شهراد:
نیمه شامگاه بود که زنگ منزلی شیلا را زد و لحظهای بعد آریا در را باز کرد.
-شهراد؟ چی شده پسر؟!
سرووضع آشفته، دیدهان سرخ و حال خراب چیزی نبود که همیشه از او مشاهده کرده شود!
برای همین حتی با وجود خاکی بودن لباس هایش آریا وسواسش را کنار گذاشته و دلواپس براندازش میکرد.
-چیزی نیست… بچه ها خوابیدن؟
-آره خیلی وقته… تو چت شده؟!
-هیچی… چیز مهمی نیست.
با بیحوصلگی تمام ضربهای به شانهی آریا زد و خسته و واحرکت کرده به سمت اتاق خودشان در منزل شیلا و آریا جاده افتاد.
معلوم نبود اگر این دو نفر نبودند با روحیهی افتضاح خودش در این چند وقته چه بلایی سر دخترانش میآمد!
آن سر همیشه بالا گراهی شده و شانه های مردانهاش خمیده شده بودند.
داشت غرق میشد…
داشت در گناهانش و حس های عجیب و غریبش غرق میشد!
در جادهرو با شیلا که مضطربتر از همیشگی خیرهاش بود، رو به رو شد.
دیدهان خواهرش برقی از اشک داشت و معلوم بود نتوانسته تا قبل از رسیدنش بخوابد.
جلو رفت تا در آغوشش بگیرد.
شاید استشمام عطر تن تنها عضو مانده از خانوادهاش میتوانست ساکتش کند ولی به یک قدمیاش که رسید، شیلا کف کف دستش را مقابلش گرفت و آهسته گفت:
-شامتو گذاشتم روی گاز اگر گرسنه شدی گرم کن… شب بخیر.
تنها نگاهش کرد و وقتی شیلا بیاهمیت به نگاه سنگینش دور شد، مانند یک جنازه به سمت اتاق خودشان حرکت کرد.
حالاحالاها قرار بود تاوان دلی که شکسته را پس دهد مگر نه؟!
#پارت۳۱۹
#آبشارطلایی
وارد اتاق شد. پیراهنش را درآورد و کناری انداخت.
میمیل داشت به سمت تخت برود که تکان خوردن ظریف پتو توجهلش را جلب کرد.
جلوتر حرکت کرد و نگاهش به ماهین افتاد که از اشک صورتش به کل خیس شده و مظلومانه در خودش جمع شده بود.
خم شد و از آنجا که مایا خوابِ خواب بود، آوایش را تا حد امکان پایین آورد.
-ماهین؟ چرا گریه میکنی؟!
ماهین با همان صورت سرخ و نگاهان اشکیاش مظلومانه خیرهاش شد. لب های کوچکش میلرزیدند.
-چی شده هوم؟ بگو بابایی.
همچنان ساکت بود و وقتی شدت گریهاش بیشتر شد، کف دست بلند کرد تا پتو را کنار بزند که یکدفعه ماهین سریع دستش را گرفت و نالید:
-ن..نه!
کمی صبر کرد و سپس دوزاریاش افتاد.
آرام خم شد و همانطور که بوسهای کوچک به پیشانی عرق کرده دخترش میزد، بیتوجه به تقلاهایش در آغوشش قد بلندش کرد و تن کوچکش را به خودش چسباند.
بیاهمیت به خیس شدن شکمش سمت سرویس جاده افتاد و در همان حال در گوشش لب زد:
-هیس… خواهرت خوابیده آروم عزیزم هیچی نیست.
وارد حمام شد و ماهین را پایین گذاشت و شیر را باز کرد.
ماهین نالان لب زد:
-چ..چ..چلکم.
-چیزی نیست آب میگیریم الآن تمیز میشی.
-ببخش..ین بابا.
#پارت۳۲۰
#آبشارطلایی
نگاهی به دیدهان اشکی و کوچک مقابلش داد و آخ که اگر این دو فرشته را نداشت، بسیار زودتر در بیامیدی و بیانگیزگی مطلق غرق میشد!
شستن پاها که تمام شد، مجدداً در آغوشش گرفت و این بار صورت اشکیاش را شست و لب زد:
-پیش میاد… خودتو دلخور نکن خب؟
ماهین بینیاش را بالا کشید و سر تکان داد.
-خو
حوله پیچش کرد و با لحنی که سعی داشت توبیخی نباشد، اظهار کرد:
-قبلاً راجعبش صحبت کرده بودیم اما بازم میگم شاید دخترم یادش راهی شده باشه. ماهین جان همه باید قبل خواب کف دستشویی برن وگرنه اینجور مشکلات پیش میاد… متوجهی؟
ماهین کف دستان تپلش را درهم پیچید و با سری پایین آرام بیان کرد:
-بودش ی..یادم.
-خب؟
-مایا اظهار کرد نداله به عم..مه.
-مایا چه ربطی به شما داره؟
ماهین بیشتر نگاه دزدید.
-ماهین؟!
-ا..اون نداشت م..منم نه دیه.
نفس عمیقی کشید و سر تکان داد.
-بهشدتخب بیا بریم بخوابیم دیر وقته.
بعد جمع کردن ملحفه و تعویض لباس ماهین را روی تخت گذاشت.
و وقتی با سری دردناک و تنی له کنارشان دراز کشید، ماهین سریع خودش را به سمتش کشاند و سر روی سینهاش گذاشت.
#پارت۳۲۱
#آبشارطلایی
-بابایی ف..فلدا بازم میلی؟
-کجا عزیزم؟
-اونجا.
-کجا؟ من که جای خاصی نحرکت کردم چند وقته.
-ولی نیستی که.
شاید این جملهی سه کلمهای در ظاهر خیلی ساده بود ولی حرف های نهفتهاش کمرشکن بود!
عصبی لحظهای نگاه بست و کاش میتوانست همین حالا یک مشت محکم بر دهان خود بزند!
-بابا؟
-هستم عزیزم اصلاً فردا صبح مایا هم که بیدار شد با هم میریم بیرون صبحانه میخوریم و بعدم میریم پارک… شامگاهم کارتون میبینیم خوبه؟
دیدهان دخترش درخشید.
-اووم.
-حالا که راضی شدی زودتر بخواب.
ماهین بیشتر به تنش چسبید و کف دست کوچکش که دور گردنش پیچیده شد، حالش از خودش به هم خورد.
آنقدر درگیر و آشفته بود که از بچه ها غافل شده و نبود درست حسابیاش را حس کرده بودند.
بسیار خوب میخبر داشت شیلا چقدر خوب از دخترانش نگه داری میکند ولی همین که ماهین بخاطر در خانهی آن ها بودن نتوانسته بود موقع خواب از دستشویی داشتنش بگوید، با آنکه کارش هیچ توضیح عقلانی نداشت و تمولیً از سر بچگی بود ولی چراغی را در ذهنش روشن کرد.
گناهکار بود درست…
ظالم بود آن هم درست…
اصلاً به قول دنیز شاید یک شیطان تمام عیار بود…
ولی این شیطان پدر دو دختر بچه بود!
دختر بچه هایی که جز خودش هیچکس را نداشتند و اگر سقوط میکرد، آن ها هم له میشدند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن