#پارت375
با خنده از اتاق خارج شده و به سمت اتاق سیمین خانوم که تو راهرو پشتی آشپزخونه بود مسیر افتادم.
در اتاقش نیمه باز بود، با این حال تقه ای بهش زده و منتظر اجازه ورودش شدم.
– بیا تو تابش جان.
با لبخند وارد شدم که روی تخت گوشه اتاق، پیداش کردم.
زیر پنجره باز اتاق جای گرفته بود و مشغول بافتن چیزی بود.
با اینکه سروصوتی کارگرا اینجا هم زیاد بود، ولی انگار مزاحمتی برای سیمین خانوم ایجاد نمیکرد که با اون عینکی که رو نوک بینیش تنظیمش کرده بود، با تبسم بهم نگاه میکرد.
لبخند رو به ندرت رو لبای این زن میدیدم، ولی همون دفعات کم هم اینقدر برام شیرین و زیبا بود که لبای خودم رو هم به تبسم باز میکرد.
کنارش روی تخت جاگیر شده و پرسیدم:
– چی میبافین سیمین خانوم؟!
بافتنی خاکستریش رو کمی بالا گرفت و جواب داد:
– برای حامد پسرم، ژاکت میبافم.
با اینکه تقریبا جوابش رو از قبل میدونستم، اما بازم ازش سؤال کردم.
هرسال، اوایل پاییز شروع به بافتن ژاکت برای حامد میکرد.
گاهی برای منو مامان هم کلاه بافته بود، اما جز رسوم هرسالش بود که یه ژاکت جمتوجه شد برای حامد ببافه.
از بچگی حامد اوضاع همین بوده، جوری که حساب تعداد ژاکتای حامد از دستمون در حرکت کرده بود.
با این حال از همشون به خوبی نگهداری میکرد و همیشه میپوشیدشون.
با اینکه میتونست از بهترین مارک و برند برای خودش خرید کنه، ولی همواره فقط ژاکتای سیمین خانوم رو میپوشید.
وقتی خاموشیم طولانی شد، نگاه پرسشی بهم انداخت که اظهار کردم:
– امسال برای منم میبافین سیمین خانوم؟!
#پارت376
تبسم دیگه ای زد و همونطور که کف دستاش شتابزده تند مشغول بود، جواب داد:
– چرا که نه!
بهم بگو چه مقلبی و چه رنگی دوست داری که این دفعه که رفتم بازار کامواش رو بخرم تا قبل سرما برات ببافمش.
لبخندم عمق گحرکت کرد.
– به سلیقه خودتون باشه سیمین خانوم.
هم رنگش هم مدلش!
سایزم هم همونیه که دوسال پیش برام بافتین.
الان هم بیاین بریم ناهار، غذا از دهن میوفته.
سری به موافقت تکون داد و بافتنیش رو اون طرف تخت گذاشت.
– سایزای همتون رو توی دفترم نوشتم دخترجون که دیگه هرسال مزاحمتون نشم؛ از روی همون برمیدارم.
عینکش رو از روی نگاهش برداشت و بعد از گذاشتنش روی میز کنار تخت؛ جلوتر از من از اتاق خارج شد.
پشت سرش به حرکت ادامه دادم که به آشپزخونه رسیدیم.
مامان پشت میز چیده شده جاگیر شده بود و منتظرمون بود.
منو سیمین خانوم هم صندلی های کنار هم رو بیرون کشیده و نشستیم.
سیمین خانوم از مولین پرسید:
– حامد کجاست مادر؟!
– رفت غذای کارگرا رو بده، الان میاد.
– آخ آخ حواسم به غذای کارگرا نبود مولین!
حامد جون بهشون ناهار چی داد؟!
حینی که داشت سالاد رو به سیمین خانوم تعارف میکرد، جواب داد:
– همون موقع که داشت لازانیا درست میکرد بیان کرد ممکنه بعضیاشون این غذا رو دوست نداشته باشن، براشون کباب سفارش داد.
با اومدن حامد همه مشغول غذا خوردن شدیم و انصافا غذای خوشمزه ای شده بود!
#پارت377
بقیه روز به حرف های عادی گذشت.
با اینکه مولین هنوز هم تو خودش بود و اگه ولش میکردیم اشک تو دیدهاش جمع میشد، ولی نسبت به صبح و شامگاه قبل حال مسائد تری داشت و بیشتر با منو حامد همراهی میکرد.
بعد از خوردن شام از هرسه شون خداحافظی کرده و بعد از قول دادن به حامد برای در جریان قرار دادنش راجع به امور؛ به سمت خونه روندم.
آخر شامگاه هم با فکر به پرونده دایان و حرف هایی که باید میزدیم و مدارک جدیدی که باید ارائه میدادیم، خوابم برد.
صبح اول وقت دوش مختصری گراهی شده و جادهی دفتر شدم.
کارای دفتری و کاغذ بازی زیادی داشتم باید تا ظهر و قبل از تایم اداری، به همشون رسیدگی میکردم.
اینقدر سرم شلوغ بود که ناهار رو تونستم سریع سریع، ساعت ۳ بخورم و دوباره به کارای عقب افتادم رسیدگی کنم.
از یه سمت کارای دایان و از سمت دیگه مسائل مربوط به مامان و بابا، حسابی ازم انرژی گحرکت کرده بود و خستم کرده بود.
این چند وقت به قدری توی بدو بدو و هول و ولا بودم که حس میکردم بدنم کم کم داره خالی میکنه و یجایی کم میاره!
بهشدت دلبسته شدم کمی به خودم استراحت بدم و بگم گور بابای همه چیز، اما هردفعه با یه اتفاق جمتوجه شد سوپرایز میشدم و وقت سر خاروندن هم پیدا نمیکردم!
مشغول تایپ کردن چیزی بودم که تقه ای به در اتاق زده شد.
بدون اینکه سرم رو قد بلند کنم، اجازه ورود دادم که در باز شد و آوای منشی توی اتاق پیچید.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن