🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
حاضر و آماده از دفتر خارج شدم.
حدود نیم ساعت دیر شده بود، اما نمیتونستم پرونده رو نصفه ول کنم.
وقتی وارد سالن اصلی شدم، از خاموشیش متعجب نشدم.
اصولا همه زود میحرکت کردن.
نگاهی به میز منشی ها انداختم تا رستمی رو پیدا کنم، ولی خبری ازش نبود.
داشتم نگاهم رو دور تا دور سالن میچرخوندم که رستمی از سرویس انتها سالن خارج شد.
کلی به خودش رسیده بود و شالش رو هم عوض کرده بود.
چشمش به من افتاد که با لبخندی بهم نزدیک شد و تو همون حین، اظهار کرد:
– عععه اومدی تابش جون؟
کارت تموم شد؟!
گفتم نیام مزاحمت بشم تا هروقت که کارت تموم شد خودت بیای.
– آره عزیزم کارم تموم شد، شرمنده معطل شدی.
حاضری که بریم دیگه؟!
– آره فقط کیفم رو بردارم بریم.
حینی که داشت کیفش رو برمیداشت یاد مطلبی افتادم که باید با مجد راجع بهش صحبت میکردم.
ازش سؤال کردم:
– راستی آقای مجد رفتن؟!
– آره بابا آقای مجد همیشگی نفر اول میرن.
صبح ها میان اخمو، عصرا که میرن خندونن.
انگار اینجا بیگاری میکنن!
هر دو به حرفش ریز خندیدیم.
دقیقا همین بود، دیگه همه میشناختنش.
برخلاف من که عاشق شغلم بودم، اون اصلا از وکالت خوشش نمیومد و بیشترین بخش لذت بخشش براش، دررسیدش بود!
به اتفاق هم از شرکت خارج شده و سوار ماشین شدیم.
حین استارت زدن ماشین رو به رستمی جویا شدم:
– خب حالا قرار شد کجا بریم؟!
مکثی کرد و جواب داد:
– واا، ما چرا جا مشخص نکردیم؟!
– پس بذار از ندا بپرسم ببینم اون جایی مد نظرش هست یا نه؟!
تماسم با ندا برقرار شد و همونجوری که آهسته شروع به حرکت کرده بودم، بعد از احوالپرسی مختصر ازش جویا شدم:
– ندا ما از شرکت اومدیم بیرون، کجا بیایم؟!
– یه کافه رستوران هست تازه باز شده.
خیلی فضای دلنشینی داره.
بریم اونجا؟!
– باشه آدرسش رو برام تکست کن، ما خودمون رو میرسونیم.
– باشه راستی نفس هم وقتی برنامه رو فهمید اضافه کرد اونم میاد!
– چه عالی، پس منتظرتونیم.
تماس رو خاتمه داده و بعد از دریافت آدرس مقصد، به سمت اونجا روندم.
بعد از حدود یک ساعت رسیدیم.
باهم وارد کافه شدیم و یه میز رو برای جای گرفتن انتخاب کردیم.
حرف خاصی باهم نداشتیم و در نتیجه هردو در سکوت، مشغول گوشی هامون بودیم.
حقیقتا تا به امروزگار، به غیر از مسائل مربوط به کار و شرکت، راجع به چیز دیگه ای با رستمی هم کلام نشده بودم و الان خیلی راحت نبودم!
انگار اون هم حسی مشابه به من داشت که دیگه خبری از پر حرفی همیشگیش نبود!
با آوای سلام اظهار کردن ندا و نفس، به عقب برگشته و به احترامشون بلند شدم.
به هردو سلام کرده و رستمی و نفس رو بهم معرفی کردم.
با کف دستم به نفس اشاره کرده و گفتم:
– ایشون دخترخاله عزیز من و خواهر کوچک تره نداست.
با دستم به رستمی اشاره کرده و میل داشتم معرفیش کنم که موندم.
من چرا اسم کوچک رستمی رو نمیدونستم؟!؟!
همیشگی برای من رستمی بود و حالا بسیار ضایع بود اگه با فامیل معرفیش میکردم!
همه متوجه تعللم شدن.
رستمی خودش کف دستش رو به سمت نفس دراز کرد و بیان کرد:
– من مطمئنم تابش جون اینقدر تو کارش جدیه که حتی اسم کوچکم رو هم نمیدونه!
مژگانم عزیزم، از آشناییت خوشامگاهختم!
خنده خجولی کرده و همه رو دعوت به قرار گرفتن کردم.
بچه ها هم مشغول صحبت شدن و کم کم یخ جمع شکسته شد.
با حرفی که نفس زد، نگاهم رو به سمتش چرخوندم:
– خب خب خبرای جمتوجه شد شنیدم!
داشتیم تابش خانوم؟!
حالا عاشق دل خسته پیدا کردی و به من نمیگی؟!؟!
نگاه شماتت باری به ندا انداختم.
آلو تو دهن این بشر خیس نمیخورد؟!
نفس مجدداً اضافه کرد:
– به خواهرم چرا اینجوری نگاه میکنی؟!
غمگین شدی بهم بیان کرده؟؟
یعنی خودت نمیمیل داشتی بگی؟!؟!
– آروم بابا دختر، نفس بگیر!
عاشق قلب خسته کجا بود؟!
یه سری گل و چیز میز بوده، بچه ها الکی شلوغش کردن!
اینبار مژگان بود که جواب داد:
– اصلا هم چیز الکی نیست!
کسی که اکثر روزگارا یا گل میفرسته یا خوراکی، یا تایم ناهار غذا میفرسته، به غیر یه عاشق خفن کی میتونه باشه؟!
نفس با هیجان رو بهش گفت:
– ندا میاضافه کرد یه سری کانمشاهده کرد برای این جنتلمن مرموز پیدا کردی، آره؟!
کی هستن؟!؟
مژگان هم با هیجان همون حرف های صبحش رو با آب و تاب مجدداً برای نفس تعریف کرد.
از دایان هم اضافه کرد که نفس کف دستش رو روی دهنش گذاشت و اضافه کرد:
– وااای ندا اضافه کرد باورم نمیشد!
افشار یکی از محبوب ترین برند های منو نداست، ببین!
سپس کیف و کیف پول و کفشش رو نشون داد که همشون لوگوی مخصوص شرکت افشار، روشون هک شده بود!
قبل از این ماجرا ها منم اسم برندش رو زیاد شنیده بودم، ولی خریدی ازش نداشتم.
تنها چیزی که داستم همون کیف پول کف دست دوزی بود که دایان بهم داده بود.
از یادگار اون روزگار و حس وصف نشدنیش، حس کردم بغضی توی گلوم نشست.
انقدر کادوش برام ارزشمند بود که حتی قلبم نمیومد ازش استفاده کنم!
توی یه باکس مخصوص، تو کشو پاتختیم گذاشته بودم و اکثر شب ها بهش نگاه میکردم.
کف دستی به روش میکشیدم و سعی میکردم از لا به لای تار و پودش، بوی دایان رو استشمام کنم!
بحث بچه ها گل انداخته بود و هر کدوم یه نظری راجع به کانمتوجه شد های انتخابی میداد.
داشتم با خنده به مسخره بازیاشون گوش میدادم که با آوایی که از پشت سرم بلند شد، تبسم روی لبم خشک شد!
– شامگاهتون بخیر خانوما!
«به نظرتون کیه ؟🤔🧐»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن