🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
آزاد چیزی از اتفاقی که امشامگاه قرار بیوفته خبر نداشت!
خیالم از دوربین هایی که تو خونه هم کار گذاشته بود راحت بود، میدونستم دارن چیزی رو نشون میدن که من میخوام!
دوربین ها رو بسیار وقت پیش تونسته بودم پیدا کنم.
جایی بود که عقل جن هم بهش نمیرسید!
تو تمام آینه های خونه، یکی از کتاب های قفسه بالای کتاب خونه و ساعت دیواری هال و اتاق خواب!
با کمک یکی خواسته بودم برنامه کاری آزاد رو دربیاره.
تایم هایی که میدونستم سر کاره و سرش شلوغه، فیلم های یه هفته رو ضبط میکردم.
تونسته بودم به سروری که فیلم هارو ازش میگیره برسم، ولی نتونتسم سرور اصلی رو پیدا کنم تا بتونم با مدرک محکمه پسند، ازش شکایت کنم!
بجاش فیلم هایی رو ضبط میکردم و با کمک یکی از دوستام که تو کار تدوین فیلم بود، ازش میتمایل داشتم فیلم هارو ادیت کنه.
اینطوری هروقت آزاد به پرتال دوربین ها وصل میشد تا از من خبر بگیره، فقط فیلم هایی رو میتونست ببینه که من میتمایل داشتم!
درسته فعلا مصلحتی باهاش دست صلح داده بودم، ولی هیچ وقت نمیتونستم بهش اعتماد کامل پیدا کنم!
حالا که اطرافیانم به من به نگاه ابزاری و سو استفاده نگاه میکنند، چرا من نکنم؟!
اصلا از همون اول هم یکی از قلبایلی که برای پرونده دایان مشتاق بودم همین بود؛ شهرت!
دایان آدم شناخته شده ای بود و طبیعتا حل پروندش، همون میزان شناخت رو برای وکیلش داشت!
حالا فکر کن همین موضوع برای سرهنگ معروف و بازنشسته دولت پیش میومد!
رسوایی و پرده برداری از جنایتاش، مثل انداختن یه تشت مسی از رو یه ساختمون قد بلند بود!
همونقدر مهیب و هولناک،
همونقدر پر سرو آوا!
دیگه وقتش بود احساسات صورتی رو کنار بذارم و کمی واقع گرایانه به اطرافم نگاه کنم.
حالا نوبت من بود که از دایان و آزاد، اونجوری که میخوام و لازم دارم، استفاده کنم!
نگاهی به ساعت انداختم.
حدودا دو ساعت و ربع از بیهوش شدنش میگذشت.
دیگه احتمال میدادم هر لحظه بیدار بشه!
از چایی ساز برای خودم چای ریخته و به سمت میز برگشتم که مشاهده کردم سرش داره تکون ریزی میخوره.
پشت صندلی جاگیر شده و منتظر بهش خیره شدم.
سرش رو کمی گیج، به سمت و چپ و راست تکون داد و کمی بالا اورد.
حالا میتونستم بهم خوردن پلک هاش رو هم ببینم.
سعی داشت بازشون کنه ولی لجوجانه روی هم میوفتادن.
بالاخره بعد از چند ثانیه سرش رو کامل کشیده کرده و با نگاهای کاسه خونش، خمار بهم خیره شد.
با صوتی بی جون و خراشیده ای، اسمم رو زیر لب آوا زد.
تمایل داشت تکونی به خودش بده که انگار تازه متوجه بسته بودنش شد.
لحظه ای از تقلا از حرکت ایستاد.
اینبار انگار هوشیار تر شده بود که متعجب بهم نگاه میکرد.
نگاه خنثی و سردم، خیره به دیدهاش بود.
لیوانم رو بالا اورده و کمی از چاییم رو نوشیدم.
دایان سرش رو پایین انداخت و وقتی طناب هایی که با مهارت و محکم، اونو به صندلی بسته بودن رو دید، خودش رو محکم تر تکون داد.
تو همون حین هم صداش بلند شد:
– تابش؟
این چه کاریه؟ چرا اینطوری کردی؟!
تو منو بیهوش کردی که بعد ببندی به صنقلبی؟
چی توی سرت میگذره که همچین کاری کردی؟!
از تقلا خسته شد.
با نفس نفس به من و آرامش پوشالیم خیره شد.
در خاموشی لیوان چاییم رو تموم کردم.
آرنج کف دست هام رو روی میر قرار داده و گفتم:
– خوش برگشتی جناب محب!
– تابش این مسخره بازیا چیه؟؟
بیا بازم کن مثل دوتا آدم متمدن حرف میزنیم!
هومی کشیده و حرفش رو تکرار کردم:
– هوووم… آدم متمدن!
شاید بشه از اون جاده هم وارد شد، ولی من اینو ترجیح میدم.
تو مهره های خودت رو داری منم مهره های خودمو.
فقط چراکه میزان کثیف بودن بازی تو بیشتره، ترجیح دادم یکم از خط پایان دورت کنم!
مبهوت بهم خیره شد و اسمم رو زیر لب اظهار کرد.
شاید توقع این روی منو نداشت!
یا شاید هم بازی جدیدش بود.
بهرحال دایان بازیگر قهاری بود!
بعد از چند دقیقه که هردو تو خاموشی و فقط با نگاه های خیره بهم نگاه میکردیم، صاف تر جای گرفت و با پوزخندی گوشه لبش گفت:
– پس فهمیدی!
«اینم یه پارت قلبی برا دلدادگیا
اما بازم نگین موندیم خماری پارت بده ،😂
چون جاهای حساسه رمانه همه پارتاش خماری داره!»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن