رمان آبشار طلایی پارت ۹۹

خدا شانس بده پرستاری که درحال وصل کردن سرمم بود را به خوبی شنیدم! دقیقاً از

لحظهای که وارد بیمارستان شدیم تا همین حالا جوری رفتار کرده بود که انگار من یک

مریض بسیار اورژانسی هستم!

محبت و نگرانی شمتوجه شدی که از خود نشان میداد، باعث شده بود بعضی افراد با

صورتهای چین خورده و حسادت و بعضی دیگر با حسرت نگاهمان کنند.

-قدر شوهرتو بدون خانوم هم خوشتیپه هم یخ لی دوست داره.

با جملهی پرستار نگاهش کردم و آهسته اضافه کردم:

-شوهرم نیست!

-جدی؟ خب پس قدر شوهر آیندتو بدون چون اینی که من م بی ینم عمراً ول کنت

باشه!

لب گزیدم و بیقرار کشیده شهراد را آوا زدم:

– یم ای یه لحظه؟۹۳۳

همانطور که داشت عکس هارا نگاه میکرد از پزشکم تشکر کرد و کنارم وارد شد.

-جان؟

نگاهی به زن پرستار که از نزدیک در صورت شهراد غرق شده بود، انداختم.بسیار دیر به

خود آمد ولی بالاخره عقب کشید!

-میرم بیرون سرمت تموم شد آوام کن درش بیارم.

حرکت کرد و وقتی با شهراد ماجد تنها ماندم، تازه توانستم لباسش که پاره و به شدت خاکی

شده بود را ببینم!

از نزدیک و زیر نور چراغهای اتاق از بین حرکت کردن لباسش بیشتر مشخص بود. ولی چیزی

که نگرانم میکرد کمرش بود. گویی کامل صاف نمیشد!

-خوبی؟۹۳۴

ابرو بالا انداخت.

-فکر کنم اینو من باید ازت بپرسم!

-معلومه کمرت درد میکنه… بد ضربه خورد باید بری عکس بندازی.

بیاهمیت طره موهایی که آشفته روی صورتم ریخته بود را عقب زد.

-مضطرب نباش چیز خاصی نیست، تو حواست به خودت باشه زود خوب بشی.

لب هایم را روی هم فشردم. شاید درستش این بود اگر میخواهم از او دوری کنم هیچ

سوالی نپرسم! کاری که کرده بود را کنکاش نکنم و با سنگ دلی اجازه دهم فقط

فراموش شود ولی نمیتوانستم!

شوخی که نبود او برای نجات جان من خودش را به خطر انداخته بود!

برای من…

برای دنیز…

و احتمالاً این اامان باری بود که کسی بیمنفعت، ب ای نتظار، بینقشه و ب هی یچ قصدی

برای خودِ من کاری به این بزرگی انجام میداد!۹۳۵

پس پرسیدم:

-چرا این کارو کردی؟ چرا خودتو انداختی جلو؟ اصلاً شما اونجا چیکار میکردین؟ مگه

قرار نبود بیرون شام بخورین؟!

-قرار بود ولی از اونجایی که بعض هی ا بیمعرفتی کردن و نیومدن من و دریا هم گفتیم

شامو بگیریم بیاریم خونه که تو هم باشی.

-چه لزومی داشت واقعاً؟ بیخودی شب بچهها هم خراب شد. خدا یم دونه الآن چقدر

هراسیدن!

با آرامش پلک هایش را باز و بسته کرد.

-چرا بترسن؟ با دریا تو خونه شمان دیگه… بعدم بچههای من هر جایی که نشونهای از

تو باشه راحتن!

آنقدر خونسرد و ریلکس بود که حرصم را بیشتر میکرد.۹۳۶

-واقعاً نمیخوای منظورمنو متوجه شی نه؟ دارم میگم چرا خودتو انداختی جلوی

ماشین؟ تو دوتا بچه داری اگه اتفاق بدی برات یم فتاد…

شتاب‌زده یم ان حرفم پرید.

-هیچی بدتر از این نبود بلایی سر زنی که دوستش دارم میاومد!

نفسم حرکت کرد و از هجوم شدید احساسات پلکم شروع به پریدن کرد.

به سختی لب زدم:

-از..از این به بعد تو هر شرایطی که بودم نباید خودتو به خطر بندازی! واقعاً نمیخوام

بخاطر من اتفاقی برات بیفته! تو دوتا عزیز داری که تنها کسشون تو هستی و…

-تو هم عزیزِقلب منی.

از جواب تند و تیز و محکمش قلبم ریخت و لب هایم به هم چسب دی .۹۳۷

مصمم ادامه داد:

-قبول دارم من َمردیم که بچه هام کل زیستنمو تشکیل یم دن ولی خیلی وقته جهانی من

دیگه دو قسمتی نیست! خیلی وقته کسایی که بیشتر از جونم میخوامشون دونفر

نیستن! تو قبول کنی یا نه، مسخره کنی، رد کنی، باور نکنی، هیچی نم تی ونه حسی که

من نسبت بهت دارمو تغییر بده!

دیگر نمیتوانستم طاقت بیارم!

تند انگشتانم را روی لب هایش گذاشتم و با اشکی که در نگاهانم حدقه زده بود

نالیدم:

-این کارو نکن باشه؟ التماس میکنم این کارو نکن!

بوسهای نَرم به انگشتانم زد و وقتی ملایم دستم را گرفت و پر از مهری شمتوجه شد جویا شد:

-چیکار نکنم قربون شکلت؟

دیگر نتوانستم اشکم را در حدقه نگاهم حفظ کنم.۹۳۸

-این…اینجوری نکن. من با بدبختی برای خودم یه نظم درست کردم! دلمو نلرزون

شهراد پامو سست نکن! کاری نکن بار دیگر درست و غلطمو گم کنم باشه؟ ازت خواهش

میکنم!

از حرکت ایستاد و وقتی سرم را در آغوش گرفت، از حس خوشی که لحظهای تمام تنم را گراهی شد

لرزیدم.

و چیزی نگذشت که صوتی گرفتهاش قد بلند شد.

-حسی که بهت دارم خیلی وقته جزئی از وجودم شده. تو این چند سال همیشگی باهام

بوده. نمیتونم کنارش بذارم باور کن منم بسیار خواستم! خواستم فراموشت کنم! با

خودم اظهار کردم برای خوبی خودشم که شده رهاش کن. بذار بره ولی نمیشه. هر کار میکنم

از این لامصب کَنده نمیشی! نمیخوام اذیت کنم. به قرآن قسم نمیخوام اذیتت کنم ولی

نمیتونم هم دوست نداشته باشم! نمیتونم نخوامت! من حتی به درد کشیدن برات، به

مشتاق دیدار شدنت عادت کردم میفهمی؟ حتی درد کشیدنی که بخاطر تو باشه هم برام

عزیزه!۹۳۹

با حال خرابی که پیدا کرده بودم سکوت کردم و بوسهای که به موهایم زد، مانند

مادهای مذاب آبم کرد.

-شاید الآن وقتش نیست ولی حالا که آرومی میخوام بهت بگم خوشگلم، میدونم

اشتباههای زیادی داشتم ولی چی میشه جای اینکه هی بخوام دورم کنی جای اینکه

التماس کنی تا قلبتو نلرزونم فقط یه فرصت دیگه بهم بدی؟ چی میشه بذاری بهت ثابت

کنم واقعاً پشیمونم و به‌شدت میخوامت؟!

…-

-دنیز؟ فقط یه فرصت دیگه عسلم!

فقط یک فرصت دیگر…

یک فرصت دیگر برای ما شدن من و شهراد ماجد!

مردی که قسم خورده بودم بمیرم هم دیگر کنارش قرار نگیرم!

ولی این غیرممکن بود! نبود؟!۹۴۰

_♡_

-دختر بدجوری مارو دلواپس خودت کردی… مطمئنی خوبی دیگه؟ میخوای با الناز

بیایم پیشت؟!

تلفن را بیشتر به گوشم چسباندم و با صوتی آهستهی برای آنکه مایا و ماهین غرق خواب

را بیدار نکنم، اظهار کردم:

-خوبم عزیزم نگران من نباشید… فقط ببخشید فردا نمیتونم بیام.

نرگس سریع جواب داد:

-نه بابا کجا بیای؟ زیبا بمون خونه استراحت کن… تا وقتی کامل خوب نشدی

مرخصی. حق سرکار اومدن نداری متوجه شدی؟!

خندان زمزمه کردم:۹۴۱

-بله فهمیدم خانوم رئیس.

-آفرین دختر حرف گوش کن… خیلیخب من دیگه باید قطع کنم فردا بازم حرف

میزنیم.

-خدافظ عزیزم.

با لبخندی که گوشهی لبم نشسته بود، تلفن را قطع کردم و ملایم سمت در حرکت کردم. دو

ساعتی بود به خونه رسیده بودیم و چند ساعت گذشته زیربار نگاههای سنگین شهراد

داشتم عقلم را از دست میدادم!

دروغ بود اگر میاضافه کردم حرف هایش نَرمم نکرده!

بازی سنگینی ای بین عقل و قلبم راه افتاده بود.

و دقیقاً به همین خاطر تمام مدت در بیمارستان بودن از حضورش فرار کردم. اما حال

که در پذیرایی کنار دریا بود، امکان فرار کردن وجود نداشت!

کف دستم که روی دستگیره در جای گرفت، صدای ملایمش توجهم را جلب کرد.

-میدونی چقدر برام مهمی دیگه؟ مثل دختر خودمی. از اامان باری که دیدمت تو قلبم

برای خودت جا باز کردی. یه942

دنیاش بود. ولی حالا هر وقت نگاهت میکنم داری عجیب غریب راهی شدار میکنی.

عصبانیای. حرص داری. بیشتر از همه هم از دنیز… مشکلت چیه دورت بگردم؟ چرا از

خواهرت اِنقدر دلخوری؟!

-نه عمو اشتباه متوجه شدی… جور خاصی رفتار نمیکنم.

-داشتیم دریاخانوم؟ اگه نمیخوای بهم بگی نگو درکت میکنم. ولی دروغم نگو باشه

عزیزم؟!

-دنیز خواسته باهام حرف بزنی؟ آره دیگه اصلاً چی میتونه باشه جز این. حتماً هم کلی

ازم بد گفته!

صدای دریا پر از حرص بود و گلویم دردناک شد.

واقعاً برای خواهرم تبدیل ب دشمن شده بودم!

نَرمشی که در آوای شهراد بود از بین حرکت کرد و با جدیت اظهار کرد:۹۴۳

-من داره چهل سالم میشه دریاجان. یه مَردم، یه پَدر، به نظرت تو این سن و سال

چقدر میتونم تحت تاثیر بدگویی بقیه قرار میگیرم یا حتی تحریک بشم؟!

-عمو ازم دلخور نشو من منظوری نداشتم بخدا فقط…

صوتی شهراد همچنان جدی و ب ای نعطاف بود.

-بخاطر خودم نه اما وقتی از خواهرت اینجوری حرف میزنی آره ناراحت یم شم. تو

میتونی هر جور تمایل داشتی منو قضاوت کنی ولی اون دنیزی که اینجوری صوتش م کی نی

با تلخی، با لحنِ بد، همونیه که همیشه برات همه کار کرده. همونیه که برات جنگیده…

مطمئنم خودت خوب میدونی چقدر دوستت داره و احتمالاً آخرین نفریه که میتونه تو

این جهان از تو به کسی بد بگه!

…-

-دریاجان تو دختر عاقلی هستی خیلیم خوش قلبی. از نظرت درسته که راجع به تنها

خواهرت، تنها خانوادت، اِنقدر تلخ باشی؟!۹۴۴

فین فین دریا کشیده شد و صوتی لرزانش قد بلند شد.

-من نمیخوام ع..صبانی باشم عمو. شاید باور نکنی ولی نه از خ..ودم و نه از دنیز

نمیخوام عصبانی باشم. ولی… اما نمیتونم دست خودم نیست!

-چرا نمیتونی زیبام؟ بدون خجالت بهم بگو… دقیقاً مشکلت چیه؟!

-من… من از خودم متنفرم عمو از خودم حالم بهم میخوره!

مردمکهای چشمانم درشت و دلم از جا کَنده شد.

-من… من احمق ه..همه چی رو خراب کردم. هر بار خ..ودمو تو آینه میبینم از خودم

متنفر میشم که چقدر خر بودم. میخوام به خودم نگاه نکنم. میخوام تا آخر عمر حتی

یه بار دیگه هم به نگاهام نگاه نکنم. بعد به دنیز نگاه میکنم.. اون ن..نگاه تو دیدهاش،

نگاهی که میگه من یه بیچاره واقعیم که دیگه هیچ امیدی بهم نیست رو میبینم و

بیشتر عصبی میشم. بیشتر داغون می..شم! انگار بعد بلایی که س..سرم اومده من

تبدیل به یه تیکه آشغال به درد نخور شدم و اونم بخاطر این به‌شدت دلخوره!۹۴۵

آوای گریهاش قد بلند شد. خدایا… عروسک کوچکم!

-هیش آروم باش عزیزدلم… آروم باش دختر دلبرم.

با کف دستی لرزان و چشمان اشکی آرام کمی در را باز کردم.شهراد سر خواهرم را در

آغوش گراهی شده بود و دریا مانند ابربهار اشک میریخت.

-تو دختر فوقالعادهای هستی. به‌شدت هم قوی ای بهت قول میدم همه چی درسته

میشه… بهم اعتماد داری؟

دریا با هق هق جوابش را داد:

-م..معلومه که د..دارم!

-پس دیگه ناراحت نباش. گریه هم نکن باشه؟ تو هیچ گناهی نداری. تو گیر یه مشت

حیوون افتادی و حیوون بودن بقیه تورو گناهکار نمیکنه!

-د..دارم دیوونه میشم میدونم خ..وب میدونم.۹۴۶

-این چه حرفیه؟ تو مشکلی نداری عزیزقلبم فقط یه کم اعصابت به هم ریختهاس که

من بهت قول میدم بسیار زود حلش میکنیم خب؟ کسای زیادی هستن که میتونن

بهت کمک کنن. ولی به شرطی که بخوای!

…-

-خواهش میکنم بگو میخوای!

دریا با همان صورت اشکیاش سر تکان داد و بوسهای که در جواب شهراد روی گونهاش

زد، آنقدر پدرانه پر از حمایت و دلبسته شدن بود که حتی قلب من هم لرزید… خواهر

محبت نمتوجه شدهام که جای خود داشت!

-درست میشه دختر دلبرم… همش درست میشه.

چشمانم خیره به حالتشان و نمتوجه شدم چقدر از حرکت ایستاده و در خاموشی نگاهشان کردم.

چقدر اشک ریختن دریا و حامی بودن شهراد را دیدم ولی وقتی بالأخره دریا کمی ساکت

شد، شهراد اضافه کرد:۹۴۷

-من دنیزو میشناسم دریا. من عاشق خواهرتم و یه عاشق همه حالتهای معشوقش رو

از بر میشه میدونی چرا؟ زیرا تو طول روز بیشترین کاری که میکنه اندیشیدن به

اونه! بیشترین تصویری که میبینه عکسای اونه! بیشترین صوتیی که میشنوه آوای

اون تو گوششه! حتی اگه معشوقش کنارش نباشه!

خواهرم تبسم زد و من خشک شدم!

-و زیرا میشناسمش حاضرم برات قسم بخورم اگه وقتی میبینیش حس میکنی

آزردهه، بخاطر اتفاقی که برات افتاده نیست! بخاطر اینکه غمگینی تو رو میبینه آشفته

میشه! تو خوب و شاد زیستن کن، از ته قلب شاد باش، اونوقت میبینی نگاهاش

چطور میدرخشه!

از اینکه آنقدر درست حسم را فهمیده بود، واحرکت کردم. خدایا چطور ممکن بود مردی که

روزی به شیطان بودنش قسم میخوردم، تا این حد بتواند درست و خوب و عاقلانه

حرکت کردار کند؟!

-بابا… بابایی.۹۴۸

با آوای گریهی یکدفعهای ماهین و از خواب بیدار شدنش، تند عقب کشیدم و سمتش

رفتم.

-ماهین جون چی شدی؟

بیجواب گریه میکرد و چند ثانیه بیشتر نگذشته بود که شهراد با عجله وارد اتاق شد و

سمت دخترش راهی شد.

-جان؟ اینجام.

-ب..بابا

ب- گو عزیزم… خواب مشاهده کردی؟

ماهین را در آغوش گراهی شد و گریهی بلند ماهین خیلی زود در سینهی پدرش تبدیل به

نق نقی ضعیف شد و پلکهای کوچکِ خمارِ خوابش مجدداً روی هم قرار گراهی شدند.

شهراد ملایم اضافه کرد:۹۴۹

-بهتره دیگه ما بریم… جاشون عوض شده بد خوابن.

هنوز بخاطر گوش دادن مکالمهاش با دریا گیج بودم!

-ب..باشه هر جور راحتید.

-تو خوبی دیگه آره؟ درد که نداری؟

-خوبم… خوبم مشکلی نیست.

سر تکان داد و با سرعت مایا و ماهین خوابیده را در آغوش گرفت و سمت ماشینش

رفت. بیاهمیت به اعتراضش با قدمهای آرام و به شدت کُند برای بدرقهاش تا ورودی

رفتم.

وقتی بچهها را در ماشین گذاشت و تنها ماندیم، ب طی اقت اضافه کردم:

-ازت ممنونم… بابت همه چی!۹۵۰

مردانه سر تکان داد و تبسم شیکش زیادی دلربا بود! و با آنکه بودنش مانند نفس تازه

کردن بعد از هزاران کیلومتر بیوقفه دویدن بود، آرام لب زدم:

-یه چیزی ذهنمو مشغول کرده.

با همان دیدهان و نگاهی که انگار در حال ذره ذره خوردنم است، سوالی سر تکان داد.

-چی عزیزم؟

-تو… تو تا کی م خی وای اینجا بمونی؟ منظورم اینه که میدونم کار خاصی نداری. از

نرگس شنیدم دکتر مجیدی کلاً داره کارهای شعبه جدیدتون رو انجام میده!

ابرویش بالا پرید.

-بودنم اذیتت میکنه؟!

از لحن قلبخورش لب گزیدم.۹۵۱

-موضوع این نیست. موضوع اینه میدونم همونقدر که اینجا تو شیراز کار نداری تو

تهران کلی کار داری. و قطعاً دخترا هم مدرسه دارن. واقعاً فکر نمیکنم درست باشه

بیشتر از این آلاخون والاخونشون کنی و مجبورشون کنی تو هتل بمونن!

…-

-بهتره زودتر برگردی شهراد.

نفس عمیقی کشید و قدمی جلوتر وارد شد.

-جالبه نه؟ من از فرصت دادن بار دیگر میگم تو از برگشتن!

-ببین…

یکدفعه کف دستش را قد بلند کرد و به‌شدت ملایم موهایم را به پشت گوشم رساند.

نوازش گونه ها و لمس موهایم داشت برایش تبدیل به یک عادت میشد یا من اینطور

حس میکردم؟!۹۵۲

-نه این بار تو ببین نگاه آهویی!

جملهاش پر از ایهام بود و خدا لعنتش نکند که هر حرکت و هر حرفش مانند تبر به

آجرهایی که دور احساسات و دلم پیچیده بودم کوبیده میشد و داشت تک تکشان را

از بین میبرد!

-اگرم میگی نه هیچ جوره نمیخوام ببینم باشه اشکالی نداره… من هر چقدر لازم باشه

صبر میکنم!

…-

-صبر میکنم چون مطمئنم هر آدمی حتی کسی من لیاقت یه شانس مجدداً رو داره!

جملهاش که تمام شد، با قدمهای کشیده سمت ماشینش راهی شد و تنهایم گذاشت.

تسلیم نشدن از تک تک حرفها و حرکاتش پیدا بود و من واقعاً دیگر نمیدانستم تا

کِی میتوانم طاقت بیاورم!

_♡_953

پل هک ای خستهام را محکم روی هم فشردم و در حالی که آرزو میکردم کاش مجدداً

شهراد زنگ نزند، با نفسی عمیق به صندل ای م تکیه دادم و از پشت شیشه به رهگذر

عابران پیاده خیره شدم.

بعض هی ا خندان، بعضی خشمگین، بعضی دلواپس و بعضی آشفته حال.

هر کس جهانی خودش را داشت و هر کس نقش اول خودش بود.

در حیاتای که گاهی خیلی راحت میشد و گاهی خیلی سخت، هر. زن و مردی، هر

کودک و پیری، قهرمان خودش بود.

قهرمانهایی که بعضی اوقات موفق و بعضی اوقات با سر ز یم ن میخوردند.

و گاهی هم مثل من بعد گذراندن تمام چالشهای سختشان تنها آرزویی که میکردند،

این بود که تلفنشان زنگ نخورد!

که کسی که در دلشان منزل کرده، پیگیر نشود!

چراکه دیگر نمیتوانند جلوی احساسات سرکششان را بگیرند و از طرفی دیگر از بار دیگر

زخمی شدن و دوباره بخاطر احساسات ز یم ن خوردن، در حد جهنم میترسند و واهمه

دارند!

در همان لحظه با زنگ خوردن بار دیگری تلفن شانه هایم بالا پرید و یکدفعه چنان

فحشی دادم که سر همه سمتم چرخید و نرگس ابرو بالا انداخت.

خجالت زده موبایلم را برداشتم و کشیده شدم.

-چیزی نیست ببخشید… من الآن یم ام.

بی توجه به نگاههای متعجبشان شتاب‌زده از مغازه بیرون زدم.

واقعاً دیگر توانی برای گوش دادن حرفهای قلب ویران کنندهاش نداشتم ولی بیخیال نمیشد

که نمیشد!

پاسخ را زدم و حرصی اظهار کردم:

-بله بـله بـلـه؟ چرا همش زنگ میزنی شهراد؟ بعد چند روزگار مرخصی مثلاً اومدم

سرکار!

-دنیز!

صدایش حالت عجیبی داشت و دلواپسی در وجودم خونه کرد.۹۵۵

-چیزی شده؟

صدای نفس عمیقش را شنیدم.

-شهراد؟!

-چیزی نیست… چیزی نیست فقط میتونی زود حاضرشی؟

-حاضرشم؟ چرا؟!

-باید بریم تهران!

لب هایم مانند دو خط صاف روی هم قرار گراهی شد.

اشتباه شنیده بودم مگرنه؟!

-تو حالت خوبه؟ چی داری میگی؟ تهران چیکار دارم من؟!

-باید بریم عزیزم.۹۵۶

حرصی تک خند اه ی زدم و برآشفته بیان کردم:

-نه تو واقعاً خوب نیستی. قطع م کی نم من…

-دنیز بابات تصادف کرده حالش خوب نیست!

خشک شدم و عرقی که از تیغه کمرم شره کرد را خیلی خوب حس کردم.

-ت..تصادف کرده؟ چرا؟ چطوری؟!

-خبر دقیق ندارم ولی بیمارستانه.

-که اینطور پس… چی بگم خدا شفاش بده.

-دنیزجان اگه تصادف معماماای بود به نظرت زنگ میزدم اینو بهت بگم؟ باید بریم

دکترش اظهار کرده احتمالاً زیاد وقت نداره!۹۵۷

با لبهای نیمه باز نگاهم روی پدر و دختری که از عرض خیابان میگذششتاب‌زده قفل شد و

شهراد ادامه داد:

-به نظرم هم برای تو هم دریا خوبه که ازش خداحافظی کنید.

_♡_

دنیز:

آوای قدمهای خودم و شهراد در مسیرروی بیمارستان میپیچید و قلبم میخواست هر

لحظه به عقب برگردم و مانند دریا نیامدن را انتخاب کنم!

عبارت فرار کن مدام در ذهنم چشمک میزد.

مخصوصاً وقتی از پیچ مسیررو گذشتیم و از پشت هیبت زنی را دیدم که بیشک مولین

بزرگ بود، یک نفر در ذهنم فریاد کشید که برگرد!

که بار دیگر خودت را

ولی من برای تلاش کردن تغییر کرده بودم مگر نه؟!

سربالا گحرکت کردم و به خود تاکید کردم.۹۵۸

تو دیگه از هیچ کدومشون ترسی نداری دنیز اونا نمیتونن آسیبی به تو یا دریا بزنن.

محکم باش. تا وقتی محکم باشی، تا وقتی سرپا باشی هیچکس نمیتونه اذیتتون کنه!

کمی ساکت شدم و وقتی پشت مولین بزرگ از حرکت ایستادم، گرمای دست شهراد که از پشت

روی پهلویم نشست حالم را بهتر کرد.

من تنها نبودم ولی حتی اگر بودم هم مشکلی نبود!

چه رویاروییهایی که از آن زنده بیرون رسیدم. این زن پر از جهالت در مقابل تمام

چالشهای من چه بود!

گلویی صاف کردم که سمتم چرخید و یکدفعه جوری مردمک هایش درشت شد که

انگار جن متوجه شده!

-تو… تو اینجا!

از خشم میلرزید.

-با چه جراتی اومدتی اینجا؟!

-متوجه شدم پسرت خوب نیست اومدم باهاش خداحافظی کنم.

دهانش باز و به تته پته افتاد.

-هنوز پ..پسر من نمر..ده چط..ور اینو می..گی بیآبرو؟!

به‌یک‌باره آوای مقتدر شهراد بلند شد.

-ما نیومدیم اینجا با شما بحث کنیم. یکی از آشناهام گفت عطا تصادف کرده منم دنیزو

اوردم پدرشو ببینه. بشین سرجات بیخودی هم جنجال درست نکن!

مولین بزرگ لب هایش را روی هم فشرد و حرصی سر تکان داد.

-همهی این مدت با هم بودین نه؟ پسر سادهی منو بگو که فکر میکرد دختراش اگه

رفتن، ولی درعوض برای خودشون حیات ساختن! نگو بچهاش هنوز هرزگی رو شغل

بهتری…۹۶۰

این بار فرصت را به شهراد ندادم!

با قدمی کشیده مقابلش توقف کردم و خیره در دیدهانش غریدم:

-منو ببین، حرف زدن در مورد من و دریا نه درحدته نه حقته! تو فقط یه زن نادونی که

با یه سری عقیده پوسیده، با خشمگینتت و متهم کردن بقیه میخوای وجدان خودتو

راحت کنی و مسئامات اشتباه هاتو نپذیری! ولی من و خواهرم دیگه کیسه بکست

نیستیم. حدتو بدون وگرنه خودم نشونت میدم تا الآنم اگر دهنمو بسته نگه داشتم

بخاطر سن و سال زیادت بود. وگرنه خدا شاهده که نه تنها دیگه ذرهای حس به تویی

که مثلاً هم خونمی و مادربزرگم ندارم، ازت متنفرم هستم!

صورتش سرخ و لب هایش میلرزید و میخبر داشتم به زودی سیل تحقیرهایش را آغاز

میکند.

اخم درهم کشیدم و مانند گرگی که در کمین شکارش است نگاهش کردم.

منتظر بودم کوچکترین چیزی بگوید تا حقش را کف کف دستش بگذارم ولی با رسیدن مردی

با روپوش سفید اتصال نگاهمان قطع شد.

-همراه آقای عامری961

به سمت مرد چرخیدم و مامان بزرگ به سمتش پرواز کرد.

-آقای دکتر وضعیت پسرم چطوره؟ بگید که بهتر شده!

انتظار هر چه را داشتم…

انتظار اینکه بگوید وضعیتش به شدت وخیم است…

که ا یم د نداشته باشید که باید منتظر باشیم.

ولی هیچ انتظار نداشتم که مرد سفید پوش با نگاه متاسفی بگوید:

-ما هر کاری از کف دستمون برمیاومد براش کردیم متاسفم… غم آخرتون باشه.

چشمانم گرد و تنم تکان شمتوجه شدی خورد.

جیغهای مولین بزرگ بیمارستان را گراهی شد و یکی از پرستارها سمتش دوید.

خشک شده سرجایم از حرکت ایستاده و نمیدانم اگر کف دست شهراد پشت کمرم نبود، توانایی سرپا

نگه داشتن خودم را داشتم یا نه!

نگران پرسید:۹۶۲

-خوبی عزیزم؟!

نگاهان تار و براق شدهام را به او دوختم و سرم را به چپ و راست تکان دادم. خودم

هم نمیخبر داشتم دقیقاً چه حسی دارم.

آزرده بودم؟ آری.

ولی بیشتر از ناراحتی پر از حسی عجیب بودم.

باور مردن آن مرد بسیار سخت بود! او بارها بخاطر کم و زیاد مصرف کردنش تا پای

مرگ رفته بود ولی نمرده بود! بارها در خیابانها کتک خورده بود! چاقو خورده بود!

بارها زمین خورده و حتی بارها تصادف کرده بود اما هیچگاه نمرده بود! اصلاً مگر آدم

بدها هم میمردند؟!

-دنیزم بیا اینجا… بیا یه کم بشین.

با جملهی شهراد مرد سفید پوش پرسید:

-شما دنیز خانومید؟!

نگاه963

-پدرت خیلی میخواست باهات حرف بزنه. چندباری که به هوش اومد اسمتو صوت کرد

ولی متاسفانه وقتشو پیدا نکرد و امروزگار صبح بهم گفت اگر اومدی بگم… بگم حلالش

کنی.

بمب احساسات متناقض در وجودم ترکید و این بار آغوش شهراد پذیرای تن تمولیً

سست شدهام بود!

_♡_

صدای قرآن، آفتابی که مستقیم بر فرق سرم میکوبید و نسیمی ملایم که هیچ به

آفتاب سوزان نمیخورد.

و آوای گریه و شیون مزار کناری که برای یک حاج بازاری معروف بود و سیل عظیمی

از افراد را به قبرستان کشانده بود، کاملاً در تضاد با مزار عطا عامری بود!

برای مراسمش هیچکس جز من، دریا، مولین بزرگ و شهراد وجود نداشت.

کسی برسر نمی964

کسی بابا بابا نمیکرد و حتی فاتحهای نیز خوانده نمیشد!

شهراد با اخمهای درهم و کف دست به سینه، پشت من و دریا از حرکت ایستاده و حواسش را تمولیً

جمع ما کرده بود.

دریا با بغضی که به خوبی از صورتش نمایان بود، به این طرف و آن طرف نگاه میکرد و

مدام غر میزد که برویم.

میمیل داشت نشان دهد حسی ندارد و خیلی خوب میمتوجه شدم برای اینکه ناراحت است،

از خودش عصبانی بود!

مولین بزرگ چشمانش از اسم و فامیل پسرش جدا نمیشد و با وجود همه چیز دیدن

شانه هایش که خم شده بودند و دیدن اینکه انرژی زندگی به کل از وجودش راهی شده،

برایم ناراحتکننده بود.

ترجیح میدادم مانند همیشه غوغا کند ولی اینگونه ساکت و دلمرده نشود.

نفس عمیقی کشیدم و با برداشتن چند شاخه گل و پرپرکردنش، ساکت شروع به خواندن

فاتحه کردم.

بیشتر از آزردهی احساس خستگی داشتم.

پایان همه اینجا بود… چه زیستن میکردیم چه نه… چه زیستن را برای خودمان و

اطرا965

-دنیز بسه دیگه تا کِی قراره بمونیم؟ من خسته شدم.

با غرغر دریا نیم نگاهی به دیدهانش که مشخص بود به زور اشکش را حفظ کرده،

انداختم. مطمئن بودم عروسک دلربایم فقط منتظر لحظهایست که تنها شود و بعد آن

سیل اشک هایش جاری میشود.

هنوز حرف هایش روزگار آخری که از خانه فراری دادمش در گوشم بود.

مامان بزرگ کتکش زده و چراکه عطا لحظهای با ناراحتی نگاهش کرده بود، میگفت فکر

میکنم بابا مرا دوست دارد!

-دنیز چرا چیزی نمیگی؟!

به سختی دهان باز کردم. گلویم همانند کویر شده بود.

-با شهراد برو تو ماشینش بشین من یه کم دیگه یم ام.

از خدا تمایل داشته بیآنکه توجهی به نگاه سنگین مولین بزرگ کند، تند بیان کرد:

-باشه.۹۶۶

رو به شهراد گفتم:

– یم شه دریارو ببری؟ منم چند دقیقه دیگه میام.

دلواپسی و نارضیاتیاش کاملاً واضح بود.

با آرامش پلک هایم را باز و بسته کردم و لب زدم:

-لطفاً!

-به‌شدتخب.

یکدفعه سر خم کرد و بعد زدن بوسهای نَرم به شقیقهام کف دست دریا را گرفت و سمت

ماشین راهی شدند. از حرکت ناگهانیاش سرخ شدم و تا سر چرخاندم، نگاهم در نگاه خونآلود

مقابلم قفل شد.

منتظر بودم دوباره تیکه و کنایه هایش را شروع کند ولی یکدفعه زمزمهوار بیان کرد:

-تا حالا برات سوال شده چرا اسم و تو دریا هر دو یه معنی رو دارن؟۹۶۷

-چی؟

-دنیز و دریا هر دو از نظر معنی مثل همن… به نظرت چرا؟!

اخم کوچکی بین ابروهایم افتاد.

-متوجه نمیشم چی میخوای بگی.

نگاهان سرخش را قفل دیدهانم کرد و با سنگ قلبی اضافه کرد:

-اسم هردوتونو بابات انتخاب کرد برای اینکه مولینتو زجر بده!

-زجر بده؟!

-آره دوست پسر مولینت تو دریا خودکشی کرده بود. برای همین میتمایل داشت هر موقع

که مامانت شمارو صوت میزنه، داغ قلبش تازه بشه… عذاب بکشه!۹۶۸

بین لب هایم فاصله افتاد و برای یک ثانیه مغزم به کل خالی شد.

این زن چه میگفت؟!

-داغداری امروزگار جوابتو نمیدم ولی بس کن. حداقل پشت سر پسر خودت حرف نزن!

دست به زانویم گحرکت کردم تا بلند شوم ولی بیخیال نشد و عصبانی ادامه داد:

-میخوای باور کن میخوای نکن. این حقیقته. وقتی حرکت کردیم میل داشتگاری مادرت از قبل

یه کُشته مرده دو آتیشه داشت اما باباش به زور دادتش به عطا. پسرم از خرسندی

داشت بال در میاورد که خوشگلترین دخترمحله عروسش شده. بدجوری قلب داده بود.