برای بخشش بی حدش سخاوت بی اندازه اش پر پر شدم !
گفتم :
_ نه معامله باید حلال باشه ؛یا قبول کن یا نه.
حرفی نزد، انگار معامله را پذیحرکت کرده بود. بلند شدم و کیفم را باز و آنچه را که وعده کرده بودم را برداشته و به او دادم.طفلی طوری رفتار می کرد انگار آنچه را که می متوجه شد باور نداشت! با اصرار پول ها را درون جیبش فرو بردم .هنوز لب پله نشسته بود. گوشی را گحرکت کرده و به گوشه ی خلوتی پناه بردم؛قبل از اینکه بخواهم فکری کرده باشم،بهسرعت وارد عمل شدم. می اطلاع داشتم در ذهنش گذراندن، یعنی نه در مقابل حماقتی که انجاممی دادم !
دلم را به دریا زدم و شماره ی سرو را گراهی شدم. در انتظار متوجه شدن آوایی، آماده می شدم برای مردن ، هلاک شدن و تا مرز نیستی پیش رفتن. چند لحظه بعد آوایش در گوشم بود، در مغز ،در قلب و در تمام وجودم…
حتی در روح نا ساکتم که با آهنگ صوتیش ناگهان از وجودم پر کشیده و بار دیگر باز گشته بود!
منمردم وپس از آن مجدداً زنده شدم…هزاران بار مردم و زنده شدم وقتی صدای زخم دارش را می گوش دادم که بی تاب بود ، که غم داشت و آن گونه ناملایم مرتب اصرار می کرد.
_حرف بزن…
تو رو خدا با منحرف بزن !
خاموشی تمامحرفها وبیان کرده هایم بود
سکوتی که پر از فریاد بود و آوایش مرحم تمام دردهای تن بیمارم برای دقایقی خودم و دردهایم را به فراموشی سپرده بودم یک بار دیگر نالید
- ماهی خودتی ، من میدونم این تویی تو رو خدا باهامحرف بزن ماهی ، من….من دوستت دارم ماهی منو ببخش برگرد به پات می افتم به خاطر عشقمون بهت التماس می کنم عزیزم ببین چی به سرم اومده
ماهی عاشقیم……
تمام شد ، شارژ تمامشد و تماس قطع شد ولی آوایش حتی یک لحظه هم در ضمیرم قطع نشده و تا ابد هنوز در جریان بود ضعف یک بار دیگر بر من مستاما شد به دیوار تکیه زدم نجیب حالم را دید نگران شده به سمتم رسید و سؤال کرد
- خانوم ، خوبید شما
اظهار کردم - خوبم خوبم
گوشی را باز کردم برای اینکه هیچ گونه ردی باقی نباشد سیم کارت را از درونمحفظه خارج کردم گوشی را به اوباز گرداندم گوشی را گرفت وراهی شد
گریه می کرد.مثل بچه های مادر از کف دست داده خودش رو به هر طرف می زد و برای برقراری تماس مجدد هزار بار انگشت های لرزونش رو روی صفحه کلید می ذاشت. ولی هیچگاه تماسی بر قرار نشد… دیوونه تر شده بود.طاقت نیاوردم، جلو راهی شدم و گوشی رو به سختی از میون کف دستای سردش بیرون کشیدم. دائم می اضافه کرد:
- خودش بود….
ماهی بود….
به خدا قسممی خورم خودش بود!
اظهار کردم:
_ تودیوونه شدی سرو!
از کجا انقدر مطمئنی که اون تماس از طرف ماهی بوده؟
چرا فکر نمی کنی کار یه مزاحم، یا فقط یه اشتباه بود!
- نه سهیلا به خدا که حسم دروغ نمی گه… خودش بود!
اون سکوتش!…
آوای نفس هاش!…
بعد آروم گحرکت کرد ویه گوشه نشست .سرش رو روی زانو گذاشت وگفت :
- آخه غیر از ماهی کسی شماره ی منو نداشت.
غیر از اون کسی رو نداشتم!
انگار یه مرتبه فکری به سرش زد. از جاش کشیده شد و گفت:
- سهیلا مزار باباش!…
- فکر می کنی اونجاست؟
- نه.
- پس چرا سراغ اون جا رو می گیری؟!
- می خوام برم اونجا ، پیش پرویز . قسمش می دم…ازش می گذرم…در ازاش می خوام ماهی رو بهم بر گردونه.
گفتم راه دوره و اون نابلد، ولی مرتب اصرار می کرد!بیان کردم به یه شرط ،اونم اینکه با هم بریم…قبول نمی کرد!سماجتم روکه مشاهده کرد ناچار پذیرفت .می اظهار کرد نمی تونم تا فردا صبر کنم که وقت اون مراسم ختم برسه و بتونم ملکی رو پیدا کنم، باید کاری می کرد ،باید می رفت.
جاده افتادیم ،خاموشی کرده بود و از رنج کشنده ای که بهش وارد می شد عذاب می کشید. پریشون بود و یه جور زیبای پریشونی و عجزش رو می شد از توی نگاه های ترش دید، یه جوری گریه می کرد تا متوجه نشم. منم خودم رو به ندیدن و ندونستن می زدم. یه مرتبه گفت:
- سهیلا می شه گوشیتو بدی؟
می خوام یه بار دیگه نوشته های ماهی رو بخونم.
گوشی رو بهش دادم و بار دیگر شروع به خوندن کرد، نه یبار، نه دوبار ،خدا می دونه چند بار خوندشون!
متوجه ی تعجبم شد و اضافه کرد:
- بهم حق بده…
این اامان نامه ایه که یه دختر واسم نوشته !
تو زندگبم هیچ وقت هیچ کسی نبوده که حتی یه نامه ازش داشته باشم.
بعد با خجالت گوشی رو برگردوند و سرش رو از پنجره باز ماشین بیرون برد و ناله اش حتی میون ناله باد هم گم نشد.
شنیدم که می گفت:
- آخ ماهی!
تو قرار محبتمون هیچ جا ناضافه کرده بودی یه روزی هم تو برای من نامه می نویسی!
آخ ماهی!
اگه بدونی چقدر بیقرارتم… چقدر مضطربتم… چقدر دوستت دارم،با من این کارو نمی کردی!
سرش رو روی کف دستش که روی لبه ی پنجره بودگذاشت و باد موهای نامرتبش رو به بازی گحرکت کرد. نگاهش کردم .بغضی تلخ قرار گرفت وسط گلوم؛
بغضی برای نبودن تو…
برای راهی شدنت…
برای دردها و تنهایی سرو…
بعد از گذشت چندین ساعت که انگاری چند سال طول کشیده بود رسیدیم . یه راست بردمش سر قبر پرویز خان خدا بیامرز .هوا تاریک و سرد بود…شب های قبرستون بدجوری خوف داره !انگاری که شدت وحشتم رو از صورت رنگ پریدم خونده بود. بالا سر قبر وایسادم و فاتحه خوندم. بهم بیان کرد اگه سردمه برم توی ماشین. می دونستم دنبال پیدا کردن فرصتی برای تنها بودنه .بسیار سریع داخل ماشین شدم و شیشه رو بالا کشیدم. صندلی رو تا ته خوابوندم و آخرین نگاهم رو هم بهش انداختم. تو غربت غریبونه ی قبرستون تصویری از مردی رو دیدم که روی دو زانوش قرار گرفته بود و کف دست های بلندش رو روی سنگ قبر سردی که رو به روش بود گذاشته بود و اونقدر غریبونه گریه می کرد که دل سنگ های بیابون به حالش آب می شد!
من شدت و عمق اون گریه ها رو از لرزش شونه هاش می متوجه شدم. نمی دونم اون حالت چقدر طول کشید و نمتوجه شدم که توی قلب اون گورستون خاموش و سرد چیا بیان کرد. اصلا از پرویز خان طلب چی رو داشت؟ چی می تمایل داشت که به خاطرش از اون سر دنیا پا شده بود و تا قلب سیاه اون قبرستون روونه شده بود؟ اونقدر خسته بودم که خیلی زود خوابم برد…
یه ساعت بعد با ضربه ی آروم نوک انگشتش که روی شیشه می زد از خواب پریدم. شیشه ها کاملا بخار گراهی شده بود و تمام تنم از شدت سرما خشک شده بود. خیلی زود در رو باز کردم. داخل شد و سرمای شمتوجه شدی رو با خودش داخل آورد. معلوم بود حسابی یخ کرده. نگاه هاش هم از بس که گریه کرده بود سرخ و ورم کرده بود!
آروم سر جاش جای گرفت ، به صندلی تکیه زد و آه کشید و اظهار کرد:
- تو رو هم به زحمت انداختم امشامگاه.
گفتم:
- ای بابا زحمت کدومه! فدای سر ماهی باشه.
همین که اسمت از دهنم در اومد یه بار دیگه زد زیر گریه!
بعد یه مرتبه صورت خیسش رو از میون کف دستاش بیرون آورد ،برگشت و دردمندانه نگاهمکرد وبیان کرد:
-یعنی الان ماهی من کجا می تونه باشه؟
باری دیگر پیکرم را به زحمت تا مرز تخت کشاندم.خیلی وقت بود که نجیب راهی شده بود .از وقتی هم که راهی شد کاسه ی آش هنوز همان جا لب پله کف دست نخورده باقی مانده بود. خیره شدم و مشاهده کردم قریب صدها مگس روی سطح آشی که سرد شده نشسته و با ولع مشغول نوش جان کردن بودند !
آش را هم به مگس های همواره گرسنه ی دنیا سپردم.سر شامگاهی مظفر آمد و با یک بخاری نفتی قدیمی ، بخاری را درست وسط اتاق گذاشت و به زحمت روشنش کرد. بوی نفت و فتیله ی نیم سوخته و دودی که از میان بخاری زبانه می کشید به شدت حالم را دگرگون کرد. دیدهانم به شدت می سوخت و آن مقدار جادهی هم که در ریه برای تردد دم و باز دم باقی مانده بود راهی شده رفته تنگ تر و مسدود می شد. بی اختیار دهانم را باز می کردم تا راحت تر تنفس کنم.احساس می کردم سرم به بزرگی بالنی شده که از شدت حرارت بی حدش و دردی که داشت هر لحظه رو به انفجار بود! بطری آب را برداشتم و هر چه آب درونش بود روی سر و سینه ام خالی کردم. کمی احساس خنکی می کردم اما هنوز مدتی نگذشته بود که لرز هم به ضیافت تبی که داشتم وارد شد!
با همان موها و لباس های خیس خودم را درون پتوی مندرسی که هدیه ی مظفر بود پیچیدم و سعی کردم به بوی مشمئز کننده ای که شامگاهیه پی و دنبه بود و از میان تار و پودش برمی خاست نیز فکر نکنم! فقط احساس سرمای شمشاهده کردی می کردم. نگاهانم را بستم و با خودم گفتم یعنی ممکن است پایان این شب دردناک را ببینم ؟
آیا آنقدر دوام خواهم آورد تا یک بار دیگر سرو را ببینم ؟
صدایش همچنان در گوشم باقی بود، صوتیی که جان بخش بود و خیلی زود رو به خاموشی رفته و خواب کم کم بر من چیره می شد.
- ماهی …. ماهی ….عزیزم …دختر بابا …عروسکم چشاتو باز کن بابا …ببین من اومدم … پاشو بابا اومده!
- بابا … بابا … اما من که بابا …بابای من دیگه نیست!
اون حرکت کرده بسیار وقته…
حرکت کرده یه جای دور! - دخترم نیگا کن…
چشاتو باز کن، منم بابا! - نه…نه!
چشامو باز نمی کنم! من میترسم! بابای من مرده، دیگه وجود نداره، برو…برو ازت می ترسم!
تو بابای من نیستی ، تو فقط یه آوایی… - نترس دخترم ، من پیشتم بابا، اومدم امشب تنها نباشی.
اومدم تا دخترم دیگه از هیچی نترسه! - ولی من هنوز هم می ترسم بابا.
من از همه چیز می ترسم… از همه ی آدما می ترسم… - بابا که باشه تو از هیچ چیز نمی ترسی دخترم.
نه از شامگاه، نه از باد ، و نه حتی از آسمون قرنبه!
-بابا ، بابا جونم! تا حالا کجا بودی ؟!
چرا انقدر دیر اومدی ؟!
چرا انقدر زود حرکت کردی بابا؟!
- من جام خوبه بابا.راحت راحتم!
با اوستا که وارد معامله شدم ،آقایی کرد و به کرمش از حق خودش گذشت.یه حق دیگه به گردنم بود، اونم امشامگاه یکی دیگه آقایی کرد و اونم از حقش گذشت!
می بینی بابا؟
امشامگاه دیگه آزاد آزادم!
امشامگاه بهم اجازه ی پرواز دادن. - قلبم برات تنگ شده بود بابا، اگه امشامگاه تو نیومده بودی من مرده بودم!
بهشدت درد دارم بابا…خیلی!
- بذار نوازشت کنم .بهم بگو کجات در د می کنه .بذار بابا ببوسه خوب خوب شی.
- قلبم درد می کنه بابا!
قلبم بهشدت درد می کنه! - بزار دستمو بکشم روی قلبت.
بذارمثل همون موقع که بچه بودی بازم واست بخونم، یه دختر دارم شاه نداره صورتی داره ماه نداره از زیبای تا نداره به کس… کسونش…. - بابا…گریه می کنی ؟!
- گریه ی شوقه بابا!
شوق پرواز ، نفس کشیدن ، شوق بخشیده شدن… لذت دیدن دخترم… - بابا کی بال پرواز بهت داد؟
- سرو …سرو …. دخترم سرو امشامگاه قفل قفسم رو شکوند ! بهش قول دادم ماهی، امشب اومدم پیشت ازت محافظت کنم تا تنها نباشی ،تا فردا که دستت تو کف دستشه… تا فردا که…..
- بابا چرا صوتت داره می ره ؟
بابا انگار داری ازم دور می شی!…
نرو… نرو بابا! تو رو خدا تنهام نذار!! - تنها نیستی ماهی.تنها نیستی .عشق سرو با توئه، اون محبت ازت محافطت می کنه، تنها….
از خواب پریدم. نفس بلندی از میان سینه ام سفیرکشان خارج شد. کف دستانم را روی دلم گذاشتم . قطرات درشت عرق از تنم می چکید. با نگاهانی گخوشحال شده پیرامونم را رصد کردم و از ته قلب امید وارانه چند بار صدایش کردم:
- بابا…بابا تو این جایی ؟!
صوتیی نبود… باورم شد که پدر نیست… که فقط یک رویا بود… رویایی که حتی در کوره جادهی از یک خواب موقت ،یک خیال موهوم باعث آرامشم شد .
کل مسیر برگشت رو اون روند .نگرانش بودم. ساعت ها بودکه چیزی نخورده بود، حتی داروهاش رو!دیدهاش قفل شده بود به جاده ، جاده ای که انگار هیچ وقت ته نداشت.هر چی بیشتر می رفتی کمتر می رسیدی.رنگ و روش حکایت از درد بی پایانش داشت. از وقتی راه افتاده بودیم هزار بار آه کشیده بود. گفتم:
- گرسنه نیستی؟
الان ساعت هاست چیزی نخوردی.
می خوای بزنی کنار یه مغازه ای ، چیزی، یه لقمه نونی؟
گفت:
- نمی خورم .به خدا تا ماهی پیدا نشه به هیچی لب نمی زنم.
درِ داشامگاهورد رو باز کردم و از داخلش یک بسته ی بیسکوییت نیمخورده وچند تا شکلات پیدا کردم . هر چی اصرار کردم نخورد .با بی میلی یه بیسکوییت داخل دهانم گذاشتم .کشنده ترین درد وقت رو تجربه کردم! با خودم گفتم بینوا سرو حق داره نتونه بخوره، خوردن اونم توی این دقایق؟؟؟؟
مابقی بیسکویت رو مجدداً ته داشامگاهورد انداختم و درش رو بستم و دستامو بهم قلاب کردم و کف دست به سینه پاهامو تا روی صنقلبی بالا کشیدم و خودم رو مچاله کردم.انگاری جونم از لا به لای استخونای بدنم در میومد .بعد از طی اون همه مسافت کشنده بالاخره رسیدیم. راستش قلبم رضا نمی داد که اونو با اون حالش رها کنم و تنها بذارم. هر چقدر اصرار کردم شامگاه رو خونه ما و با سهیل بگذرونه قبول نکرد. ناچار اونو به هتل رسوندم. مراسم ختم مادر آقای ملکی فردا ساعت چهار بود. بهم اضافه کرد :
- شما خسته ای. فردا خونه بمون استراحت کن .من خودم می رم.
اما مگه قلبم راضی می شد؟
پس قرار گذاشتیم که فردا راس ساعت چهار اونجا حاضر باشیم.
وای ماهی ماهی! خدا نصیب گرگ بیابون نکنه! تا صبح جون دادم !انگار که صد بار مرده بودم و اون شب شامگاه اول قبرم بود! تا صبح حتی نتونستم یک لحظه هم نگاه روی هم بذارم !هزار بار قد بلند شدم و توی سیاهی شامگاه از پنجره بیرونو نگاه کردم واضافه کردم:
- حلال قلبت باشه سرو…
تو امشامگاه چه می کشی!
امشب واسه ی تو چه طوری صبح می شه؟
وقتی اون موقع که خداحافظی کردی با پشت کف دستت باقیمونده ی اشکهاتو پاک کردی و با صوتیی که پر بود از بغض و درد بهم بیان کردی: - سهیلا برام دعا کن ، دعا کن انقدر عمرم به جهان باشه که یه امشامگاهو بتونم دووم بیارم. سهیلا به نظرت این شامگاه لعنتی تموم شدنیه؟
چشم هام یه بار دیگه سپیدی صبح رو، صورت قشنگ ماهی رو می تونه ببینه؟
از صبح فقط آنقدر می دانم که دیگر کاملا شبیه جنازه ای شده بودم که حتی از چشم دوختن به سایه ام می وحشت کردم! که اگر آن شامگاه یاد بابا خاطرات او رویایی که مرا آنگونه پایبند به زندگی و امیدوار ساخته بود نبود ،قطعا تا صبح هزاران بار جان داده بودم .من آن روز دیگر حتی توان راه راهی شدن را نیز از کف دست داده بودم!روی زانوهای ناتوانم جای گرفتم و کشان کشان خودم را تا نزدیکی دیوار کشیدم ؛سپس دست بر دیوار گرفته و به سختی از جا برخاستم. با گام هایی که از شدت ضعف و سستی روبه انحلال بود ،خودم را تا حیاط رساندم و همان بالای پله ها پتویی را که با خود و بر روی شانه هایم حمل کرده بودم را محکم دورم پیچیدم .سرمایی خفیف موجب رنجشم می شد و من همانجا بالای پله منهدم می شدم. جای گرفتم و به سختی سرم را قد بلند کردم به آسمان چشم دوختم وبیان کردم:
- آه سرو تو کجایی؟
دلم برایش تنگ بود .آرزو کردم کاش یک بار دیگر ببینمش و بعد بروم .نمی خواستم با دیدهانی که تشنه ی مشاهده کردار او بود، با دلی که هنوز سیراب نشده بود از عاشقیش، با سری که پر بود از هوای سرو با جهان وداع کنم. با خودم گفتم سروم را در چنگال اهریمنی این دنیا ،در کدامین آغوش به ودیعت بگذارم و بروم ؟!
کمی احساس ترس داشتم، ترسی آمیخته با یک جهان پشیمانی. اظهار کردم اگر بمیرم چه خواهد شد؟!
آه نه خدایا! من این گونه مردن را نمی خواهم !می خواهم پیش سرو باشم ،اگر مرگی هم بود در آغوش او باشد !
تمایل داشتم فریاد بزنم و طلب کمک کنم. با نتوانی دهانم را باز کردم…هر چقدر بیشتر سعی می کردم ناممکن تر می شد! فریادهایم در دم خفه و فقط به صورت چند آه و ناله ی خفیف که شامگاهیه تلفظ نام او بود از گلویم خارج می شدند. قطره اشکی از کنار نگاهانم جاری شد و چشمانم خیره بر دری مانده بود که آرزو می کردم هر آن باز شود و مظفر بیاید؛ به پایش بیفتم و بگویم:
- مظفر غلط کردم!
اشتباه کردم!
تو را به خدا مرا از اینجا ببر!
می خواهم پیش سرو باشم؛ حتی اگر تا آخر دنیا هم نبخشد فقط با او باشم
به خدا بدون سرو نمی توانم! اگر قرار است بمیرم ، باید در آغوش او جان دهم .
افسوس که تقدیر در آن لحظات آنقدر بی رحم شده بود که تمامی فریادها و آرزوهایم را در درون جسم مفلوکم مدفون می کرد و من در لحظات درد آور تدفین آرزوهایم آنقدر ناتوان بودم که فقط به یک معجزه فکر می کردم ،معجزه ای که شامگاهیه سرو باشد، که بوی سرو را داشته باشد.
زودتر از ساعت چهار به مسجد رسیدم و دیدم سرو زودتر رسیده. نگاهش کردم. خدا می دونه چه قدر پریشون و رنگ پریده بود! زیر نگاهاش سیاه شده بود، مثل اکثر اوقاتی که متوجه شده بودمش موهاش در هم و نا مرتب بود، یه گوشه کنار دیوار آجری مسجد تکیه داده بود . تعداد معدود و انگشت شماری از بستگان اون مرحوم ، عزادار و در حال چیدن تاج گل ها و تدارکات قبل از شروع مراسم بودن. دنبال پیدا کردن جای پارک مناسب بودم که اون هم من رو دید. از عمق نگاهش درد انتظار مشخص بود بدون اینکه بپرسم درک کرده بودم به سختی چشم به راه آقای ملکیه. یکم بعدکه آقای ملکی اومد ،پسر بچه ی تپلی که ظاهرا از اقوام بود به سمت سرو اومد و اظهار کرد:
- آقا…..آقا ….آقای ملکی اومدن.
به سمتی که پسرک اشاره کرده بود نگاه کردم .یه ماشین لوکس توقف کرد .آقای ملکی کت و شلوار سیاه پوشیده بود و پیاده شد .سرو به شدت بیقرار بود و بیشتر از اون درنگ نکرد ؛بسیار سریع خودش رو سمت دیگه ی خیابون ، جایی که آقای ملکی اونجا بود رسوند، دیدم که به شدت وارد بحث مهمی شده بودن ؛تا جایی پیدا کنم و ماشینو پارک کنم تقریبا تموم حرف هاشونو زده بودن و وقتی رسیدم که صورت سرو غرق اشک بود و آواش به شدت می لرزید .آقای ملکی به شدت دلواپس و متاثر شده بود و با قلبواپسی جویای باقی ماجرا بود. کنارشون رفتم ،سلام دادم، شروع به معرفی خودم و شرح ما وقع کردم؛ هنوز حرف هام تموم نشده بود که شنیدم پیرمرد اظهار کرد:
- عجب!حدس زده بودم… طفلی این بچه یه جوری عجیب بیقرار بود انگاری که بیمار هم بود ،تا زمونی که اون شخصی که باهاش تماس گحرکت کرده بود بیاد و ببردش حتی توان توقف کردنم نداشت. راستش اومده بود گردنبندش رو بفروشه، همونی که یادگار باباش بود. بهش یه مقدار پول دادم وگفتم گردنبندت پیشم ولینت می مونه. راستش وقتی سرگرم مشتری بودم یه وقت نیگا کردم دیدم نیست، انگار حرکت کرده بود.
بی تاب شدم و اضافه کردم:
- شما نمشاهده کردید با کی راهی شد ؟
اونی که اومده بود دنبالش کی بود؟
زن بود یا مرد؟ - والله خدا شاهده من که چیزی نمتوجه شدم…ولی…
- ولی چی ؟
تو رو خدا آقای ملکی خوب فکر کنید !
شاید یه چیزی یادتون بیاد…این دختر دو روزگاره که راهی شده و پیداش نیست؛ می گن بیمار بوده و به شدت تب داشته. راستش ما همه دلواپسشیم. تو رو خدا بیشتر فکر کنید! - راستش اگه اشتباه نکنم گوشی همراهش نبود .واسه خاطر همین از تلفن داخل مغازه با اون شخص تماس گحرکت کرد. خدا کنه شماره ای که گحرکت کرده هنوز اونجا باشه و پاک نشده باشه.
سرو دست های مرد بیچاره رو اونچنان توی کف دست های لرزانش گراهی شده و فشار می داد که پیرمرد بیچاره طاقت دیدن اون همه درد کشیدنش رو نیاورد و بسیار زود شاگرد مغازه اش رو که از قضا راننده اش هم بود صدا کرد و در کمال انسانیت و ادب بهش گفت:
- صادق جان بپر با خانوم وآقا یه سر برید مغازه گوشی تلفن رو در اختیار ایشون قرار بده بلکه به امید خدا به اونچه که می خوان برسن.
در مقابل بزرگی که کرد هزار بار ازش تشکر کردم .با عجله خداحافظی کردیم که توی آخرین دقایق با مضطربی گفت:
- تو رو خدا هر خبری ازش گرفتین به من هم بمشاهده کرد .خدا بیامرزه پرویز خانو ببین چه طوری با حرکت کردنش جیگر گوشش آواره شد!
با تایید سرم بهش اطمینان دادم .از پشت سر متوجه شدم که بار دیگر گفت:
- بهش بگید اون ولینتی پیش من محفوظه. بیاد پسش بگیره.
خیلی زود به مغازه رسیدیم و صادق در رو باز کرد .با عجله سمت گوشی تلفن حرکت کردیم و تاریخ دو روزگار پیش و شماره هایی رو که تو اون روز گراهی شده شده رو بررسی کردیم. نزدیک هشت تماس اون روز از تلفن مغازه گرفته شده بود .سرو با نگاه هایی مضطرب چند بار لیست تماس ها رو مرور کرد و چیزی دستگیرش نشد .گوشی رو به من، داد من هم متوجه ی شماره ی خاصی نشدم جز یکی که برام کمی آشنا بود،ولی مطمئن نبودم. صادق اظهار کرد:
- چاره ای نیست…
شروع کنیم به ترتیب یک یکشون رو شماره گیری کنیم شاید…
سرو درنگ نکرده و شروع به گرفتن اامان شماره کرد .کف دست هاش به شدت می لرزیدند و نتونست ادامه بده .گوشی رو به من سپرد و راهی شد روی صنقلبی نشست. با پریشونی کف دست هاشو میون موهاش فرو کرده بود و از شدت استرس به شدت تا نهایت جون دادن پیش می رفت.
یه مرتبه گوشیم زنگ زد، اصلا وقتی برای پاسخ گویی نداشتم. بدون اینکه شماره رو نگاه کنم رد تماس دادم اما یکم نگذشته بود که مجدد زنگ خورد و بار دیگر رد تماس دادم و با خشمگینت گوشی رو ته کیفم انداختم .به همجاده صادق هنوز روی اامان شماره متمرکز بودیم که باز صوتی زنگی که از ته کیفم قد بلند می شد رشته ی تمرکزم رو پاره کرد….
صدایی تیز و ممتد شامگاهیه همان شی نوک تیز فلزی که روزگار قبل یک بار دیگر آن را شنیده بودم به گوشم رسید .در باقی مانده ی حواس ناپایدارم یک بار دیگر حسم را متمرکز کردم و به یاد آوردم این صوت، شامگاهیه همان صداییست که خبر از آمدن نجیب داده بود. میل داشتم فریاد بزنم پس تقلا کردم ؛اما هر چه سعی کردم انگار تمام جهان بختکی شده بود که رویم افتاده و حتی قدرت کوچکترین حرکتی را از من می گراهی شد!میل داشتم فریاد بزنم و با صدایم توجه او را به سمت خود معطوف کنم .ولی هر چه سعی و تلاش کردم در انتهای آن جز چند حرکت گنگ و نامحسوس از لب های خشکیده و ناله های رو به زوال هیج نبود. یک لحظه آوای نواختن قطع شد. در دلم اضافه کردم:
- نه تو رو خدا نجیب نرو!
من اینجام…. به کمکت نیاز دارم… نرو بمون !
دوباره چند ضربه زد ؛آخرین تلاشم را کردم و با پاهای که بی حرکت روی پله آویزان بود ضربه ی مختصری به کاسه ی آشی که از دیروز هنوز روی پله بود زدم کاسه تکانی خورد وبهشدت زود از بالای پله سقوط کرد. با صوتی شکسته شدن کاسه انگاری حس کرده بود اتفاق بدی در حال وقوع است که دیگر صدای ضربه زدنش به طور کامل قطع شد. گمان کردم که راهی شده، آهی کشیدم و آخرین قطره ی اشکم را نیز فدای یاد سروم کردم .از میان شیار بین پلک نگاهانم که رو به انسداد می رفت به در چشم دوخته بودم که ناگاه آوای کلیدی را متوجه شدم که با حرکتی تند در را می گشود.سپس چهره ی مضطرب مظفر و پس از آن نجیب بود که سراسیمه وارد حیاط شدند .احساس سبکی کردم ،حسی ملایمش بخش به من امید تداوم می داد. خوابم می وارد شد و در آنحال فریاد های مکرر مظفر و ضربه هایی را که بر صورتم می نواخت را حس می کردم . فقط آنقدر توانستم که بگویم:
- سرو….
مظفر سرو رو خبر کن…
و در خوابی عمیق فرو راهی شدم و در اوج غوطه وری در آن خواب رویایی و دل چسب امید را مشاهده کردم که یک بار دیگر در اندیشه و ضمیرم خطور کرده و درخشیدن می گحرکت کرد.
به کل حواسم را باخته بودم و از دنیای پیرامون هیچ چیز را درک نمی کردم. حسی به باریکی یک تار مو ماهی از آب بیرون افتاده را به ادامه ی بقا وصل می کرد…
حسی که ابتدا و انتهایش سرو بود …
آوای تلفن حتی یه لحظه هم قطع نمی شد. خویشتن داریم رو به کل از کف دست داده بودم که سرو گفت:
- جواب بده سهیلا شاید کار مهمی داشته باشن.
با دلخوری کف دستم رو داخل کیف و گوشی رو چشم دوختم .شماره ی نا شناسی رو متوجه شدم که عجیب برام آشنا می اومد…
گوشی رو به سمت سرو گحرکت کردم و با تعجب گفتم:
- این شماره خیلی آشناست، انگار یه جایی مشاهده کردمش.
سراسیمه از جایی که جای گرفته بود کشیده شد و به سمتم اومد، به سرعت گوشی رو از دستم قاپید و زل زد به شماره و یه مرتبه گفت:
- خودشه…خودشه!
این شماره تو لیست تماس ها بود!
سومین نفر!
صادق که حالا دیگه داشت شماره ها رو با هم تطبیق می داد بسیار زود گفت: - بله شکی نیست …ایناهاش نیگا کنید… خود خودشه.
گوشی هم یه سره زنگ می زد. سرو گوشی رو از کف دست صادق قاپید به سرعت تماس رو وصل کرد. توی خاموشیی که حاکم بود صدای کاملا آشنایی رو می گوش دادم که مرتب می بیان کرد:
- الو الو سهیلا خانوم آوامو می شنوی ؟
فریاد زدم: - مظفره!
به خدا مظفره!
سرو که گویا خوب مظفر رو می شناخت بلافاصله اضافه کرد:
- مظفر من سروم…تو رو خدا حرف بزن.
تو یه لحظه چنان جو تغییر کرد که دیگه چیزی نه می گوش دادم نه متوجه می شدم جز حرکات دیوانه وار و ناآروم سرو… هیچچیزی رو از چهرش نمی تونستم بفهمم… این که خوشحاله یا اندوهگین؟!
فقط یه وقت دیدم تماس رو قطع کرد, به طرفم اومد و در حالی که گوشی رو محکم توی کف دستم می گذاشت اظهار کرد:
-ماهی اونجاست…پیش مظفره.
مسرور شدم و در حالی که روی پا بند نبودم گفتم:
- خوب الهی شکر…الهی شکر!
سرو متوجه شدی بالاخره پیداش کردیم؟!
اونقدر پریشون بود و عجله داشت که حتی صبر نکرد توی خوشحالی هام سهیم باشه! فقط بسیار با عجله شروع به رفتن کرده بود و در اون حال می گفت:
- حالش بده سهیلا،مظفر بیان کرد اصلا حالش خوب نیست.
سوار ماشین شدیم .انگاری که اعتمادی به روندن و زود رسیدنم نداشت که خودش پشت فرمون نشست. انقدر شتاب زده و به سرعتعمل می کرد که به وحشت افتاده بودم .آخ ماهی اگه بدونی!
اظهار کرده بودی یه بار وقتی سرو سیگار می کشیده بار دیگر عاشقش شده بودی…
به خدا اگه رانندگی کردنشو می دیدی… اونموقعی که پاشو گذاشته بود رو گاز و وتخته گاز می حرکت کرد و لایی می کشید و ویراژ می داد با عصبانیت مشتشو رو سر فرمون زبون بسته من می کوبید یک دم کف دستشو از روی بوق بر نمی داشت همین طور یه بند بوق می زد و فحش و ناسزا می گفت….
باد همین جوری تو ماشین می پیچید و موهاشو در هم می ریخ.ت دیدهاشو از شدت وزش باد نیمه باز نگه داشته بود و دندون هاشو روی هم اون چنان فشار می داد که به خدا ماهی… اگه می مشاهده کردی قطعا برای سومین بار همعاشقش می شدی!
بالاخره رسیدیم…
آد رس درمونگاهی که بسیار بهسرعت تو رو اونجا برده بودن رو پیدا کردیم. تا رسیدیم سرو ماشین رو همونجا ول کرد…
حتی فرصتی که صرف پارککردنماشین می شد رو هم غنیمت می دونست.
چند قدم به سمت درمونگاه دوید ؛بعد توقف کرد و برگشت و گفت:
- تو سهیلا؟؟؟
- برو سرو…تو برو…
می دونم ماهی قلبش می خواد قبل از همه تو رو ببینه.
اصراری نکرد و خیلی زود راهی شد.
پشت فرمونجای گرفتم ،سرم رو روی اون گذاشتم و در حالی که گریه می کردم گفتم:
- می بینی دوست من؟
می بینی عاشقی با آدما چی کار می کنه؟
یه شامگاه ازم راجع به دلدادگی جویا شدی ،جوابی ندادم، بهم خندیدی و خیال کردی از دلدادگی هیچی بارم نیست ؛حق هم داشتی… من کجا دلدادگی کجا؟!
اصلا مگه امکان داره سهیلا و عاشقی ؟
راست می اضافه کردی عاشقی کردن قلب می خواد که من نداشتم…
یه ذره جسارت… فقط اون اندازه که بتونی تو چشاش نگاه کنی وبی شرمانه بگی دوستش داری….
چشم دوختم ،به خدا ماهی تو چشاش نگاه کردم ولی هیچ وقت نتونستم ماهی…
من هیچ وقت جراتشو نداشتم! چراکه اون چیزی رو که تو چشمای اون متوجه شده بودم فقط تصویری از تو بود، فقط تو!
اما تو دوست عاشق من ،تا آخرش همین طور عاشق باش ،تا آخر همینطور توی مسیر عشقت خطر کن، به خاطرش مبارزه کن .
به خدا قسم که سرو لیاقت بزرگ ترین و مقدس ترین عشق ها رو داره.
عطری دل انگیز در جهانی برزخی ام در حالی که بین ماندن و رفتن کف دست و پا می زدم، یک باره در جریان نفس هایم، درست همان جایی که نفسم کم کم حرکت کرده و به شماره افتاده بود جاری شد؛ گویی اکسیری از حیات بود که در عمق جانم دمیده و روانه و تمامی افکارم را باری دیگر متمرکز می کرد!
پس از آن صدای پایش بود…
صدایی که دیوانه وار به سویم می دوید و در هر قدمش که به سمتم نزدیک تر می شد قلبم را ، دلم را کف دستخوش هیجانی می کرد که باعث می شد ضربان دلم ناگهان اوج گیرد!
آوایی دیگر ، گنگ و مبهم در حالتی شامگاهیه به خلا یکسره در گوشم می پیچید و من با آن صوت که به وضوح هنوز در ضمیرم پایدار نشده بود حسی عجیب داشتم ؛حس می کردم که حتی با آهنگ آن آوا، با ریتم سحر انگیزش، دست خوش معجزه ای شگرف می شوم !معجزه ای که در عین ناامیدی به من مژده ی وصل می داد !
من حتی آن صدای گنگ، آن نوای مبهم را دلبسته شدم! صدایم می کرد ماهی … ماهی….و کم کم حرکتی از کف دستانش را روی بدن یخ زده ام پیدا می کردم و پس از آن اثری گرم از قطرات بیکرانی که بر صورتم می چکید. آنقدر جرات پیدا کردم و آن چنان جسارتی در من حلول کرده بود که باعث شد بتوانم گوشه ی چشم ملتهبم را یک بار دیگر، به شوق بودنش و برای مشاهده کردنش باز کنم. معجزه ی عاشقی من ، آیه ی نازل شده ی هستی من ، سرو بود !
باورم نمی شد… خودش بود !سرو من که حالا بلندای قامتش را در برابرم خم کرده و تنگ در آغوشش مرا می فشرد. اشک می ریخت و دیوانه وار صدایم می کرد .نگاهش کردم، پیدایش کردم ، در قلبم گفتم چه خوب است که اگر قرار است بروم سرو با من است! حاضر بودم باقیمانده ی نفس هایم را یک جا بدهم تا در آغوش او این چنین به ملایمش برسم. زیر لب نالیدم:
- سرو…..
- جانم ، جانم؟
جانش در جسمم دوید و انگار باده ای از آبی زلال و خنک بود که بر سطح سخت و کویری دلم فرو ریخت. گسل های سخت ، تمام آن آب را یک جا بلعیدند و کلوخ های دلم نرم و تازه شدند. به بهای جامی که در جانم خالی شد بوی خوش آب وخاک که با یکدیگر آمیخته بود دلم را یک بار دیگر زنده کرد. از اثر همان یک باده چنان زنده شدم که دستانم به سمت ملحفه ای که رویم بود حرکت کرد، ملحفه را روی صورتم کشیدم؛ نگاهانم می بارید و من این بارش نابه هنگام را نمی تمایل داشتم !
دوست نداشتم در پایان مسیری که راهی شده بودم اشک نشانه ی عجزم باشد.
یکبار دیگر دهانش را نزدیک گوشم آورد و آهسته صدایم کرد، عطر گرم نفسش بر جسمم جاری شد و تنم لرزید….
دوباره بیان کرد:
- ماهی ، رو ازم بر نگردون.
چرا نگاهتو ازم می گیری؟
گریستم وگفتم:
- خجالت می کشم.
مهربانم در حالی که ملحفه را از روی صورتم کنار می کشید اظهار کرد:
- اونی که باید خجالت بکشه منم ، اونی که تا ابد تو شرم شکستن دلت باقی می مونه منم ، چرا تو؟!
نگاهش کردم ؛چقدر افسوس خوردم به آن دو روزگاری که سهم بودنش و نگاه کردنش را از خودم دریغ کرده بودم. من که هیچ وقت سیر نبودم از تماشایش!
مژه های چتری تاب خورده اش بر اثر سنگینی نم اشک صاف و به سمت پایین سرازیر بود. ای کاش جانم فدای آن شیب مژگانش می شد!
چقدر بد بودم من!
از خودم بدم رسید …
چه طور توانسته بودم تا آن حد اورا برنجانم؟
منی که برای خرسند کردنش حاضر بودم همه کار کنم، چرا این همه عذاب را بر قلب او نازل کردم؟
عذابی که در آن مدت اندک ،از سرو من چیزی شامگاهیه یک روح ساخته بود!
بیشتر از آن طاقت نیاوردم، بغضم به شدت ترکید؛ محکم بغلم کرد؛ اشک ریختیم…
هر دو در آغوش بی پناهی هایمان فرو راهی شده و گریه می کردیم که مظفر هراسان وارد اتاق شد و با دیدنمان بلافاصله با همان سرعتی که آمده بود باز گشت.
قطرات سرمی که هنوز به اتمام نرسیده بود یک به یک داخل بدنم می شد و من آرزو می کردم ای کاش آن همه ساعات کشنده، آن سرم لعنتی تمام شود. کنارم بود، هنوز کف دستم در دستش و لبش روی کف دستم… جویا شدم:
- سهیلا ؟ سهیلا کجاست؟
دلم براش تنگ شده. - اون بیرون تو ماشینه .اندیشید تنها باشیم بهتره ، راستش اون طفلی هم بهشدت خسته شد، بسیار سختی کشید توی این دو روزگار .
آهی کشیدم ،سرم را به سمت دیگری چرخاندم و در حالی که بغضم را فرو می خوردم اضافه کردم:
- باعث عذاب همه شدم، بهشدت بدم نه؟
- بد ..بد…بسیار بد!
اما من دیوونه عاشق این همه بدی هاتم…
این همه اذیت ها و بچه بازی هات…
گلویم به شدت درد داشت و زیاد نمی توانستم حرف بزنم فقط نگاهش کردم و لبخند تلخی زدم.
خودش را به سمتم جلو کشید ، سرم را در میان کف دستانش محاصره کرد واضافه کرد:
- اما دیگه تموم شد . به خدا که تموم اون اتفاق های بد تموم شد. دیگه نمی ذارم هیچ وقت ناراحت بشی. محاله حتی دقیقه ای ولت کنم ،تا آخر دنیا همین جور اسیر دستای منی .
کف دستانش را تنگ تر کرد و بیشتر فشردم. دلم می میل داشت می گفتم:
- عشقم خوبه ، ادامه بده ، همینطور سخت و تنگ منو بفشار. می خوام تا همیشه همین جوری اسیر عشقت باقی
بمونم.
لب هایش را نزدیک صورتم کرد و اضافه کرد:
- از اینجا مستقیم می برمت پیش خودم؛ تا ابد مال من می شی ؛زنم می شی ماهی؛ مادر بچه هام..من و تو..
تنم دفعتاً شروع به لرزید ن کرد .انگار داشتم جان می دادم !متوجه شدن جمله ای که گفت “زنم می شی “آنقدر قدرت و ظرفیت می میل داشت که وجود ناتوانم از شنیدنش کم می آورد !
لب هایش سمت لبم رسید. با تمام وجود آماده ی پذیرایی محبت مردی بودم که تا چند لحظه ی پیش من را زن خودش خوانده بود… مادر بچه هایش …
دیده هایم را بستم…
- ببینم …ببینم اینجا چه خبره؟!…
یه چیزایی گوش دادم ،صحبت از امر خیر بود!
به سرعت چشم هایم باز شد،سرو هم با همان سرعت سرش را عقب کشید. هردو کمی خجالت زده بودیم، اما صوتی مهربان سهیلا آنقدر آهستهش بخش و پراطمینان بود که حتی عذاب خجالت کشیدن را هم از ما می گرفت .کنارم آمد و محکم بغلم کرد. خیلی سعی کرد خودش را کنترل کند تا گریه نکند اما من بیچاره با مشاهده کردنش مثل یک بچه شروع به اشک ریخته بودم .سریع شتابزده پیشانی ام را بوسید و خدا را شکر کرد، بعد برای عوض کردن جو چشم غره ای به سرو حرکت کرد وگفت:
- نخیر آقای آمیتا!
مگه زن گحرکت کردن به این راحتی می شه؟
مگه دختر زیبامون رو دستمون مونده که همین جوری الکی الکی بدیمش؟
شرط و شروطی داره آقا!
اصلا شرایط داریم !
سرو که کمی کف دستپاچه شده و هنوز هم اثرات شرم چند لحظه پیش در سرخی گونه اش باقی بود لبخند زد وگفت:
- به روی دیده !گردن ما از مو هم نازک تره .بفرمایید شرایطتتون رو…
فقط قبل از هر چیزی می شه بدونم با چه کسی طرف شرطم؟ - بله ، بنده سهیلا خواهر عروس ، مادر عروس ، پدر عروس ، دوست عروس نوکر عروس… اما شرطم! عروس خانم از همین جا مستقیم تشریف میارن خونه ی خودشون بعد آقای دوماد با گل وشیرینی تشریف میارن برای مراسم رسمی تمایل داشتگاری.
در حالی که اشک هایم را پاک می کردم ریز خندیدم واظهار کردم: - وای سهیلا تو رو خدا انقدر سختش نکن!
مجدداً به سمتم بر گشت و بغلم کرد. سعی کرد جلوی اشکش را بگیرد ولی این بار نتوانست ؛ بغضش شکست و اشکش سرازیر شد؛ مهربانم را سخت در آغوشم گرفته و فشارش دادم .زیر لب اظهار کرد:
- ماهی ، دختر تو که ما رو کشتی!
- ببخش سهیلا…دوست خوبم منو ببخش!به خاطر تموم اذیت هام منو ببخش !
دوبازه پیشانی ام را بوسید وگفت:
- تو فقط خوشامگاهخت باش ماهی .
نگاهی به سرو انداخت وگفت:
- همیشگی خوشامگاهخت باشید.
تا همواره…تا ابد…
سوار ماشین که شدیم من و سرو عقب جای گرفتیم ؛ در حالی که در آغوشش فرو راهی شده بودم همان مختصر گرمایی که از تنش ساطع می شد طور خاصی به من حس آرامش و نوید یک زیستن را می داد. سهیلا برای چندمین بار از درون آینه نگاه کرده بود و هر دفعه با خجالت و تبسمی که روی لبش بود باز هم مسیر نگاهش را تغییر می داد. ریتم آهسته موسیقی در فضا پیچیده بود، دستم درون کف دستش و کف دست دیگرش طوری دورم را احاطه کرده بود که انگار قرار بود تا آخر جهان، تا همیشگی تکیه گاه امنم باشد. خودم را بیشتر در آغوشش فرو کردم و یک بار دیگر با تمام وجود بوئیدمش…
یک نوع حس امنیت و عاشق شدن، آن هم تا نهایت دنیا به من کف دست داد .میرفتم که با دست خودم در آغوشش خود را پرپر کنم.
“مرد من ، مرد خوب قصه ی عاشقونه ی من
برای خوشبختی من ، یه مشت خاک فقط بسه
وقتی کف دستای تو برام یه سایه ساره
یه سفره ی کوچیک نون ، یه پنجره یه آسمون
خوشامگاهختیه باتو روی حصیر پاره
کنار تو چراغ خونه ، نور خورشیدو داره
گوشه، شور جنگله، سبزی قاب پنجره
تو میدونی، برای یه لیلی شامگاهیه من
تو عاشق ترینی تو مجنونی
تو مرد منی که به آرزوم منو می رسونی”
چقدر جای دلدادگی در قلبم خالی بود! آن وقتی که عشقم را در چنگال حوادث رها کرده و راهی شده بودم و هنوز هم وقتی گاهی اوقات می ایستم نگاهی به پشت سرم می اندازم جای خالی آن دو روزگار از عمرم که بی عشق سپری شده بود روی دلم سنگینی می کند.در دلم حفره ای ایجاد شده بود که با هیچ چیز نمی توانستم آن را پر کنم. برای همیشه و تا ابد مثل یک وصله ی ناجور بر قلبم مانده است ، تو ولی حتی از من هم عاشق تر بودی سرو !
عاشق تر و بی صبر تر هزار بار گفته بودی جدایی دیگر هیچگاه !
پس چه شد سرو؟
چطور توانستی یک بار دیگر، آن هم آنقدر ناجوانمردانه ،وقتی که دیگر تنها من نبودم که تشنه ی عاشقیت ،نیازمند مهرت بودم، آنچنان در برزخ رفتنت کوچ ناگهان ات باقی ماندم که حتی برای ماندن برای خفه نشدن در حجم آن همه بی نفسی که به آن نیازمند بودم، برای ادامه ی حیات نه، برای خودم ،تنها حیات خود نه ،که تضمین نفس یادگار تو در نفسهایم بود باقی ماندم آنگونه بود که باقی ماندم تا……..
سهیلا تکانم داد.
- ماهی نخوابیدی ؟
هنوز بیداری؟ - نه سهیلا…نمی دونم چرا امشب انقدر درد دارم !
ولی درد امشبم از جسمم نیست! روحمه! دلم بد جوری درد داره سهیلا .
دیدیش؟ وقتی داشت می راهی شد نگاهشو مشاهده کردی؟ سرو من بسیار قلب خسته و تنهاست، فکر می کنم تو هر ثانیه از زندگیش انقدر زجر کشیده ،انقدر عذاب دیده که دیگه حتی نمی خواد یه لحظه از عمرش تو اون رنج وعذاب بگذره…
سرو از تنهایی می ترسه سهیلا…
اینو از تو نگاهش خوندم. - راستش اینو نمی میل داشتم هیچ وقت بهت بگم ماهی…
قلبم نمی خواد نگرانت کنم، ولی باید بدونی سرو همونقدر که روحش درد کشیده و بیماره، جسمش دردمند تره !من اون صحنه رو دیدم ماهی… با نگاه خودم مشاهده کردم که تو یه لحظه چطور قلب نا آرومش می رفت تا از کار بیفته… که به خدا اگه تو نبودی، اگه محبت تو نبود تا حالا صد باره……
به سرعت به سمتش چرخیدم و وحشت زده اظهار کردم:
- نگو سهیلا تو رو خدا نگو !
طاقتشو ندارم دیوونه می شم… اصلا می میرم! - پس بهش توجه کن ماهی. اون چیزی که برای تو جزء حسادت ها و حماقت های بچه گانه ست ،همه ی اون چیز هایی که وادارت می کنن به خاطر ارزیابی عاشقیش نسبت به خودت، رو اون بیچاره اعمال کنی، گاهی اوقات می تونه ضربه های وحشتناک و جبران ناپذیری رو بهش وارد کنه! دوستش داشته باش ماهی… بزرگ شو ماهی…به خاطر عشق بزرگ شو!
دست هاشو بگیر و ولش نکن!
بهش امید بده ؛اعتماد بده .
نگذاشتم حرفش تمام شود. با مضطربی بلند شدم سر جایم قرار گرفته و با قلبواپسی گفتم:
- برم پیشش سهیلا ، همین الان برم پیشش؟
خندید واضافه کرد:
- ای خدا مثل اینکه یه کم زود و یهویی بزرگ شدی!
یه نگاهی به ساعت بنداز… نصفه شامگاهه!
بگیر بخواب تو رو خدا دختر!
با دلواپسی گوشه ی پیمسیرن خوابش را گراهی شدم وگفتم:
- پس کی ؟ همین فردا صبح زود برم پیشش؟
دلم براش تنگ شده سهیلا!دیگه حتی یه ساعت هم نمی تونم دوریشو تحمل کنم.
خمیازه ای کشید وگفت :
- حالا بگیر بخواب تا صبح.
سهیلا خوابید ،اما ذهن وافکارم آن چنان درگیر سرو بود که اجازه ی خواب را به نگاهانم نمی داد .در خلوت شبانه ام جای گرفتم و دعا کردم؛ اامان بار بود برای سروی که بیان کرده بود می خواهد همسرش باشم و مادر بچه هایش ، دعا می کردم. از خدا از اعماق وجودم میل داشتم.
” خدایا!
خدای مهربانم!
هر گاه زمانی برسد که بخواهد سرو نباشد من هیچگاه نباشم…”
صبح بهشدت زود بود که داخل هتل شدم و نگاهم را در جستجوی یافتن آقا میرزا به هر طرف روانه کردم. دیری نپایید که یافتمش ،از پله ها پایین می آمد ؛همینکه نگاهش به من افتاد، ریز خندید .درک کردم حال سرو خوب است، چراکه هر موقع که سرو خوب بود آمیرزا هم می خندید. سلام دادم و نگاهی به دسته کلید در کف دستش انداختم .دانست که دنبال کلیدم فورا کلید را سمتم گرفت و در همان حال گفت:
- آشتیه دیگه بابا؟
- آشتی آشتی آمیرزا به خدا قسم خوردم تا آخر دنیا دیگه هیچ قهری نباشه.
ریز خندید و در حالی که سرش را تکانمی داد و می رفت اضافه کرد:
- خیره ان شاء الله.
به سرعت پله ها را طی کردم و بسیار زود در مقابل در اتاق بودم؛ قبل از اینکه کلید را روانه ی حفره ی در کنم گوشم را روی در گذاشتم، هیچ صدایی نمتوجه شدم، مطمئن شدم که هنوز خواب است؛ به آرامی قفل در را باز کردم، در که باز شد از همان جا نگاهش کردم، خوابیده بود و اصلا متوجه ی رسیدنم نشده بود .در را به ارامی بستم و پاورچین پاورچین تا نزدیکی تختش پیش رفتم .چند لحظه در همان حالت ایستادم و فقط تماشایش کردم. بعد احساس کردم قلبم چیزی فراتر از چشم دوختن را می طلبد!…
به ملایمی کنار تختش جای گرفتم و بعد کنارش دراز کشیدم. یک سمت از ملحفه را کنار زده وخودم را در نزدیک ترین حد به او احساس کردم. کف دستم را روی قلبش گذاشتم که بهیکباره چشمانش باز شد! خیال می کرد هنوز خواب است و خواب می بیند.
فورا یک بوسه از روی دلش برداشتم، دیگر مطمئن شد که بیدار است! می خواست از جایش بلند شود که با فشار کف دستم که روی سینه اش بود متوجه اش کردم نه. به آرامی اظهار کردم:
- نه سرو حالا بسیار زوده تو خسته ای بخواب .
بعد نگاه هایم را بستم ،یعنی اینکه من هم خسته ام، خسته و نیازمند ساکتش! همانطور که کف دستم روی سینه اش بود سرش را خم کرد و بوسه ای بر کف دستم زد و دوباره خوابید.
درست نمی دانم چقدر طول کشیده و چه مدت در همان حال سپری شده بود؛ اصلا توانسته بودیم بخوابیم یا نه ! خواب بود یا فقط احساس کرده بودیم که خوابیم! اما هر چه که بود برای من حس خوشایندی بود !زیرا به محض اینکه دیده گشودم کف دستم هنوز روی قلبش بود. شروع کردم با نوک انگشتانم با خط بخیه ی روی سینه اش بازی کردن و آنمسیر پیچ در پیچ را با سر انگشتم بارها از ابتدا تا انتها سیر کردم؛ بعد سرم را رو به سینه اش پیش بردم و لبم را بر رد باقی مانده از زخم تنش گذاشتم و آن را بوسیدم. چشمانش را می متوجه شدم که به ملایمی و به زیبایی هر چه تمام تر به رویم گشوده می شد. لبخندش که از قشنگترین خلقت های هستی بود در مقابلم شکل گرفت. با همانتبسم زیبایش اضافه کرد:
- چرا اومدی؟
- دلم برات تنگ شده بود.
- چرا راهی شدی؟
- برای اینکه بدونم تو هم قلبت برام تنگ می شه؟
- متوجه شدی؟
- چی رو؟
- اینکهچقدر دلم برات تنگ می شه.
- آره فهمیدم. حالا هم به خاطر این اینجام که اومدم بهت قول بدم دیگه هیچ وقت ترکت نمی کنم. تو هم باید بهم قول بدی.
- چه قاما؟
- اینکه دیگه هیچ وقت باهام قهر نکنی.
- خودت تمایل داشتی!
من که همش بیان کردم قهر نه…این تو بودی که همش اصرار کردی !گفتی جزیی از شرایطه! - اصلا من غلط کردم!خوبه؟
دیگه تا آخر عمرم غلط کنم یه همچین شرطی رو بذارم. - به هر حال هر شرطی جای خودشه میدونی که؟
تو هم یه دونه هنوز بدهکاری!
با مشت به بازویش زدم و گفتم:
- نه سرو نه چیزی یادم نمیاد.
در حالی که به سمتم می چرخید موزیانه می ریز خندید ، گفت:
- خیل خوب زیاد به مغزت فشار نیار خودم یادت میارم.
با فشار هرچه تمام سعی کردم خودم را از میان دستانش که به سختی محاصره ام کرده بودند رها کنم ،هرچند تلاش محالی بود، چون دیگر بیش از نیمی از سنگینی پیکرش را بر رویم احساس می کردم. لب هایش تا نزدیکی گونه ام پیش راهی شده بود. ملتمسانه بیان کردم:
- نه تو رو خدا سرو کف دست نگه دار!
حالا زوده به خدا حالا زوده!
لب هایش به مرز لب هایم رسیده بود،همچنان دست نگه داشت و با زبانش لب های خشکش را تر کرد واظهار کرد:
- باشه عشقم هر وقت تو بگی…
هر وقت تو بخوای.
ساعتی گذشته و من هنوز در موجی از احساس اسیر بودم ،گرمایی که از بدن سرو برمی خاست و آن همه شور و التهاب که هیچگاه خیال فرو جای گرفتن را نداششتابزده، هر چه وقتپیش می راهی شد انگار عاشق تر می شدم! نگاهش کردم و بیتاب تر از خودم متوجه شدمش؛بیشتر از آن تاب نیاورد و اظهار کرد:
- فردا شب جمعه است.به سهیلا بگو فردا شامگاه قراره برا دخترش تمایل داشتگار بیاد.
پیچ و تابی به خودم داده و اضافه کردم:
- حالا کی گفته دختر سهیلا خیال شوهر کردن داره؟
- خودش اضافه کرده، دختر بی حیا خودش پرید توی بغلم قبل از اینکه زبونش بگه چشاش می اضافه کرد وای تو رو خدا سروبد بیا منو بگیر! قبل از اینکه پر پر شم از عاشقیت!… به خدا دارم می ترشم !دیگه همین فردا بیا خواستگاریم!…
- واه واه واه خدا به دور!
چه دخترای پابند بریده ای پیدا می شن! به خدا آبروی هر چی دختره بردن اینا. - قلب هر چی پسر ه رو هم بردن این دختر بدا خدا لعنتشون کنه!
- خدا خودتو لعنت کنه چرا تهمت می زنی؟!
- به کی تهمت زدم؟!
- به دخترا…به من…وای اصلا نمی دونم حالا به هر کی!به من چه اصلا!به توچه؟!
خنده اش گراهی شد و در حالی که می لبخند زد یکبار دیگر آغوشش را به رویم باز کرد. خودم را درون آغوشش فرو کردم و سرم را بوسید واضافه کرد:
- حالا جدی جدی ماهی زنم می شی؟
- به خدا !!!فقط می خوام تا آخر عمرم با تو باشم،تو هر لحظه از زندگیم تو باشی ،فقط تو !
به خدا دوستت دارم سرو !
بهشدت دوستت دارم!
همانطور که پی در پی سرم را می بوسید مرتب می اضافه کرد:
- منم دوستت دارم عاشقیم…به خدا خیلی دوستت دارم!
محبتتو با هیچ چیز توی جهان عوض نمی کنم.
صوتی زنگ تلفن مثل بارش ناگهان ی تگرگی شد که هر دوی ما را از جهانی خیال انگیز عاشق شدن هایمان بیرون رانده و هر یک به دنبال پیدا کردن پناهگاهی امن به سمتی متواری می کرد. خیره شدم، سهیلا بود ،با خودم گفتم:
- اون که می دونه اینجا با سروم…
چه اتفاق مهمی افتاده که مجبور شده زنگ بزنه؟!
به سرو چشم دوختم که با چشمانی نگران می گفت:
_جواب بده.
جواب دادم. قبل از سلام بیان کرد:
- الو ماهی خیلی زود سعی کن برگردی خونه منتظرتم .
گفت و قطع کرد!
قبل از اینکه اجازه بدهد تا بپرسم یا سوالی کرده باشم قطع کرده و من را در جهانیی پر از ابهام باقی گذاشت.سرو با نگرانی پرسید:
- چه خبره؟اتفاقی افتاده؟
برای اینکه بیشتر از آن نگرانش نکنم اضافه کردم:
- نه ظاهرا کار مهمی پیش اومده باهام کار داشت میل داشت که زودتر برگردم.
- پس باشه بذار بیام برسونمت.
- نه خودم می رم. تو بمون یه کم استراحت کن.
- نه میام باهات.می خواستم باهات حرف بزنم فرصت نشد. تو مسیر با هم حرف می زنیم.
به سرعت حاضر شدیم و قدم داخل خیابان گذاشتیم. نگرانی ام را بابت شنیدن حرف هایی که می خواست بزند متوجه شد و بیشتر از آن منتظرم نگذاشت . گفت:
- راستش می خواستم راجع به به اومدن یکبارهی دایی فرخ باهات صحبت کنم.
- خوب خوب خیره بگو.
- راستش دایی اومده بود راجع به ارثی که از پدربزرگم بهم رسیده صحبت کنه، می گفت خدا بیامرز قبل از مرگش وصیت کرده اون چیزی رو که سهم الارث مادرم بوده رو به من بدن ، راستش اول هیچ جوره زیر بار نراهی شدم می دونی که…
- آره سرو می شناسمت. تو هیچ نظر مساعدی نسبت به اموال دنیوی نداری.
- همین طوره…
اما اونجایی که آمیرزا مداخله کرد و دایی هم از اصرار و سماجتش کف دست نکشید،از اونجایی که دیگه پای تو و تشکیل یه زندگی آروم برای تو که کمترین حق توئه پیش اومد دیگه نتونستم مخالفتی کنم، قبولش کردم ماهی،اون پولو قبول کردم.
اشک در چشمانم قرار گرفته بود. مردانه سنجیدن ،مثل یک مرد واقعی تدر ذهنش گذراندن، چقدر برازنده ی او بود!
فقط نگاهش کردم ،پرستیدنی می شد وقتی می گفت:
- می خوام خوش بختت کنم ماهی.
اون حیات رو که لیاقتته رو برات می سازم.نگاه کن محبتم، زودی از اینجا می ریم ،می تونم یه خونه ی نقلی واسه خودمون تهیه کنیم ،شاید تونستم یه ماشین هم بخرم، البته نه از اونمقلب بالاها… فقط در حدی باشه که خانوم زیبام سختی نکشه…
این خوبه ماهی؟تو راضی هستی؟
و مردن ، حرکت کردن ،فنا شدن و نابود شدن ،تنها چیزی بود که در مقابل عاشقی بی پایانش باید ارزانی می شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن