دلش از بغض شمتوجه شد آوای دخترک ریخت و دنیز نالانتر ادامه داد:
-بعد این حتی اگه داشتم میمُردم، حتی اگه لبه بلندترین درهی جهان باشم، نمیخوام تو کسی باشی که منو از پرتگاه نجات میده میشنوی؟ نمیخوام! نه لج میکنم و نه هیچچیز دیگهای فقط حاضرم بمیرم ولی تو نجاتدهنده من نباشی! تو کسی نباشی که کمکم میکنه برای همین از اینجا برو. برو و اگه یه ذره به نون و نمکی که با هم خوردیم احترام قائلی، دیگه سر جادهم سبز نشو!
تپش دلش بالا حرکت کرده و عرق از گردن مردانهاش جاری شده بود.
احساسی که داشت، در حد مرگ دردناک و تلخ بود!
حرفهای دختر مانند خار به کل جانش فرو میحرکت کرد ولی خاموشی کرد تا دنیز خودش را خالی کند!
بیشتر از اینها به این نگاه آهویی بدهکار بود!
-لعنت بهت. من هر بار که میبینمت زخم هام عفونی میشه. من با اون آدمی که میگی خطرناکه هیچ کاری ندارم. حتی درست حسابی هم نمیشناسمش و قول که قصد ندارم باهاش آشنا بشم ولی بعد این یه مرد خطرناک که هیچی حتی اگه یه اژدهای دوسرم پشتم بودو من خبر نداشتم، بهم نگو! بذار بسوزم اصلاً بذار بمیرم. اما توروخدا سر جادهم نیا. من… من وقتی تو رو میبینم، همهی روحم درد میگیره. همهی جونم خونریزی میکنه! برو… اینبار داد نمیزنم ببین دارم خواهش میکنم. تو رو جون هر کی دوست داری، تو رو به جون دخترات قسم میدم منو به حال خودم بذار. اجازه بده با ندیدنت فراموش کنم که چقدر احمق بودم و چقدر به خودم بیاحترامی کردم!
_♡_
#پارت۳۷۱
#آبشارطلایی
دنیز:
بهشدت از درون میلرزیدم و غم نگاه شیطان برای لحظهای حالم را خرابتر کرد.
روزگارگارانی برق چشمانش باعث شده بود به زندگی امیدی دیوانهوار پیدا کنم و حال برای نمتوجه شدن مجدداًاش داشتم التماسش را میکردم!
بهسختی بزاق گلویم را قورت دادم و سریع پلک زدم تا اشکهایم جاری نشود.
و او بعد یک نگاه عمیق به نگاهانم چرخید و با آوای گرفتهای دخترانش را صدا کرد:
-بچهها بیاید باید بریم دیره.
مایا و ماهین قلبشان نمیوارد شد از دریا جدا شوند و شروع به غرغر کردند اما مانند همیشه با متوجه شدن جدیت پدرشان سر به زیر شدند.
وقتی هنگام خداحافظی خم شدم و گونههایشان را بوسیدم، متوجه شدن دیدهان دلتنگ و پر حس هر دویشان باعث شد دلم شمشاهده کرداً تیر بکشد.
مادرشان نبودم. دیگر هیچگاه هم قرار نبود در زیستنشان نقشی داشته باشم ولی با وجود همهی کارهای پدرشان، حتی ذرهای از عاشق شدنم نسبت به این فرشتهها کمنشده بود!
ماجد دخترانش را سوار ماشین کرد و وقتی مجدداً به سمتم چرخید، کاملاً آماده برای حاضر جوابی بودم اما نگاه او این بار روی دریا جای گرفت!
عمیق و عجیب…
#پارت۳۷۲
#آبشارطلایی
و تا قدمی به سمتش برداشت و مقابل دریا خم شد، سریع دریا را عقب کشیدم و مقابل خواهرم توقف کردم!
با وجود شیطان بودنش زیادی با دریا خوب حرکت کردار میکرد و نمیخواستم خواهرم بیشتر از این به این مرد وابسته شود. همینجوری هم تقریباً هر روز سراغ این خانواده را میگراهی شد!
دریا شوکه پرسید:
-آبجی چیکار میکنی؟!
جوابش را ندادم و به دیدهان شهراد که پر از ناباوری بود، خیره شدم.
-تو… تو چیکار داری میکنی؟!
زمزمهوار جواب سوال خیلی آرام ولی پر از ناباوریاش را دادم:
-از خواهرم مراقبت میکنم!
جوری صورتش جمع شد که انگار یک مشت محکم به آن کوبیدم و وقتی پرسید:
-چی داری میگی؟ اون جای بچهی منه! اندیشیدی میتونم باهاش چیکار کنم مثلاً؟!
منظورم را تمولیً اشتباه برداشت کرده و طوری این سوال را جویا شد که انگار حالش در حال به هم خوردن است و من با وجود اینکه واقعاً منظور بدی نداشتم، خاموشی کردم!
سرش را به چپوراست تکان داد و بیحرف دیگری برگشت و سمت ماشینش رفت.
پایش را روی گاز گذاشت و در کسری از ثانیه هیچ خبری از حضورش نبود!
محکم در را بستم و با آنکه او در ذهنم جایگاه شیطان را پیدا کرده بود ولی باز هم نتوانستم جلوی ریش شدن دلم را از نگاه شکستهاش بگیرم!
_♡_
#پارت۳۷۳
#آبشارطلایی
سوم شخص:
وقتی خبر رسید که کلاس خصوصی بعد از مدرسه کنسل شده، دریا با خستگی و قدمهای ساکت به سمت حیاط رفت.
بعد از دیدن عمو شهراد و مایا و ماهین مجدداً قلبش برای روزهای نهچندان دور تنگ شده بود و ساکت و قرار نداشت.
درست از آن روزگاری که عمو شهراد مانند یک فرشته آمد و زندگیاش را یک شبه زیرورو کرد، یک حس عاشق شدن عمیق به او پیدا کرده بود!
آنقدر دلبسته شدنش عمیق بود که هر چقدر دنیز سعی میکرد غیر مستقیم بگوید او را فراموش کند، نمیتوانست!
با لبهای ورچیده سر چرخاند تا سرویسش را پیدا کند ولی جای او عمو بهرام مهربانش را مشاهده کرد که به سمتش میوارد شد.
-عمو جون اینجا چیکار میکنی؟!
بهرام خم شد و گونه دخترک را بوسید.
-اومدم دنبال شما عزیزم ولی دیگه کمکم داشتم از اومدنت ناامید میشدم. کجایی تو دختر همه کوچولوها اومدن و راهی شدن فقط تو نمیاومدی!
-قرار بود کلاس داشته باشیم اما معلممون نیومد منم دیگه میتمایل داشتم برم خونه ولی نمیدونم سرویسم کجاست.
-خب فکر کنم اونم مثل من اندیشیده نمیای و حرکت کرده.
دریا میخواست بگوید امکان ندارد آقای خلجی او را جا بگذارد ولی بهرام تند اضافه کرد:
-حالا ولش کن اونو بیا میخوام با یکی آشنات کنم. ماشینو سر خیابون پارک کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن