– بحث طرفداری نیست، فقط…
نذاشت جملم رو کامل کنم.
میون حرفم پرید و با لحنی عصبی غرید:
– طفره نرو تابش، میدونی منظورم چیه!
حالا نگاه و توجه مولین هم معطوف من شده بود.
نفس عمیقی کشیده و یه راست رفتم سر اصل مطلب:
– قانون و عرف میگه که عقد شما دو نفر باطله و مولین هنوز تو عقد باباست!
مولین هینی کشید و با دیده هایی از حدقه در اومده، دستش رو روی دهنش گذاشت.
بسیار زود چشماش پر شد و اولین قطره اشکش جاری شد.
حامد که گریه مولین رو متوجه شد، سیگارش رو خاموش کرده و به سمتش رفت.
پایین پاهاش زانو زد و با گراهی شدن شونه هاش، اونو به سمت خودش برگردوند.
سعی کرد اخماش رو کمی باز کنه و از اون قیافه گحرکت کرده و عصبیش بیرون بیاد؛ ولی چندان تاثیر گذار نبود.
– خانوم دلنشینم چرا گریه میکنی؟!
اتفاقیه که افتاده و نمیشه کاریش کرد.
تابش اومده اینجا تا با همفکری هم بهترین راه حل رو پیدا کنیم!
بجای این مرواریدای دلنشینت از اون مغز خوشگلت استفاده کن تا بتونیم زودتر این مشکل رو هم پشت سر بذاریم، باشه؟
با تموم شدن حرفاش، مامان خودش رو توی آغوشش انداخت.
از لرزش شونه های ظریفش فهمیدم که بغضش ترکیده و داره خودش رو خالی میکنه.
حامد کف دستش رو روی موهای مولین گذاشت و حین نوازش کردنش، زیر گوشش قربون صدقش رفت.
از جا قد بلند شدم و ترجیح دادم که کمی تنهاشون بذارم.
از آشپزخونه خارج شده و به حیاط رفتم.
فضای خونه حسابی برام خفه کننده شده بود و تحملش سخت بود.
روی سکوی تراس جای گرفته و دم عمیقی از هوایی که داشت رو به خنکی میراهی شد، گراهی شدم.
هرچقدر هم که میتمایل داشتم ازش فرار کنم، باز هم خیالم بی اجازه به سمت دایان پرواز میکرد.
میخواستم اول مشکل بابا رو حل کنم و بعد برای مخفی کاری های دایان فکری بکنم، اما حتی برای لحظه ای از ذهنم بیرون نمیرفت!
گوشیم رو از جیبم بیرون اورده و شماره کیا رو گرفتم.
بسیار زود جواب داد و اضافه کرد:
– جانم خانوم، بفرمایید!
– سلام کیا یه زحمتی برات داشتم.
– امر کنین خانوم!
تبسمی زده و ادامه دادم:
– میخوام راجع به یه شخصی تحقیق کنی!
همه زیر و بمش رو بکش بیرون، چه گذشته چه الان!
– حتما؛
شما اسمش رو بگید تا من همه چیشو بکشم بیرون!
با مکثی اظهار کردم:
– کمال احمدی!
از خاموشی چند ثانیه ای که پشت خط برقرار شد، متوجه شدم که کیا شناختش!
با صدایی تحلیل راهی شده تر، جواب داد:
– دیده خانوم، تا چند روزگار دیگه پروندشون روی میزتونه!
از عوض شدن لحنش و احترامی که یکدفعه به بابا گذاشت، خندم گراهی شد.
تلفن رو قطع کرده و به آسمون تیره، خیره شدم.
از چیزایی که کیا قرار بود برام بیاره، حسابی وحشت داشتم!
نمشاهده کرده میدونستم دستش به چیزای کثیفی آلوده شده!
یعنی از کی درگیر این چیزا شده بوده؟!
اصلا برای چی، چه قلبیلی داشته؟!
تا اونجایی که یادم میاد ما هیچ وقت مشکل آنچنانی توی زیستنمون نداشتیم!
درسته کمی کف دستمون تنگ بود یا بابا گاهی بدخلقی میکرد، ولی مثل خیلی از خانواده های دیگه که با مشکلات اقتصادیشون کف دست و پنجه نرم میکردن و درگیر روزگارمرگی هاشون بودن؛ بودیم!
شاید سنم کم بود که متوجه بهشدت چیز ها نمیشدم؛ یا اونا نمیذاشتم چیزی بفهمم و تو همون خیال خام بچگیم بودم!
باید هرچه زودتر از مولین راجع به اون روزگارها و چیزایی که ممکن بود من ازشون بیخبر باشم، میسؤال کردم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن