『آتـششیطــٰان!』
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
#پارت_24
خوشامگاهختانه، بالاخره مهمونی خاله هم، با همه خوب و بدش تموم شد و همه کم کم، عزم راهی شدن کردن!
من و مولین هممسیر خاله و دختراش کمی اوضاع بهم ریخته باغ رو مرتب کردیم.
تو تمام این مدت، خاله اخم هاش رو تو هم کشیده بود و کلامی باهامون حرف نمیزد.
بجاش ندا از قیافه اومده بود بیرون و گاهی با منو نفس، هممسیر میشد و شوخی میکرد.
که البته تو تمام این مدت، نگاه غره خاله رو هم به جون میخرید!
تو طول مهمونی قصد کرده بودم که اتفاقات پیش اومده رو با حامد درمیون بذارم و طلب کمک کنم.
وقتی متوجه شدم مولین مشغول خداحافظی با دایی هاست، وقت رو غنیمت شمرده و گوشه ای، کشوندمش.
با اینکه باهاش حسابی راحت بودم، ولی بازم استرس داشته و مثل بچه ها، از عکس العملش، میهراسیدم!
_ چیشد دختر، چرا حرف نمیزنی پس!؟
_ راستش حامد جان موضوع راجع به چند هفته پیشه، اما نمیدونستم چطوری بهتون بگم!
انگار متوجه تشویش و استرسم شد که دستش رو روی شونه هام گذاشت و با لبخند و ملایمش اظهار کرد:
_ تابش جان تو دیگه اون دختر بچه قدیم نیستی که از عکس العمل من میترسی!
دیگه حسابی بزرگ و خانوم شدی.
مستقل زندگی میکنی و یه شغل عالی داری!
من چی میتونم به همچین دختر موفقی بگم بجز چنتا نصیحت پدرانه؟!
نکنه فکر کردی الان به محض اینکه بگی، کمربند در میارم و سیاه و کبودت میکنم!؟؟
به لحن شوخش لبخندی زدم.
حق با اون بود و با همین حرف هاش، حسابی آرومم کرده بود.
اینبار، به محض اینکه تمایل داشتم دهنم رو باز کنم و حرف بزنم، تلفنم توی کف دستم لرزید.
اول بهش بی توجه بودم ولی با ادامه دار شدن صدای زنگ، برای اینکه زودتر ازش خلاص بشم و حرفم رو بزنم، نگاهی به صفحه انداختم.
با متوجه شدن شماره محب به سرعت پشیمون شدم.
ممکن بود اگه الان جوابش رو ندم، باز تا چند وقت پیداش نشه و کارا حسابی عقب بیوفته!
_ ببخشید حامد جان ولی باید این تلفن رو جواب بدم، یه تلفن کاری و ضروریه!
بوسه ای رو پیشونیم کاشت و با اضافه کردن ” ایرادی نداره عزیزم، به کارت برس، من همواره اینجام ” عقب گرد کرد و به مولین برای خداحافظی، پیوست.
ناخداگاه ضربان دلم بالا راهی شده بود.
با نفس عمیقی، تلفن رو جواب داده و کنار گوشم گذاشتم.
پشت خط خاموشی بود.
انگار منتظر بود اول من حرف بزنم.
_ بفرمایید!
_ فکر کردم قلبخورید که اینقدر دیر جواب دادین خانوم احمدی.
صدای مردونه و بمش، این دفعه که با ملایمش پشت گوشی صحبت میکرد، حسابی قلبپذیر و لذت بخش بود!
خش مردونه ای که توی آواش بود، ته قلبم رو ناخداگاه قلقلک داد.
من چه مرگم شده بود؟!؟؟!
متوجه شدم که مکث طولانی ای برای جواب دادن کردم، به همین قلبیل بلافاصله گفتم:
_ نه جناب محب چه قلبخوری؟!
روابط ما کاملا کاریه، احساسی نیست که این قبیل عواطف بینمون در جریان باشه!
این حرف هارو ناخداگاه بیشتر به خودم زدم تا اون، اما با جوابی که داد دست و پام رو بست.
_ درسته که روابط ما کاریه، اما احساسات جداناپذیر ترین چیز انسان هاست!
ناچار با گفتن ” البته ” ای حرفش رو تایید کردم.
_ به هرحال من بابت شتابزدهخویی اون روزگارم از شما عذرخواهی میکنم.
به همین قلبیل اگه مایل باشید امشامگاه شما رو شام دعوت میکنم، تا هم به صحبتمون راجع به پرونده رسیدگی کنیم، و هم من عذرخواهیم رو خدمتتون عرض کنم.
_ این قد بلند منشی شما رو میرسونه جناب محب، ولی واقعا نیازی به عذرخواهی نیست.
_ ولی من اصرار دارم!
مشکلی نیست اگه هماهنگی هاش رو هم خودم انجام بدم و نتیجه رو برای شما پیامک کنم؟!
_ باشه پس، مشکلی نیست!
آدرس و ساعت رو برای من پیامک کنید لطفا.
بعد از خداحافظی از محب، به سمت چند نفر باقی مونده برگشته و سرسری خداحافظی کردم تا زودتر به خونه برم و برای قرار امشامگاه، آماده بشم.
به کل حرفی که با حامد داشتم رو فراموش کرده و به سرعت از باغ خارج شدم.
حالا وقت برای گفتن این موضوع زیاد بود، دفعه بعد حتما میاضافه کردم!
به خونه که رسیدم یادم اومد که پنی رو تحویل نگحرکت کردم.
با نگاهی به ساعت انداختم، فهمیدم که بهشدت وقت کافی ندارم!
همین الام هم ساعت ۶ بود و محب با پیامکی که توی راه برام فرستاد، قرار رو برای ساعت ۷.۳۰ فیکس کرده بود.
بیخیال اوردن پنی شده و بعد از یه دوش مختصر، شروع به پیدا کردن یه لباس مناسب کردم.
چون یه قرار ملاقات خارج از دفتر و تایم کاری بود، نمیخواستم تیپم بهشدت اغرار آمیز به نظر برسه و باعث سو تعبیرش بشه!
بالاخره لباس ساده و شیکی انتخاب کرده و خونه رو به مقصد رستوران انتخابیش، ترک کردم.
جای خلوت و شیکی بود.
البته که از محب، کمتر از این هم انتظار نمیحرکت کرد!
وارد رستوران شدم که مسئول پذیرش جلو اومد.
_ بهشدت خوش اومدید خانوم.
امیدوارم اوقات خوشی رو اینجا سپری کنید.
میز رزرو داشتید!؟
_ سلام ممنونم؛ مهمون آقای محب هستم.
بلافاصله سری به نشونه احترام، خم کرد و با لبخندی مودب، به سمت جایی که محب مستقر شده بود، جادهنماییم کرد.
من رو به میزش رسوند که محب به احترامم قد بلند شد و تبسم موقری زد.
پیشخدمت بعد از نگه داشتن صنقلبیم برای قرار گرفتن، منو رو رو به روی هردومون گذاشت و فاصله گرف.
محب احوال پرسی مختصری کرد و اضافه کرد:
_ اینجا یکی از رستوران های محبوب منه.
امیدوارم راحت مسیر رو پیدا کرده باشید!
نگاه سرسری به اطراف انداخته و تاییدش کردم.
تم آبی مخملی که برای پرده ها و صنقلبی ها، تعبیه شده بود، حس خاص و آرامش بخشی داشت.
از طرفی دیگه، فاصله زیاد میز ها باعث میشد که صوتی کسی، مزاحم کس دیگه ای نباشه.
_ بله واقعا جای آروم و قشنگییه!
آدرس سر راستی هم داشت.
_ مسرورم که پسند کرمشاهده کرد.
من مجدد، حضورا ازتون عذرخواهی میکنم بابت حرکت کردارم.
اون روزگار کف دست یکی از بچه های کارخونه لای کف دستگاه پرس گیر کرده بود و شمشاهده کردا آسیب متوجه شده بود.
حقیقتا همین الان هم بهشدت از حرف های مکالممون رو یادم نیست، ولی مطمئنم تو عصبیت حرف هایی زدم و چیز هایی گفتم که در خور شان شما نبوده!
حالا که قلبیل خشمگینتش رو متوجه شده بودم، همون مقدار ناراحتی هم که تو قلبم داشتم، دود شد حرکت کرد هوا.
این آدم اینقدر مودبانه عذرخواهی کرده بود که دیگه جایی برای قلبخوری باقی نمیذاشت!
_ واقعا برای اتفاقی که افتاده متاسفم.
الان حال اون کارگر چطوره؟!
_ بهتره خداروشکر.
متاسفانه ۲تا از استخون های کف دستش شکسته.
بار دیگر ابراز تاسف کردم.
کمی به خاموشی گذشت، که بار دیگر به حرف اومد.
_ خب خانوم احمدی پیشحرکت کردی هم توی پرونده داشتید.
_ من پرونده رو کامل مطالعه کردم، و فقط چنتا سوال دارم ازتون.
کف دستاش رو روی میز قلاب کرد که بلافاصله به دستکش های چرمیش خیره شدم.
_ مشکلی نیست، هرچی میخواید بجویا شد، من سر و پا گوشم!
سعی کردم قبل از جویا شدن، کمی به سوال هام نظم بدم.
مثل خودش دستام رو روی میز قلاب کرده و سوالاتم رو شروع کردم.
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن