🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
انگار برای دایان هم روزگار متفاوتی بود!
نگاه بی تفاوتی به میز آشپزخونه انداخت.
وقتی کارش تموم شد، کتش رو پوشید و گفت:
– شرمنده؛ چچمن باید زودتر برم کارخونه.
قلبم فریاد میزد مخالفت کنم و مانع حرکت کردن به سرکارش اونم با شکم گرسنه بشم!
ولی زبونم از مغزم فرمان گرفت و بیان کرد:
– هرطور راحتی!
اصراری نیست!
با ” خداحافظی ” مختصرش، بدون هیچ حرف دیگه، به سمت در خونه رفت.
میتمایل داشتم به بدرقش برم، ولی میوحشت کردم لحظه آخر مانع حرکت کردنش بشم!
وقتی صوتی بسته شدن در خونه رو گوش دادم، روی صندلی پشت سرم آوار شدم.
****
تقه ای که به در خورد.
با اجازه ورودم، رستمی وارد اتاق شد و گفت:
– تابش جون خسته نباشی!
عزیزم یه آقایی اومدن اصرار دارن شمارو ببینن.
بهشون اظهار کردم بدون نوبت قبلی نمیشه، اما ایشون اظهار کردن اگه اسمشون رو بگم شما اجازه ورود میدین.
عینک به دیده مشغول تایپ کردن صورت جلسه دادگاه دو روز پیشم بودم.
بدون اینکه نگاهم رو از صفحه مانیتور بگیرم، جواب دادم:
– خب اسمش چی بود؟!
– اظهار کردن صولت.
با متوجه شدن اسمش، دستم از حرکت و تایپ کردن ایستاد.
صولت اینجا چیکار میکرد؟!
از آخرین باری که هفته پیش دایان رو دیده بودم، تا الان دیگه خبری ازش نبود و اینجا اومدن صولت حتما دلیل مهمی داشت!
ناخداگاه یاد آزاد افتادم.
از همون روزگار کافه، در عین ناباوری از اون و مسخره بازی هاش هم دیگه خبری نبود!
رو به رستمی اضافه کردم:
– مشکلی نیست بفرستینشون داخل.
لطفا بگین دوتا قهوه هم برامون بیارن!
” دیدهی ” گفت و از اتاق خارج شد.
خسته به پشتی صنقلبیم تکیه دادم.
عینکم رو کمی بالا داده و با سر انگشتام، کمی چشمام رو ماساژ دادم.
این چند شب خوابم به شدت کم شده بود، جوری که تو طول بیست و چهار ساعت شامگاهانه روزگار، فقط سه یا نهایت چهار ساعت میخوابیدم!
در برای بار دوم به صوت در اومد و بعد از ” بفرماییدم “، صولت وارد اتاق شد،
به احترامش از جا قد بلند شده و از پشت میز بیرون اومدم.
با لبخندی بهش سلام کرده و به سمت کاناپه های اتاق، راهنماییش کردم.
وقتی هردو جاگیر شدیم، رستمی هم با فنجون های قهوه، وارد شد.
مجدداً برای فضاما، خودش بجای آبدارچی قهوه اورده بود!
جلو هردومون گذاشت و با دیده و ابرویی، به بیرون راهی شد.
از کاراش خندم گحرکت کرد.
با همون تبسم به سمت صولت برگشته و منتظر، بهش خیره شدم.
– حقیقتا خانوم احمدی جناب محب فرمودن این پوشه رو به دستتون برسونم.
نمیخوام بیشتر از این مزاحم کارتون بشم.
تازه نگاهم به پوشه کوچیک توی کف دستش جلب شد.
این دیگه چیبود؟!
نگاهم رو از پوشه به صولت داده و با تبسمی، جواب دادم:
– این چه حرفیه آقا صولت!
نمیخواین اندازه یه فنجون قهوه پیش من وقت بگذرونین؟!
معذب کمی جا بجا شد و جواب داد:
– اختیار دارین خانوم!
باعث سعادتمه!
بعد از خوردن قهوش، از جا کشیده شد و با تشکری، دفتر رو ترک کرد.
به سرعت به سمت پوشه رفته و بعد از برداشتنش، پشت میز جاگیر شدم.
چند ساعتی مشغول خوندن اطلاعاتی که دایان به کف دستم رسونده بود، بودم.
اطلاعات پراکنده ای راجع به الوندی بود که نسبت به قبلیا، کمی جمتوجه شد تر بود!
در آخر هم نقشه خونه ای بود و قسمت هایی با خودکار قرمز علامت گذاری شده بود.
کنار علامت ها هم اعداد خاصی نوشته بود که از فهمیدنش عاجز بودم!
صفحه آخر با کف دست خط خودش نوشته بود:
– نقشه خونه الوندیه!
مسیری که باید بریم علامت گذاری شده.
اگه کاشف راجع به جای اطلاعاتی که میخوایم مطمئن باشه، تنها شانس ورودمون همون مسیر علامت گذاری شدهست!
آخر صفحه هم نوشته بود:
– هفته آینده روز دوشنبه ساعت ۹شب به آدرسی که برات گذاشتم بیا!
با خوندن آدرسش فهمیدم حوالی خونه الوندیه!
میخواستیم باهم وارد بشیم؟!
یاد روزگاری که کافه بودیم و حرف هایی که با آزاد رد و بدل کردیم افتادم:
” فلش بک ”
دایان سیگار دیگه ای آتیش زد و اضافه کرد:
– خب، راجع به محل نگهداریش بگو!
– تو خونشه!
دایان پوزخندی زد و اضافه کرد:
– اونوقت چطوری مطمئنی که همچین اطلاعات مهمی رو تو خونش نگهداری میکنه؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن