با پیچیدن بویی آشنا در مشامم هشیار شدم.
بوی اَلکل و محیط بیمارستان را در هر حالتی میتوانستم تشخیص دهم.
به سختی دیده باز کردم. صورت دلواپس و مهربان شیلا مقابلم بود.
-بیدار شدی؟
-چه خبر شده؟!
سرم سنگین و تنم کرخت شده بود.
به کمک شیلا کمی جا به جا شدم و در همان حال اضافه کرد:
-تو خونه حالت بد شد، یادت نیست؟!
چشمانم تار میدید و هر چه پلک میزدم مشاهده کردم صاف نمیشد.
-من یعنی چرا فکر کنم معده درد داشتم اما ندرک کردم چی شد. یهو اصلاً انگار دیدهام رو هم افتاد!
با دلگرمی دستم را نوازش کرد و جای سرمم را تنظیم کرد.
-آره یهو افتادی. بهشدت نگران شدم. زود با همسایهت زنگ زدیم اورژانس اومد اوردتت اینجا ولی خداروشکر دکترت اضافه کرد مشکل خاصی نیست. فقط انگاری یه مدت فشار عصبی و استرست زیاد بوده برای همین بدنت ضعیف شده و یهو اینجوری واکنش نشون داده.
دو جملهی آخرش را با خجالت اظهار کرد و این زن برخلاف برادرش واقعاً انسان باوجدانی بود!
-ممنون… ببخشید که به زحمت انداختمت.
-این چه حرفیه؟ من دوست دارم خوب باشی. بسیار نگرانت شدم حتی با اینکه دکترت بیان کرد خوبی باز هنوز یه جوریم… خوبی دیگه آره؟!
قبل جواب دادنم صوتی مولین بزرگ در اتاق پیچید.
-خوبه خوبه… خیلی خوبه، دختر ما صدتا جون داره!
-مولین بزرگ؟ اینجا چیکار میکنی؟!
شیلا قدمی رو به عقب رفت و اضافه کرد:
-من اضافه کردم دنیزجان وقتی حالت بد شد ترسیدم. نمیدونستم به کی باید خبر بدم گوشیتو چک کردم متوجه شدم آخرین تماست با ایشون بوده برای همین خبرشون کردم.
مامان بزرگ بیتوجه به حضور شیلا خصمانه بیان کرد:
-نمیفهمم وقتی حتی خودتو اینو اون جمع میکنن، چطوری میخوای از خواهرت نگه داری کنی؟!
#پارت۲۸۷
#آبشارطلایی
سرم درد میکرد و این لحظه هیچ زمان خوبی برای شنیدن حرف های سمی این زن نبود.
اما کِی توانسته بودم از کف دستش قِسِر دربروم که این بار دوم باشد؟!
شیلا که جو زیادی سنگین را دید، زمزمه کرد:
-من میرم بیرون دنیز کاری داشتی آوام کن.
و سپس به سرعت برق اتاق را ترک کرد و در را پشت سرش بست.
-این دختر کیه؟ آشنای همون مرتیکه ایه که قلبتو بیخودی بهش قرص کردی؟!
کلافه برای لحظهای نگاه بستم.
-منم خوبم مولین بزرگ… مرسی از اینکه حالمو پرسیدی و مضطربم شدی. واقعاً بسیار بافکری!
کنایهام را نامشاهده کرده گراهی شد و بیحوصله لبهی تخت قرار گرفت.
-میدونم خوبی از دکتر سؤال کردم بیخودی خودتو نزن به مظلومی… به جای این کارا جواب منو بده.
-جواب چی رو دقیقاً؟!
-الآن ساعت چنده؟ دوازده! یه کم دیگه دریا از مدرسه تعطیل میشه و میره خونه و چی در انتظارشه؟ یه خونه سرد، خالی و بدون غذا… اون هنوز یه بچهس اینو میفهمی یا نه؟ تو کِی اِنقدر خودخواه شدی دنیز؟!
خدایا حتی ذرهای برای این حرف ها توان نداشتم!
چه میشد اگر فقط همین یک بار بیخیال میشد؟!
#پارت۲۸۸
#آبشارطلایی
کف دستی به پیشانی تب دارم کشیدم و سعی کردم بدون بیاحترامی کردن جوابش را دهم.
-دیشامگاه غذا گذاشتم دریا دیگه اِنقدرها هم بچه نیست. میره گرم میکنه میخوره و به تکالیفش میرسه تا من برم خونه… درسته ش..شاید چند ساعت تو روزگار مجبور باشم تنهاش بذارم ولی مطمئنم خواهر من یه خونه ساکت و تنهایی رو به یه خونه که توش بوی گه مواد پیچیده و ذرهای توش آرامش نیست، تر..جیح میده.
آوایم بیحال و پر از ضعفی آشکار بودم ولی به نظر میرسید مولین بزرگ در این دو سه ماه که از دریا دور مانده، بدجوری حرص خورده و خودخوری کرده که یکدفعه آوایش را بالا برد!
-دِ چرا همش این حرف های تکراری رو میزنی؟ اون بچه پدر داره. هنوز باباش نمرده هنوز من نمردم که تو بخوای نگهش داری. مسخره بازی رو بذار کنار و برش گردون خونه وگرنه به خدا آقت میکنم دنیز حتی اگه هفت تا کفن بپوسونم هم حقی که به گردنت دارم رو حلال نمیکنم!
پوزخندی به تلخی زهرمار روی لب هایم قرار گرفت.
با آنکه همیشگی حرف هایش اعصابم را خراب میکرد ولی اینبار یک چیزی بدجور قلبم را سوزاند.
چرا این زن هیچگاه اینگونه برای من بالا و پایین نپریده بود؟!
چرا مرا اندازهی دریا دوست نداشت؟!
دلبسته شدن به کنار حتی کوچک ترین ارزشی هم برایم قائل نبود… برای نوهی بزرگش!
#پارت۲۸۹
#آبشارطلایی
بیاختیار حرف دلم را به زبان آوردم.
-ب..باورم نمیشه مولین بزرگ با اینکه داری منو رو تخت بیمارستان میبینی، وایسادی اینجا و داری سر همچین چیزایی باهام بحث میکنی! آخه… آخه چرا؟ واقعاً نمیفهمم مشکلت با من چیه؟ مگه از من چه خطایی مشاهده کردی که اینطوری راهی شدار میکنی؟ چرا همواره طرف پ..پسرتو میگیری؟ مگه چیکار کردم؟ من فقط میخوام خواهرم راحت حیات کنه. چیه این موضوع اِنقدر سخته که نمیتونی قبولش کنی؟!
-عطا هر چی هم باشه بابای اونه! هر کاری هم
کنه باز بچشه. شاید گاهی حالش خوب نباشه، بدرفتاری کنه یا کتکش بزنه ولی در نهایت بازم اسمش روشه… بابا! تو چی دنیز؟ هان؟ آینده اون بچه کنار حیاته بیسروسامون و داغون تو دقیقاً قراره به کجا برسه؟ بذار برگرده.
نگاهانم دوباره داشت سیاهی میراهی شد و به سختی خودم را نگه داشته بودم.
-اینکه کتک خوردنشو مشکل بزرگی نمیبینی بهشدت خوب ن..نشون میده که جای خواهرم فقط و فقط پیش منه! بعدم کتکو فاکتور بگیرم. اصلاً عطارو هم فاکتور بگیرم. با اون دوستای ع..عوضی پسرت چیکار میکنی؟ هووم؟ چطوری در م..مقابل پست فطرتی اونا مراقب خواهرم میمونی؟ اصلاً میدونی من چیا کشیدم تا بتونم دریارو بیارم پیش خ..خودم؟ میدونی برای رسیدن به این خ..میل داشته چطوری تاوان پس د..دادم؟!
بیتوجه به حرف هایم و رنگ و رویی که مطمئن بودم با گچ دیوار فرقی ندارد، یک ضربهی بسیار محکم بر پیکرهی جسم و روحم وارد کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن