وبعد بدون اینکه منتظر بماند تا حرف بزنم در چشم هایم خیره شد وگفت:
– خجالت نمیکشی دختر!
گنده شدی خیر سرت داری میری خونه ی شوهر!!
هنوزم وایمیسی فال گوش پشت در حرفهای دیگرونو گوش میدی؟!
خنده ام گحرکت کرد ، با لبخندی آمیخته با شرمندگی گفتم:
– به خدا نمی تمایل داشتم یواشکی حرفاتونو گوش کنم…
اما شد دیگه حالا هم اگه نمیخوای بگی عیبی نداره
میرم از مامانم میپرسم…
انگار که کمی قلبشوره گحرکت کرده باشد با اصراربیان کرد:
– نه ننه تورو خدا دراین مورد اصلا از مامانت چیزی نپرس…اصلا حرفشم نزن!!
خدایی ناکرده باز ترس می افته تو جونش میشه همون بهجت مریض وجن زده ی بیست سال پیش!
کمی بیشتر وحشت کردم وبا سماجت اظهار کردم:
-چه خبر بوده اینجا بیست سال پیش؟
سینی را بر داشت وگذاشت روی زمین
بعد از حرکت ایستاد و کمی کمرش را صاف کردو اظهار کرد:
– ببین ماهی…هر چی رو الان گوش دادی همین جا خاک میکنی تو باغچه !
مبادا بابات یا بهجت بویی ببرن از من حرفی گوش دادی!
به ارواح ننه ام اگه تا همین چند روز آینده راهی خونه ی بخت نبودی محال بود حتی یه کلمه برات بگم!…
نگاهی به چشمهای متعجبم انداخت و ادامه داد:
– آخه اصلا چه معنی داره حرفهای بیخود سالها قبل رو از تو خاک بکشیم بیرون و زیر و روش کنیم؟!
کلافه شدم وگفتم:
– خوب بالاخره میخوای تعریف کنی یا نه؟؟
کمی خاموشی کرد و بعد لب به سخن باز کرد:
– موضوع مال بیست سال پیشه…
اون موقع هنوز به جهان نیومده بودی.
مولینت باردار بود؛یه دوره ی سخت حاملگی داشت
یه مرتبه زد به سرش…بچم خیالاتی شده بود نیمه شامگاهها که میشد یه مرتبه شروع میکرد به جیغ و هوار!
میگفت یکی رو میبینه توی باغچه …اون یه مرده که مثل یه سایه اس!
که همینجوری سرگردون توی باغچه دور اون مجسمه ی زن تو باغچه میچرخه وناله میکنه!
آقام بیچاره داشت از غصه ی بهجت که روزگار به روز حالش بدتر میشد میمرد!!…
دکترى نمونده بود که نبرده باشدش ، میاظهار کردن مربوط به هورمونهای دوره ی بارداریشه…
مشت مشت قرص بهش میدادن تا آرومش کنن
بچم حامله بود میترسیدم خدایی نکرده این قرصها روى بچه اثر بذار آخرش یه بچه ی عقب مونده وکج وکوله بیاد!
دیگه طاقت نیاوردم به آقا بیان کردم بهجتم مریض نیست که بخواد قرص ودوا بخوره!
بیان کرد تو بهتر میدونی یا دکترا؟
اضافه کردم به خدا من … چون اونی رو که بهجت میبینه رو من هم مشاهده کردم!
آقام هراسید…
دیگه باورش شده بود راستی راستی یه خبرایی هست
راهی شد و یه رمال آورد،رماله اول بیان کرد تمام درختهای گردوی تو باغچه رو ببرند…
چه میدونم میگفت درخت گردو سنگینه هر جا هم که باشه از ما بهترون جمع میشن دورش!
آقام دستور داد تموم درختهای گردوی باغچه رو بریدند ولی افاقه ای نکرد!
آخرش رماله گفت این کار جن وپری نیست این روحه…یه روح نا آروم وسر گردون!
یکی که احتمالا یه زمونی اینجا زندگی میکرده وهنوز توی این خونه دنبال یه چیزاییه!
سؤال کرد کسی تو این خونه بد نمرده؟
یعنی طوری که ناکام از دنیا حرکت کرده باشه !
میدونستیم خودشه !
همایون خان خدابیامرز؛
اون خدابیامرز تنها کسی بود که تو این باغچه مرده بود اونم وقتى که هنوز خیلی جوون بود…
خودشو تو انباری حلق آویز کرده بود…
فریاد کوتاهی کشیدم،حالم به شدت بد شده بود از ترس داشتم میمردم!
بغض کردم وگفتم:
– اما تو میاظهار کردی همایون آزردهی دلی داشته!
هیچ وقت نگفتی اون خود کشی کرده…
اونم توی این خونه!!!
معصومانه نگاهم کرد وبیان کرد:
– چه طور میتونستم بگم ننه؟
تو توی این خونه زندگی میکردی!
مگه میشد این حرفارو برات تعریف کرد؟!
راست میگفت…
دیگر سوالی نکردم و فقط اضافه کردم:
– خوب بعدش ؟!
بعدش چی شد؟؟
هیچی!بابات تبرو برداشت افتاد به جون مجسمه، مجسمه به اون قشنگی رو خورد وخاکشیر کرد
بعد هم تموم خرده هاش رو و برداشت تو باغچه دفن کرد…
رماله هم هفت شامگاهانه روزگار نشست بست وسط باغچه قرآن گرفت توى کف دستش آتیش روشن کرد نذاشت تواین هفت شب آتیش خاموش شه؛مشت مشت یه سری سوزوندنی واسفند میریخت وسط آتیش ، یهویی آتیش گر میگرفت،زبونه میکشید…
انقدر ورد خوند وقسم داد روح سرگردونو به قرآن…
که خدا یه بار دیگه نظر کرد بهمونو همه چی تموم شد…
تموم شد و راهی شد پی کارش
از سرتا پایم عرق می چکید زبانم از ترس ووحشت بند آمده بود !
به سرعت قد بلند شدم
دیگر نمی تمایل داشتم بشنوم!
با تعجب نگاهم کرد وگفت:
– کجا؟
-میرم حمام میخوام یه دوش بگیرم
به سرعت در حرکت بودم که از پشت سرم متوجه شدم که میگفت:
– آی دختر ببین ماهدیس یه وقت حتی یه کلمه از حرفهایی رو که متوجه شدی به مولینت نگی ها!
به سمتش برگشتم واظهار کردم:
– نه نمیگم خیالت راحت باشه
نگاه آخرم را تا وسط باغچه پر دادم وزیر لب بیان کردم:
_بیچاره همایون خان
ساعت نزدیک دو بعد از ظهربود
دیگر تقریبا حاضر ومنتظر بهادر بودم، شال شیری مرواریدى ام همان که شب اول خواستگاری به سر داشتم و بهادر عاشقش بود را سر کردم
مولین خسته ونفس نفس زنان در حالی که چندبسته کوچک وبزرگ را به زور میکشید به خونه برگشت.
از راه که رسید آمنه به سرعت به استقبالش رفت وبسته هارا از کف دستش گحرکت کرد.
عرق کرده ودیگر توانی نداشت!
آمنه گفت:
– الهی بمیرم ننه خسته شدی!
مگه آقا نبود؟چرا خودت تنها اینارو کشیدی؟!
گوشه ی مبل قرار گرفت،کمی حالش جا رسید
واظهار کرد:
– یه کامیون بزرگ سر کوچه وایساده داره تیر آهن خالی میکنه
واسه همین ماشین نشد که داخل کوچه بیاد
منم از همونجا این خرت وپرتها رو ورداشتم و پیاده تا خونه اومدم
بعد نگاهی به من انداخت وگفت:
– تو هنوز نرفتی؟!
– نه بهادر تو راهه الانه دیگه میرسه
– ناهار چی؟ ناهارتو خوردی؟
– بیرون یه چیزی میخوریم
کمی بعد بهادر زنگ زد و بیان کرد:
_ ماهی جون سر کوچه بستس نمیتونم داخل کوچه بیام
– آره میدونم…
تو همونجا صبر کن خودم دارم میام.
قطع کردم و برای بار آخر شالم را مقابل آینه مرتب کردم وبه راه افتادم.
هنوز چند قدم نحرکت کرده بودم که مجدداً برگشتم
کوله پشتی ام را برداشته وآماده ى حرکت بودم که مامان اضافه کرد:
– مگه قرار نیست برگردی؟
– نمیدونم شاید یه وقت دیر ش…
از همون جا میرم آموزشگاه…
فقط تورو خدا واسم دعا کنید این امتحان کوفتی رو نیفتم!
آمنه دستهایش را رو به آسمان بلند کرد واضافه کرد:
– به امید خدا ایشالا که قبول میشی ننه
خندیدم وبه جاده افتادم.
در آن ساعت از نیم روزگار تابستان با آن درجه حرارت گرما، کوچه خالی وخلوت بود
همانطور که شتابزده تند در حرکت بودم ناگهان و دوباره به شدت با جسم سختی بر خورد کردم!
سرم را بالا گرفتم…
اندامی کشیده وسینه ای ستبر…
و بالاتر از آن یک جفت دیده درشت وسیاه مخملی…
یک مشت گیسوی مشکین وتابدار که از قسمت جلو بر روی پیشانی و از پشت تا انتهای گردن درامتداد بود…
ترسیدم!
به سرعت دستش را جلو آورد وگفت:
– خواهش میکنم فقط چند دقیقه!!…
نگذاشتم ادامه دهد…
سعی کردم به سرعت از اوفاصله بگیرم
گوشه ی شالم را که گرفت بیشتر ترسیدم ومجدداً سعی کردم به سرعت از او فاصله بگیرم
از پشت سر متوجه شدم که میاظهار کرد:
– تورو خدا بایستید قصد بدی ندارم!
اینبار فریاد زد:
– ماهدیس تورو خدا نرو!…نرو!
ازاینکه خبر داشتم نامم را میداند بیشتر خوف کردم!
ای کاش می ایستادم!
اگر مرتب در گوشم نخوانده بودند که هر جا یک مرد تنها میبینی فرار کن…
که با غریبه ها حرف نزن …
که از نامحرم دوری کن …
شاید می ایستادم !
ولی همچنان میدویدم!…
پایم روی یک قلوه سنگ لغزید و تعاقلبم را از کف دست دادم؛
کوله ام از کف دستم رها شد وروی زمین افتاد
حتی جرات نکردم که بایستم وکوله را بردارم!
فقط با خودم میگفتم :
” بهادر اونجاست همین سر کوچه !
الان میبینمش و همه چیز تموم میشه”
سر کوچه رسیدم !
به آنجایی که هرگز بهادر را در آنجا ندیدم….
میدویدم و میدویدم …
مغزم به کل از کار افتاده بود و هیچ چیز در داخل آن جریان نداشت…
جز اندیشه ای که مرتب بیداد میکرد و میاضافه کرد:
“بهادر هست !
به زودی تو را خواهد متوجه شد !
خودش اضافه کرده که سر کوچه منتظر است ”
چند بار به سرعت اطراف را خیره شدم
نمشاهده کردمش !
نبود!
فریاد زدم!
چند بار با آوای قد بلند صوتیش کردم !
باز هم نبود!
بهادر من آنجا نبود!…
با وحشت به مردی که با گام های قد بلند به طرفم می وارد شد دیده دوختم …
هیچ فکری به مغزم خطور نمیکرد جز اینکه باید همچنان میگریختم …
در خلوت خیابان،ناگهان یک اتومبیل فرسوده قدیمی در برابرم ظاهر شد و وقتی نزدیکم شد از سرعتش کاست
خیره شدم،راننده آن خانوم تقریبا سالخورده ومرتبی بود؛
خوشحال شدم از اینکه در برابرم زنی را میدیدم!…حس اعتماد در درونم میدوید؛
خودم را جلوی ماشین انداختم وبا وحشت ودلواپسی کمک میل داشتم.
فوری به نشانه ی این که سوار شوم در را باز کرد ومن بدون اینکه فکر کنم چه میکنم سوار شدم
خودم را منقبص ومچاله روی صنقلبی زهوار در حرکت کرده کنار راننده جای دادم…
دستم روی قلبم بود…
آخرین نگاهم را به سمت کوچه انداختم
مردی را میمتوجه شدم که خرد ومستاصل جا میماند وچه بد شد که در مدت عمرم هرگز به من نیاموخشتابزده که در اعتماد کردن گاهی یک زن خطرناک تر از هزار مرد است!!….
با حسی شبیه به آرامش نفسی را که محبوس بود آزاد کردم؛خواستم از راننده تشکر کنم…
او میلبخند زد!
خنده ای که در آن هزار راز سر به مهر بود!
یک مرتبه متوجه ی حضور شخص دیگری در داخل اتومبیل و پشت سرم شدم
ولی به محض اینکه تمایل داشتم به سمت عقب برگردم،دو کف دست قطور وسنگین مردانه از پشت سر دور گردنم پیچید وبه سریعی کف دستمالی را روی صورتم گذاشته وفشرد ..
در حالی که به شدت مقاومت وتقلا میکردم کم کم احساس کردم حسی شبیه یک رخوت شدید در تمام اندامهای بدنم جاری شد!…
از خود بیخود شدم ودیگر هیچ ندرک کردم….
نمیدانم چه مدت وچند ساعت طول کشید اما کم کم چراکهان کرم کوچک وناتوانی که به زحمت و به کندی در پیله اش می جنبد و به زحمت حرکت کرده و ناتوانانه سعی در دریدن پیله دارد،کف دست وپایم را به حرکت انداختم…
حس سنگینی وتهوع داشتم…
هر چقدر تلاش کردم تا دیدهانم را بگشایم فقط از میان شیار باریک بین پلک های ورم کرده ام چند تصویر مات وتار و یک مشت آوای گنگ وپیچیده و مبهم بیشتر حاصل دسترنجم نشد!…
به سختی سعی میکردم تمام حواسم را به کار گیرم.
از میان افرادی که در آنجا حضور داشتند گویا هنوز هیچ کس متوجه نشده بود که اندکی به هوش وارد شده ام…
آواها وتصاویر کم کم در برابرم جان میگراهی شدند و پر رنگ تر میشدند…
به وضوح صوتی یک زن را میمتوجه شدم!
درست درک کردم این آوای یک زن تقریبا سال خورده بود!
یک بار دیگر گوشه ی پلکم را به زور باز کردم،خودش بود!
همان زن راننده…
نگاه دردمندم را به مردی که مخاطبش بود و زن دیگری که مرتب سرش هوار میکشید انداختم.
مرد کوتاه و فربه و آبله رو با سری تاس وبی مو مرا به شدت میترساند …
متوجه شدم که پیرزن چند بار با خشم ونگرانی از او سوال میکرد:
– اژدر!!پس چرا به هوش نمیاد این حرومزاده؟!
نکنه بمیره!!
تو مطمئنی داروت مشکلی نداشته؟
در همین وقت نفر سوم نیز داخل شد…
من از ورای دیدهان تار و بی فروغم بار دیگر دری را که باصدای جیر جیر رعشه برانداز باز شد را نظاره کردم …
قامت بلندی که کم کم در برابر مشاهده کردگانم پررنگ تر میشد …
صدایی که حس میکردم بارها آن صدا را متوجه شده ام…
به سرعت جلو آمد.
دیگر مطمئن شدم آن گیسوان قد بلند و تاب دار …
آن نگاهان مخمور وسیاه …
آن عطر لعنتی و خاص…
فقط متعلق به خودش است…
نگاهانم را بستم حس کردم که کف دستش را روی پیشانیم قرار داد
صوتی پیرزن یک بار دیگر بلند شد که با اضطراب میجویا شد :
– سرو !حالش چطوره؟
به هوش اومد؟
قطره اى اشک از گوشه ی چشمم سر خورد و رسوایم کرد …
همانطور که هنوز کف دستش روی پیشانى ام بود متوجه هوشیارى ام شد
کف دستش را عقب کشید و دور شد و دوباره از اتاق خارج شد…
دیگر همه کاملا متوجه به هوش آمدنم شده بودند
درسرم هزاران سوال رژه میراهی شد…
” اینا کی هستن؟
با من چی کار دارن؟”
من فقط در فیلم ها این حوادث را دیده بودم !
من که به کسی بد نکردم یا دشمنی ندارم!
پس چرا حالا اینجا هستم؟!
پیرزن نزدیکم شد
چند لحظه درست روبرویم از حرکت ایستاد و چنان با نفرت نگاهم کرد که بند از بند وجودم باز شد
سپس زیر لب بیان کرد:
– بالاخره به هوش اومدی تخم سگ؟!
از لحنش به شدت وحشت کردم!
نمیاطلاع داشتم از من چه کینه ای در دل دارد ؟!
با حالتی که تلفیقی از ترس و التماس بود نالیدم :
– شما کی هستید ؟
به خدا من شماهارو نمی شناسم…
احتمالا اشتباهی شده !…
منو اشتباهی آوردین اینجا!!
به سمتم رسید و نیشگون محکمی از کتفم گراهی شد
دردم گرفت و به شدت خود را عقب کشیدم…
از اینکه میدید دردکشیدم لذت برد ولبخند زد!
در همان حال گفت:
– حالا قسمت های خوبشه!
کجاشو متوجه شدی توله سگ!!
بغض کرده ودر همان حال شروع به التماس کردم…
زار زار اشک ریختم به تمام مقدسات عالم قسمش دادم
_ کف دست از سرم بردارید!
به خدا من بی گناهم ولم کنید…بزارید برم!
من خانواده دارم!!
الان دلواپسم میشن دنبالم میگردن…
حتما اشتباهی شده!
هر چقدر که بیشتر زجه میزدم ومیگریستم بیشتر لذت میبرد
گلویم خشک شده بود وچشمهایم میسوخت،
شقیقه هایم با سرعت سرسام آوری شروع به ضربه زدن کرده بودند!
ضربه هایی که هر کدام قدرت فرود یک پتک را داشت هم چنان بر سرم کوفته میشد…
کم کم حالم بد میشد
پیرزن روبرویم نشسته بود وهمچنان مغروق در اوج لذت بود !
خسته شدم و سرم را روی زانوانم گذاشتم
زانوانی که از شدت ضعف به شدت میلرزیدند …
سرم را قد بلند کردم نگاهی از ورای شیشه های تار وغبار گحرکت کرده ی پنجره به سمت آسمان انداختم
خورشید را که بی رنگ مشاهده کردم فهمیدم وقت پر کشیدن روز است …
قلبم یک بار دیگر به درد وارد شد و با خود اضافه کردم:
” یعنی الان اونا در چه حالی ان ؟
مولین بیچاره ام که از غصه میمیره!!
بابام چی ؟!
اون الان در چه حالیه؟
طفلک آمنه به خدا از غصه دق میکنه! ”
یک مرتبه یاد بهادر افتادم !
قلبم داشت میترکید!…
نگاههای قشنگش مقابلم ظاهر شد…
دیگر تاب نیاوردم و با صوتی قد بلند هق هق گریستم…
پیرزن عصبی شد و لیوان در دستش را سمتم پرتاب کرد؛
همانجا جلوی پایم لیوان زمین خورد و با صوتی دهشتناکی به هزاران تکه تقسیم شد!…
ترسیدم و از ترس ساکت شدم
دوباره در باز شد و بارى دیگر او وارد اتاق شد …
با مشاهده کردن خرده شیشه ها کمی متعجب وعصبی رو به پیرزن کرد و گفت:
– بسه دیگه!
فکر نمی کنی داری زیاده روی میکنی؟!
سرم را قد بلند کردم
صورتم مملو از اشک بود…
نگاهم کرد…
انگار قلبش به حالم میسوخت!
جلوتر رسید و لیوانی برداشت واز داخل پارچ آبی که روی میز بود،کمی آب روانه ی لیوان کرد
سپس کنارم آمد و لیوان را به طرفم گراهی شد
پیرزن در آن حال غرید واظهار کرد:
– آخ سرو آخ!
معلومه که داری چیکار میکنی؟
توجهی به او نکرد لیوان را میان کف دستم گذاشت
گلویم خشک خشک بود.
تامل نکردم و تمام آب محتوی داخل لیوان را با ولع تا انتها نوشیدم
کمی از حرکت ایستاد ونگاهم کرد و فقط نگاه کرد!…
کم کم چشمه های اشکم نیز خشک شد وبه سراب تبدیل شد
سرابی که آن را پر از آب میدیدم…
قلبم میخواست به شدت می گریستم تا بدین واسطه اندکی از غم و دردِ جانکاهم را بکاهم
اما جز سوزش مفرطی که نگاهان خشکم را میسوزاند سهمی از آن همه اشک نصیبم نبود!…
آسمان رو به تاریکی می حرکت کرد…
مدتی بود که در همان حال و سکون بودم.
از سرو این کابوس هم هم دیگر خبری نبود…
مرد میانسال که اژدر نام داشت، نزدیکم شد و یک سینی را کنارم گذاشت
بوی شتابزده ژامبون حالم را بدتر میکرد بی اختیار عُق زدم.
دوباره سرم را روی زانوانم قرار دادم و در قلب دعا میکردم
“ای کاش یکنفر پیدا میشد ونجاتم میداد!”
انگار خدا صوتیم را شنید ..
در باز شد و سرو مجدداً وارد شد ..
همانجا جلوی در توقف کرده بود
یک نگاه به من ویک نگاه به ساندویچی که همانطور کف دست نخورده باقی بود انداخت.
سپس یک قدم به طرفم برداشت
زانوانم را بیشتر جمع کرده و داخل شکم فرو بردم
به ملایمی اظهار کرد:
– نترس!یه چیزی بخور
درون دیدههایش چیزی شامگاهیه به اعتماد میدیدم!
چرا هیچ وقت در دیدههایش درست نگاه نکردم؟
چرا وقتی که اظهار کرد من سروم باور نکردم !
چرا وقتی التماس کرد و گفت نرو بمان باز اعتماد نکردم؟!
چرا آنقدر شرمنده بودم !
پس با شرمندگی اظهار کردم:
– تو رو خدا ولم کنید بذارید برم!
به خدا من اینجا بمونم میمیرم
پیرزن سنگدل داخل شد و در آن لحظه حرفهایم را شنید
با زهر خندی کشنده گفت:
– نترس نمیمیری!
هر چی نباشه توله ی اون مرتیکه ی بیشرفی که مثل سگ هفت تا جون داره
وبعد یک بار دیگر فریاد کشید:
– اژدر بیا بردار ببر این سینی رو !
انگار این پدر سوخته سیره
اژدر دوان دوان رسید سینی را برداشت وبرد.
بعد با اشاره ی سرش به مرد جوان فهماند که بیرون رود…
همه رفتند و باز تنها شدم؛دیگر حتی قدرت تفکر نیز از من سلب شده بود!
در دل نالیدم …
چند بار بهادر را صدا کردم…
با خودبیان کردم
“مگر نه این که میگویند قلب عاشق از معشوق خبر دارد؟؟
پس کو کجاست ؟!
بهادر !
تا الان هزار بار صدایش کردم !
پس چرا نمی آید!
چرا صوتیم را نمی شنود؟
اصلا او کجا بود ؟!
خودش قبل از اینکه راه بیافتم زنگ زد واظهار کرد :
“سر کوچه منتظرتم ”
پس چرا نبود ؟!’
کجا رفته بود ؟!
آه خدایا نکند بلایی به سرش آورده باشند!!!”
با این فکر چشمه های خشکیده ی مشاهده کردگانم مجدداً به جوشش در رسید!
به تلخی می گریستم…
محتاج بودم و به تضرع نام خدا را فریاد زدم …
با درد از جایم برخاستم
چند قدم به طرف پنجره برداشتم…
کف دستهای مرتعشم را روی غبارِ شیشه کشیدم
در آن ساعت آسمان کاملا تاریک شده بود؛
سیاهی شامگاه بیشتر از هر زمان آزارم میداد و عجزم را در دل ضلام و سیاهی خود چند برابر میکرد…
پیرزن باری دیگر وارد شد
مرا کنار پنجره دید و بار دیگر با صدای کشیده اژدر را صدا زد و اژدر بلافاصله حاضر شد ؛
نگاهی به او انداخت و با اشاره ی سر در حالی که به سمت انتهای راهرو اشاره میکرد بیان کرد:
-ببرش
اژدر با خشم به سمتم رسید و چنگ انداخت و یقه ام را در میان مشتش گرفت و کشید !
ترسیدم و از شدت ترس دم نزدم !
بعد مثل گوسفندی که بیرحمانه به قصد سلاخی به مسلخ میبرند مرا به طرف راهرو کشید بیآوا دنبالش روان بودم ،
در انتهای سالن یک در فرسوده وجود داشت که ظاهرا اتاق خواب بود…
در را با یک لگد باز کرد و بعد محکم مرا درون اتاق پرت کرد
تلو تلو خوران راهی شدم وبه تخت چوبی که وسط اتاق قرار داشت خوردم؛تعاقلبم را از کف دست داده وروی تخت پرتاب شدم…
اژدر مانند یک سگ وفادار ماموریتش را انجام داد و راهی شد
من ماندم با عجوزه ای که در آستان دراز حرکت ایستاده و با نگاهانی پر از نفرت و انزجار وجودم را چاک چاک میکرد !
خنده ی منفورى کرد و با حسی شامگاهیه به انتقام گفت:
– دِ یا الله زود باش موش موذی !
لباساتو در بیار…
مثل دیوانه ها وسط تخت قرار گرفته و آنچه که متوجه شده بودم را باور نداشتم !
چند بار پشت سر هم در قلبم تکرار کردم:
چی اظهار کرد ؟!
نمتوجه شدم !
نه گوش دادم !
ولی درست نبود !…
آره آره حتما اشتباه متوجه شدم!
شاید ترجیح میدادم تا ابد در همان حالت بهت زدگی و مثل احمقها در دنیای وحشت زده ام باقی می ماندم تا اینکه بخواهم باور کنم….
مشتش را محکم روی در کوبید وبیرحمانه حتی به دنیای احمقانه ام نیز رحم نکرد…
در برابر نگاهان وحشت زده ام نعره کشید
– مگه کری نمتوجه شدی چی بیان کردم؟!!
دِ یالله زود لخت شو!
دیگر باورم شد و تمام تنم دفعتاً شروع به لرزیدن کرد
خودم را از همانجا و از وسط تخت روی زمین پرت کردم،مثل یک کرم خاکی رقت انگیز روی زمین خزیدم.
نزدیکش شدم دست انداخته و پاهایش را عاجزانه دو کف دستی چسبیدم وشروع به التماس کردم
سعی کرد پاهایش را که در میان کف دستانم محصور بودند را آزاد کند
در همان حال نالیدم و التماس کردم …
با زانویش محکم روی صورتم کوبید،
دردم رسید…
فرصت پیدا کرد و نیم خیز شد
یقه ی پیمسیرنم را گرفت و به سمت بالا کشید.
صورتم از خاک و اشک انباشته بود…چقدر خوار شده بودم!
در دیده هایم زل زد و گفت:
– یا خودت لباستو در میاری یا میگم اژدر بیاد درشون بیاره
فریاد زدم
– نه نه…تو رو خدا رحم کنید!
آخه من چیکار کردم؟!!
تورو خدا می خواید باهام چیکار کنید؟
در میان هق هق گریه وفریادهای خفیفی که بیشتر شبیه ناله بود داشتم جان میدادم که فریاد زد
– اژدر!
از جا پریدم و به زحمت آب دهانم را قورت دادم
عاجزانه بیان کردم:
– نه تو روخدا اون نیاد…
هر کاری رو که بگید انجام میدم فقط تورو خدا بهم بگو باهام میخوای چیکار بکنی؟
نگاه نفرت بارش را به من دوخت ودر حالی که دندانهایش را روی هم میفشرد بیان کرد:
– میخوام لباسهاتو بفرستم براى بابات !
میخوام پر پر شدنشو ببینم!
میخوام اون لحظه رو که مثل سگ رو خاک افتاده و زوزه میکشه رو ببینم!
میخوام جون دادنشو ببینم!
چنگ انداخت و شال را از سرم کشید، مشتی از موهایم روی صورتم پخش شد و رقت انگیز تر به نظر رسیدم…
سپس کف دستش را به سمت مانتویم برد وحشیانه آن را درید؛دکمه ای از جا کنده شد…
همانطور که قلبم از جا کنده شده بود!…
محکم با دو کف دستم کف دستهایش را اسیر کردم و دردمندانه گفتم:
– تورو خدا کف دست نگه دار آخه مگه بابام چیکار کرده؟
چرا ازش انقدر نفرت داری؟!
اصلا من چه گناهی دارم…چرا با من این کارارو میکنید؟!
نفس نفس میزد…بر اثر خشم بود یا از کهولت سن نمیدانم !
اما مانند یک ماده گربه ی وحشی دندان های عاریه اش را به رخم کشید و گفت:
– تو تاوانی دختر!
کفاره ای برای گناههای اون پدر نامردت!…
توخون بهایی برای خونی که به ناحق ریخته شد…
تو یه انتقامی برای اونی که حیاتشو تباه کردن.
مجدداً سعی کرد بار دیگر به من حمله کند
نالیدم و بیان کردم:
-صبر کن تورو خدا کف دست نگه دار!
به خدا خودم در میارم فقط قبلش بهم بگو واقعا قصدتون چیه؟
کمی لحنش را ملایم کرده بود و شاید هم دروغ میگفت و قصد فریبم را داشت!
خودم را آماده ی متوجه شدن یک دروغ بزرگ میکردم…
نگاه موذیانه ای روانه صورتم کرد و گفت:
– باهات کاری ندارم؛
فقط لباسهاتو میخوام
فریب خوردم و تسلیم آن دروغ بزرگ شدم!
ساعت ها میگذشت و من همانطور لخت وبرهنه جسم دردمندم را وسط تختی که حتی ملحفه ای نداشت،تا جسم دردمندم را درون آن پناه دهم به صورت مچاله میفشردم
در این اتاق تقریبا خالی حتی یک ساعت هم وجود نداشت تا گذر زمان را بتوان دید!
اینجا فقط همه چیز را باید حس کرد…
حسی مبهم وبه شدت درد آور !
دیوارهای سیاه و از شدت نم ورم کرده ی اتاق،پرده ی ضخیم وتیره رنگ انباشته از چرک وغبار …
سنگفرش های ترک خورده ی کف …
حتی لامپ زرد رنگ وبی نوری که در مرکز سقف دود زده خودنمایی میکرد،
مدام به من دهن کجی میکردند !
معلوم بود که این منزل ی مندرس سالها خالی از سکنه و غیر قابل سکونت بوده است،
این را از دو چمدانی که در گوشه ای روی زمین رها شده بود دانستم.
مانند یک محکوم با اعمال شاقه در این انفرادی سوت وکور در عذاب بودم!
از فرط گرسنگی شکمم دائم در حال رجز خوانی بود…
حس میکردم شب از نیمه هم گذشته باشد؛
با همان حال مشمئز کننده ورقت آور برخاستم
کنار پنجره حرکت کردم و پرده چندش آور را کمی کنار زدم
سیاهی شب چراکه دشنه ای در دلم فرو حرکت کرد وآن را هزار تکه کرد!
بغض سنگین وکشنده ای مسیر گلویم را بسته بود.
بازگشتم و همانجا روی زمین قرار گرفتم؛
سرم را روی تخت گذاشتم وبا تجسم دیدههای مادرم دلم به درد وارد شد!…
وبعد از آن دیدهان خونبار بهادرم را میمشاهده کردم…
با خود بیان کردم
” یعنی الان این همه ساعت براشون چه طور گذشته؟!”
بی اختیار باری دیگر گریستم…
در آن حال نالیدم
” آخ بابا، بابا تو چیکار کردی ؟
توکه بابای خوب من بودی!!
نه ابداً باور نمیکنم تو انقدر بد بوده باشی…
این یه اشتباه محضه یه اشتباه محض!
من مطمئنم که اونا اشتباه میکنن…
منو اشتباهی اوردن اینجا!…
بابای من ابداً اونی نیست که امروزگار رسوایی دخترش جزای گناه های غیر قابل بخشیدنش بشه”
بار دیگر هم این لحظات کشنده برایم تکرار شد!
درست آن وقتی که زجر آورتر از همین لحظه های تلخ وکشنده بود!…
سرم را روی لبه ی تخت گذاشته وبه تلخی میگریستم…
ولی آن،این تخت نبود!
آن اتاق هم اینجا نبود!…
آن روز تنها نبودم…
سهیلای مهربانم هم با من بود سرم بر روی تخت خودم بود و آن اتاق ، اتاق من بود!
ولی باور میکنید من آن روز آرزو کردم ای کاش هنوز و تا ابد در آن قبرستان دهشتناک باقی مانده بودم!…
سهیلای خوبم اشکهایم را که میمتوجه شد بی تاب میشد
سرم را بغل میکرد
موهایم را نوازش میکرد
ودر همان حال که پا به پایم میگریست میبیان کرد:
– تموم شد!
به خدا دیگه همه چی تموم شد!
ببین ماهی جونم تو الان دیگه پیش مایی!
توی خونه ی خودت!!
سرم را کشیده کردم؛
در چشمهای مهربانش چشم دوختم
چشمهای خواهری را متوجه شدم که هیچگاه نداشتم!
دستش را جلو آورد و اشکهایم را پاک کرد
و در همان حال که سرم را میبوسید
بیان کرد:
– خدایا شکر…
خدایا شکرت که ماهی جونمو بهم برگردوندی!
نالیدم وبیان کردم:
– کاش هیچگاه بر نمی گشتم…
کاش تا ابد همون جا میموندم…
انقدر میموندم تا همونجا میمردم!
همان جایی که همه چییز شروع شد
وبسیار زود تمام شد!…
کف دستهایم را گحرکت کرد واضافه کرد:
– خوبه تو رو خدا!
به خدا اگه اینجا بودی…اگه میمتوجه شدی چه جهنمی بود اینجا !
یه چیزی بین برزخ و قیامت بود!…
همه مردیم وزنده شدیم!
سهیلا تنها کسی بود که بعد از مدتها میمیل داشتم ببینمش…
از روزی که برگشتم مثل دیوانه ها خود را درون اتاقم زندانی کردم.
از اینکه آنقدر به من توجه میشود…
از اینکه انقدر سوال می پرسند…
از اینکه آخر سوال هایشان به این ختم میشود که نا امیدانه میپرسند:
_ ماهی حالا اون اتفاق واقعا افتاده یا نه ؟!
باعث میشد از همه بدم بیاید !
اصلا از حیات بیزار شوم!
از اینکه مرده ام اما مجبورم مثل زنده ها زندگی کنم بیزارم!
من از این زندگی بیزارم !…
سهیلا تنها کسی بود که وقتی مرا دید تا امروز حتی یک بارهم نجویا شد آیا واقعا آن اتفاق افتاد یا چه طور شد ؟!
معلوم بود که او بر خلاف دیگران هنوز هم میتوانست مثل قبل یک ماهی زخم خورده را عاشق شده باشد!
او هیچ وقت مثل سایرین این طور فکر نکرد حالا که ماهی سرخ و دلنشین داخل تنگ اسیر گربه شد…
گربه ای که چنگال تیزش را داخل تنگ فرو کرد و قسمتی از بدن ضعیف ماهی را درید
وباعث شد پولکهای زیباش بریده وزخمی شود،
دیگر باید رهایش کرد!
و اگر هنوز آنقدر جوانمردی که ماهی را با دست خود نیندازی جلوی گربه…
پس باید به امید اینکه ماهی بدبخت بالاخره جانش درآید و بمیرد منتظر بمانی!…
نه !
سهیلا هنوز هم مثل همان روز اول، ماهی سرخ و زخم خورده اش را دوست دارد!
همانطور که سرم روی پایش بود و او خواهرانه با گیسویم بازی میکرد حس کرد که حق دارم که بدانم در نبودم چه اتفاقی افتاده
پس بدون درنگ گفت:
– ساعت پنج بعد از ظهر بود…
مثل همواره داخل آموزشگاه بودم و منتظر تو که دیر کرده بودی!
هنوز چند دقیقه به شروع امتحان باقی مونده بود
گوشیمو برداشتم و شماره ات رو گرفتم…
اونقدر بوق زد و برنداشتی که تماس قطع شد
یه بار دیگه به خونتون زنگ زدم آمنه گوشی رو برداشت
سراغتو گرفتم…
اظهار کرد با بهادری وقراره بیای آموزشگاه!
برای اینکه دلواپسش نکنم حرفی نزدم…
امتحان شروع شد؛
اصلا حواسم جای خودش نبود!
هر بار که نگاه میکردم وجای خالیتو میمتوجه شدم قلبم میترکید!!
با چه حالی امتحانو دادم!
نمیدونستم باید از دستت نگران باشم یا عصبی!
امتحان که تموم شد گوشیمو روشن کردم
شماره ی بهادر و متوجه شدم که چند بار تماس گرفته بود
به خیال اینکه تو با گوشیش زنگ زدی به سرعت شمارشو گراهی شدم
هنوز یه بوق بیشتر نخورده بود که مثل دیونه ها گوشی رو برداشت و با صدایی که از شدت ترس میلرزید سؤال کرد:
– سهیلا خانوم شمایین؟!
شما از ماهی خبر دارین ؟!!
چشمام سیاهی رفت!
فهمیدم حتما اتفاقی افتاده…
با دلواپسی بیان کردم:
– نه بهادر خان با اینکه امروزگار امتحان هم داشتیم اون نیومده !
ببینم تو رو خدا برا ماهی اتفاقی افتاده؟
انگار داشت گریه میکرد؛
فقط گفت:
– سهیلا ماهی نیست…
ماهی نیست !!
و قطع کرد…
خشکم زد!
حتی قدرت در ذهنش گذراندن هم نداشتم!
گریه ام گحرکت کرده بود…ماشین نداشتم
سعید اومده بود دنبالم،خودمو توی ماشین انداختم و زدم زیر گریه!
بیچاره وحشت کرده بود…
اضافه کردم:
– ماهی…ماهی نیست!
انگار گم شده!!
اونم دلخور شد؛
ازش تمایل داشتم منو ببره خونتون…
به سرعت وارد خونتون شدم!
وای اگه بدونی ماهی!!
خونه نبود که…انگاری ظهر عاشورا بود! بهجت خانم بیچاره تا دیدهش بهم افتاد
نمیدونی چه حالی شد…
خودشو انداخت توی بغلم!
مثل دیوونه ها سر تا پامو بو میکشید…
مدام میبیان کرد سهیلا جونم تو بوی ماهدیسمو میدی!..
و دفعتاً از حال میراهی شد…
میگفتن این چندمین باره که مدام به هوش میاد و دوباره از هوش میره.
آمنه از بس که صورتشو با ناخنهاش خراشیده بود صد تا جوی خون تو صورتش روون بود!
طفلی بهادر خان وقتی مشاهده کردمش اونجوری وسط اتاقت نشسته بود…
لباسهاتو گراهی شده بود توی بغلش…
و میبویید ومیبوسید و عینهو یه بچه زار میزد…
به خدا که قلبم ریش میشد!
طفلی مرتب خودشو سرزنش میکرد و
میگفت:
_اینا همه تقصیر من بود…
اگه بی خبر نمیذاشتم و نمیراهی شدم…
هیچ کدوم از این اتفاق ها نمی افتاد!
راستش تنها کسی که پیداش نبود پرویز خان بود…
میگفتن جنون گحرکت کردت!
حرکت کرده توی انباری ته باغچه بست زده جای گرفته !
هر کسی هم که سراغش میراهی شد هوار میکشید و ناسزا میبیان کرد !
خلاصه همش عذاب بود وگریه!!
یکی چند ساعت قبلش با خونه تماس گراهی شده بوده…
آمنه میگفت یک مرد بود…
یک مردی که از آواش معلوم بوده میانساله!
وتهدید کرده که اگه به پلیس خبر بدین جنازه ی دختره رو می بینید!
اضافه کرده بوده منتظر باشید قبل از نیمه شامگاه یک خبری توی راهه…
همه تو اون ساعت های لعنتی که هیچ خیال گذشتن هم نداشت منتظرِ رسیدن نیمه شامگاه بودیم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن