب احساس می کردم این سر کوچک طلایی رنگ را دوست دارم. عجیب احساس می کردم بهادر را نیز دوست دارم، مثل یکی از اعضای خانواده ام!
هنوز مدتی از راهی شدنش نگذشته بود که دلم برایش تنگ شد؛ حسی شامگاهیه دلتنگی بود یا ترحم و یا قلبشوره نمی دانم، اما قطعا باور داشتم آن شامگاه برای بهادر شامگاهی سنگین خواهد بود. فربد مجدداً خوابیده بود.فربد را در حالی که آخرین بوسه هایم را بر روی انگشتان کوچکش می نواختم به آرامی به بسترش سپردم.یک بار دیگر به اتاق بازگشتم، عجیب بود، جای سرو خالی بود!یعنی چرا تا هنوز به بسترش باز نگشته بود؟کمی دلواپس شدم و به طرف در می راهی شدم که یکباره روی میز نگاهم به پاکتی افتاد، انگار احساس می کردم به خوبی آن را می شناسم، پاکت بزرگ و زرد رنگی که وقتی از روی میز برمی داشتمش به وضوح می دانستم سرو آن را در آنجا درست در مقابل نگاهانم قرار داده که ببینم و حتما بخوانمش.با کنجکاوی پاکت را از روی میز برداشتم و با دقت کمی دور و اطرافش را با نگاه کاویدم.کمکم مطمئن شدم که یک بار دیگر در جایی دیگر آن را متوجه شده ام آن. را گشودم، یک تکه کاغذ درونش بود، بی اختیار کاغذ را بیرون کشیدم، در اامان سطرش نوشته بود:
“برای دخترم ماهی…”
کف دستم لرزید و دلم به سختی تپید. اصلا قبل از آنکه خوانده باشمش آن کف دست خط را شناخته بودم…خودش بود، خط بابا، رد کف دست هایش، بوی دستانش، تمامی احساسش که عمری پنهان کرده بود، تمام اعترافاتی که یک عمر می خواستم بدانم! ولی حالا چرا؟چرا امروزگار ؟ اصلا این پاکت تا امروزگار کجا بوده ؟ چطور شد که به کف دستم رسیده بود؟ این نامه پیش سرو چکار داشت؟در زیر بار هزاران پرسشی که بی مهابا بر ضمیر ناآهستهم یورش آورده و وحشیانه بر افکارم تاخته بودند عاقبت کم آوردم، پاهایم آنقدر ناتوان شد که همان جا روی لبه ی تخت قرار گرفتم و با کف دستانم که لرزشی مختصر در آن ها مشهود بود کاغذ را گشودم و خواندم…دیوانه وار خواندم!
“ماهی عزیزم !می دانم تو حالا دیگر آنقدر بزرگ شده ای که توان متوجه شدن حرف های یک مرد را داشته باشی !
صاحب قلبی که عاشق شده، آن هم تا این حد عمیق، آن قدر که دیگر در تو و احساس و منطقت هیچ چیز جز یک عاشقی ناب اثر ندارد که می زنی ،می شکنی، خرد می کنی و می سوزانی و به آتش می کشی، هر چه را که غیر از دلدادگی توست، نابود می کنی هر آنچه را که مانع از رسیدن تو به دلدادگی می شود، قطعا آنقدر بزرگ شده که بتواند حرف های یک دل دردمند، یک پدرخسته و باخته به سرنوست را بشنود.
می دانی دخترم!من امشامگاه کف دست کشیدم از تمام اسرار کشنده ای که عمری مثل بختک، سایه ی شومش را بر سینه ام انداخته و سنگینی و فشار آن آنقدر عذابم می دهد که نه امشب، که در هر شامگاه از زیستنم آرزوی مرگ داشتم، هزاران بار از خدا مرگم را خواستم، اما راهی شدن، آن هم با باری گران از گناهان نابخشودنی بسی دردناک بود.
من می ترسیدم ماهی! می توانی باور کنی دخترم؟پدرت می وحشت کرد از انتهای جهان! از اینکه باید قلب کند و راهی شد ودر جایی دیگر مورد حساب پس گرفتن قرار گیراهی شد…
می ترسم! هنوز هم می ترسم دخترم…
برایم دعا کن…
برای بابا دعا کن!”
ناگهان کاغذ را در میان مشتم مچاله کردم و کاغذ مچاله را همراه با مشت گره کرده و لرزانم روی سینه ام گذاشته و در حالی که نفس کم می آوردم نگاهانم را محکم بستم. انگار که در قعر ظلمتی دهشتناک کف دست و پا می زدم! اسیر و سر گشته، و در آن حال مدام آوای بابا را می شنیدم که متضرعانه درمیل داشت کمک می کرد. بی تاب شدم، نفس عمیقی کشیدم و زیر لب نالیدم:
– نه خدای من! این بابای من نیست! این مرد که در شجاعت شهره ی کوی و برزن بود نمی تواند بابای من باشد. می گوید می ترسم ! ترس از چه؟ وحشت از کی ؟مگر می شود؟ پلنگ و ترس؟
به همان سرعت مشتم را گشودم و کاغذ چروکیده را یک بار دیگر در مقابل مشاهده کردگانم گراهی شده و باز خواندمش. نوشته بود:
“امروزگار برای تسویه ی حساب وکتاب های دنیوی تنها کاری که از کف دستم بر می آید انجام دادم، مغازه را کاملا تخلیه کردند، خالی شد حجره از سنگینی باری گزاف که عمری بیهوده انباشته بودم !
احمد علی یک باره هوس کرد پیشخوان قدیمی را تکانی دهد.سال ها بود که آن پیشخوان حتی میلیمتری از جایش تکاننخورده بود.
پیشخوان به سمت جلو حرکت کرد و یکباره یک پاکت که خدا می داند که از کدام سالیان دور تا هنوز در زیر و کفه ی زیرین پیشخوان طوری تعبیه شده بود که با حرکت آن یک مرتبه جدا شد و به روی زمین افتاد. پاکت را گشودم و دلم به درد رسید! می دانی دخترم؟هدیه ی من برای مادرت بود! همان هدیه ی دوران جوانی که با شور عاشقانه ام در وسعت کل پس انداز و دارایی هایم برای عشقم خریده بودم، هممسیر با نامه ای عاشقانه درون پاکت قرار دادم و همان شد که با کف دست بی رحم بازی مدته سر از میان کف دستان صولت خان در آورده بود.
نامه را خوانده و آن شب در حالی که یک پیت نفت را بر سرم خالی می کرد خیال آتش زدنم را داشت که خدا می داند اگر اهل کسبه ی بازار پا در میانی نکرده بودند سال ها پیش در آتش قهر صولت خان و عاشقی مادرت سوخته بودم. سرانجام مرا بخشید ولی هیج وقت نفهمیدم به سر آن نامه و آن ماهی کوچک که نگاهانش سرخ بود و تنش پر از پولک های طلایی چه آمد.
می دانی دخترم! من امروزگار پس از سال ها یک بار دیگر ماهی را دیدم، در کف دستم گراهی شده و در حالی که به نگاهان سرخش خیره بودم می توانستم تصور کنم حالا دیگر این ماهی بر گردن هیچ کس جز دختر من زیبنده نیست. آخرین داراییم همین یک گردنبند است که هنوز هم نمی دانم چرا پیرمرد آن را سر به نیست نکرده بود، چرا تا امروز هنوز در کف پیش خوان باقی و مدفون بود. ماهی را برداشتم و آخرین تصمیمم را هم گراهی شدم. هم ماهی و هم تمام ناگفته هایم برای تو عزیز ترینم بماند.
در همه ی اتفاقاتی که افتاد تمایل داشته یا ناتمایل داشته وارد یک بازی ننگین و شرم آور شده بودم که انتهایش جز سر افکندگی و ندامت چیزی نبود. قدم در جاده ای گذاشته بودم که از ابتدا تا انتهایش اگر معصیتی بود، اگر ظلمی بود، فقط گریبان گیر من می شد. من و کارنامه ی سیاه و ننگ آلودی که به دوش کشیده و با خود می برم ولی می دانم تا ابد داغ یک چیز در قلبت خواهد ماند، اینکه هیچ مدرکی نداشتم، هیچ کف دست آویزی هم نبود تا به وسیله ی آن ثابت کنم پدرت رفته بود، تا قعر با سر سقوط کرده بود، اما نه تا آن حد که بتواند حیات یک طفل بی گناه را از او بگیرد !
ماهی من آن روزگار دیوانه بودم! در عالمی بودم که هیچ چیز بر من بیچاره اثر نداشت. روزگار شومی که همایون حرکت کرده و فروغ آن چنان در دریایی از شرم و ندامت کف دست وپا می زد که از روی استیصال نا جوانمردانه کف دست به پایان و انحتار زد. برای یک لحظه انقدر دیوانه و درمانده شد که من دیوانه از او ترسیدم!متوجه شدم چگونه به دنبال طفلی که از وحشت آن چنان می لرزید که دیگر پاهایش توان دویدن را نداشته و همان جا وسط پله های عمارت منهدم شده از پا در وارد شده و با چشمانی وحشت زده تا حد مرگ می رفت که دگر نباشد، طفل را از روی زمین بلند کرد. می دانستم قصدش هلاک بود، تنها کاری که می توانستم بکنم بیرون کشیدن طفل از آغوش او بود، سرو را محکم در آغوش داشتم و شتابان پله ها را به سمت پایین طی می کردم که ندرک کردم چگونه شد که با اصابت پایه ی مرمرین گلدان کنار پله آنچنان ضربه ی عمیقی بر سرم وارد شد که یکلحظه تمام اختیارم از کف می رفت تمام قدرتم را در حفظ کردن طفلی که در آغوش داشتم متمرکز کردم؛ ولی برای سیاهی دیدهانم و رخوت و سستی که به یکباره در تنم می دوید و بی اختیار تمام قدرتم را می گرفت نمی توانستم کاری انجام دهم. همان جا میان پله ها از پای در آمدم، آنقدر که در آخرین لحظات از خدا فقط یک چیز را خواسته بودم !
نروم ، بمانم ، نه به خاطر خودم، برای سرو !
شنیدن صوتیی شامگاهیه افتادن چیزی درون آب باعث شد پلک دیدهانم گشوده شود، صورتم انباشته از خون بود، خون حتی تا درون نگاهانم نفوذ کرده بود! به سرعت خون میان دیدهانم را زدودم و حرکت اجسامی درون آب استخر را دیدم. با آخرین توان قد بلند شدم و به سمت استخر دویدم. فروغ بیچاره هم خود و هم سرو را برای پایان دادن به زیستن که دیگر تا ابد حاضر به ادامه ی آن نبود داخل آب انداخته بود.
یک لحظه مردد ماندم خدایا کدام را ؟ مادر یا فرزند را ؟ بدون معطلی درون آب پریدم و سرو را در میان چنگالم گحرکت کرده و بیرون کشیدم. پیکر بی جان او را کنار لبه ی استخر انداختم و مجدداً داخل پریدم، این بار فروع را از آب بیرون کشیدم. تقلا می کرد، انگار نمی خواست به زندگی بر گردد، مجدداً سعی می کرد خودش را درون آب بیندازد. او را تا کنار درختی نزدیک باغچه کشیدم، ظاهرا حالش خوب بود، با یک تکه طناب محکم به درخت بستمش تا دوباره اشتباهی نکند و مجدداً به سمت سرو بازگشتم. بچه کبود شده بود، انگار سال ها مرده بود!شروع به فشردن سینه اش کردم، تا آخرین توانم تلاش کردم، می خواستم که باشد! خرخری کرد و مطمئن شدم هنوز نفس دارد، او را در آغوشم کشیده و بلند کردم. با پای برهنه تا خیابان دویدم.
چهره ام غرق خون بود و لاشه ی یک طفل در میان دستانم!
خودم را جلوی اامان ماشین انداختم و به سرعت به اامان بیمارستان رساندمش. وقتی او را به پرستار سپردم از شدت خون ریزی و ضعف از حال حرکت کردم.نمتوجه شدم که چگونه سرم را بخیه زده بودند، در حالی به هوش رسیده بودم که فقط از میان صحبت های پرستاران بخش درک کردم که سرو زنده است و نمرده.خدا را شکر کردم، هزاران بار شکرش کردم و بی سر و صوت از بیمارستانگریختم. تا امروزگار هم هنوز هیچگاه پرونده یا جرمی که بتواند ثابت کند در مرگ همایون، در جنون فروغ و یا قصد هلاک سرو من دخیل بودم نبوده، جز رد همان بخیه ای که تا همیشه میان سرم باقی بود و تو عزیزم بارها جویا شده بودی بابا چرا این جای سرت هیچ وقت مو ندارد که با متوجه شدن آن زخم بخیه در آیینه و در هر بار متوجه شدنش یادم بیاید که عاقبت تقاص در همین جهان بود، هر آنچه را که داشتم باختم، حتی سلامتی و اعتبارم را! چراکه در حالی می روم که حتی تنها دخترم از وجود همزیرا پدری زیرا من شرم دارد…
فروغ هم که با کف دست خود خودش را مجازات کرد و فقط می ماند…سرو ، سرو و ماهی.
دخترم اگر آنگونه که دلت می گوید، اگر واقعا عاشق اویی و بدون او نمی توانی ادامه دهی، اگر او هم چون تو
عاشق است و سری پر از شور دارد، به حرمت دلدادگی پاکی که دارید من را حلال کنید.
حلالم کن دخترم، از سرو هم بخواه که پرویز بیچاره را حلال کند و بگذرد”
*****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن