آنقدر بغض داشتم که آب در گلو و دهانم جمع شده بود و هر کار میکردم نمیتوانستم درست حسابی قورتش دهم.
-ضعیفترهارو شکار میکنن ولی اِنقدر شریف نیستن که حداقل زود شکارشونو بکشن! اونو زجرکش میکنن و تا طرفو به صفر کامل نرسونن، بیخیالش نمیشن. نه تنها اون آدمو بلکه کل خانوادهشو! در مورد خانواده های پولدار نمیدونم شاید برای اونا همه چی بسیار راحتتر باشه ولی مواد میتونه متوسط ها و ضعیفترهارو به کل نابود کنه. شامگاهیه یه بیماری مسری، وقتی یکی تو یه خانواده بهش دچار میشه یا به بقیه هم سرایت میکنه یا اگه شانس بیارن و بتونن از این جریان فرار کنن، آخرش باید مُرده باشن تا جسم و روحشون بیمار نشه! همه میگن مواد بده با اعتیاد مبارزه کنیم ولی واقعاً ضررهای اون ماده لعنتی نمیتونه تو کلمات جا بشه. تا تجربش نکنی نمیفهمی و من هیچوقت بابامو بدون اون ندیدم. نمیدونم. قضاوت نمیکنم شاید اگه عطا آلوده به اون لعنتی نبود همه چی حالا بسیار فرق داشت. اما روزگاری که تو چاه اعتیاد افتاد، برای همیشه از کف دستش دادم… بابامو از کف دست دادم بدون اینکه حتی بتونم بشناسمش!
همزمان اتفاق افتاد.
شکستن سنگین و دیوانهوار بغض گلویم و دست های شهراد که محکم و با سرعت مرا به طرف سینهی ستبرش هدایت کرد.
گهوارهوار در آغوشم گحرکت کرد و اجازه داد گریه و بغضم را در سینهی او تخلیه کنم.
بهشدت نَرم و آرام تابم میداد و من خسته و با قلبی که خیلی سبک شده بود، چنان در آغوشش آرام گراهی شدم و پر از رخوت شدم که انگار معبدگاهم است!
چیزی نگذشت که نگاهانم هم روی هم افتاد و به خواب که نه تقریباً بیهوش شدم.
لحظات آخر آوای زمزمه کلماتی از خودم به گوشم رسید ولی آنقدر سبک بال و پَرمانند شده بودم که حتی نتوانستم حرف خودم را تشخیص دهم و نهایت در یک سیاهی پر از ملایمش غوطهور شدم.
با سری که به سینهی شهراد چسبیده و دستی که چنگ پیراهن او چنگ شده بود!
#پارت۲۳۳
#آبشارطلایی
-آبجی اینارو کجا بذارم؟
با صدای دریا آخرین ظرف را داخل کابینت گذاشتم و به سمتش چرخیدم.
با دیدن گلدان های سبزم آه از نهادم قد بلند شد و نگاهم را در سوئیت سی متری جدیدمان که با هزار قرض و قوله توانسته بودم برای خودمان تهیهاش کنم، چرخاندم.
اتاقکی سی متری در پایین یک خانهی ویلایی که شامل هالی کوچک، آشپزمنزلای دوازده متری و یک حمام که به سختی گنجایش یک نفر را داشت، میشد.
آنقدر فضا کوچک بود که حتی داخلش سرویس بهداشتی هم وجود نداشت و باید از سرویس داخل حیاط استفاده میکردیم.
آشپزخونه با یخچال و دو کابینت و یک گاز از پری در حال ترکیدن بود و در هال هم فقط توانسته بودم یک قالیچه، کمد و تخت سابقم را برای دریا بگذارم.
هر چه نگاه میکردم جای مناسبی برایشان پیدا نمیشد و لب هایم ورچیده شدند.
یعنی باید آن ها را هم مانند نصفی از وسایلمان که در خانه جا نشده بودند، دور میریختم؟!
ولی هنوز زنده بودند!
-آبجی دنیز؟
همچنین اینکه دریا جانش به گل و گیاه وصل بود و احتمالاً اگر میبیان کردم باید دورشان بیاندازیم تا شب یکسره اشک میریخت.
-عزیزم خب میدونی که به نور آفتاب نیاز دارن و…
-اگه بخوای میتونی بذاریشون تو حیاط
با صدایی که از کنار درب نیمه باز ورودی آمد، شانه هایم بالا پرید.
#پارت۲۳۴
#آبشارطلایی
-شرمنده نمیمیل داشتم بترسونمتون.
-نه… نه خواهش میکنم اشکالی نداره بفرمایید تو
سر تکان داد و داخل شد.
خانوم نویدی یک زن در دههی چهل سالگی که مالک اینجا بود و به تنهایی در طبقهی بالا زیستن میکرد.
یک زن جداً جذاب با چشمانی عسلی و موهای خرمایی و لب هایی که همواره خطی از تبسم داشت.
-جاگیر شدین به سلامتی… مبارک باشه.
-بله خیلی ممنون امیدوارم زیاد سروصوت نکرده باشیم.
خط لبخندش عمیقتر شد.
-سال ها بود این خونه رنگ هیچ صدایی رو به خودش ندیده بود و امروزگار وقتی داشتم غذا درست میکردم، هنوزم باورم نمیشد که صدای حرف و جا به جایی وسیله ها داره از تو خونهی من میاد!
از آنجا که لحنش تمولیً بوی حسرت میداد فقط به یه لبخند کوچک بسنده کردم و او ادامه داد:
-اینو برای شما اوردم بیان کردم کار کردین حتماً گرسنه شدین… ببینم خانوم کوچولو زرشک پلو دوست داری؟
وقتی این را به دریا گفت و فرشتهی کوچکم با گونه های سرخ و چشم های براق سر تکان داد، تازه حواسم جمع شد که چند ساعت است چیزی نخورده و محکم لب گزیدم.
باید بیشتر حواسم را جمع میکردم.
دیگر تنها نبودم و حال یک نفر دیگر هم کنارم بود که باید به تک تک جزئیات حیاتاش فکر میکردم.
_♡_♡_♡_
دنیزمون چقدر عاشق شدنی و خوبه آخه❤️🥹
#پارت۲۳۵
#آبشارطلایی
-بله بهشدت ممنون.
دریا ظرف را از خانوم نویدی گرفت و او با اظهار کردن:
-خب دیگه میرم پایین چیزی تمایل داشتین تعارف نکنین.
به سمت در حرکت کرد و همین که قدمی جلو گذاشتم تا بدرقهاش کنم، آرام گفت:
-آزرده نشو دخترم هنوز بسیار جوونی، عادیه که نتونی مثل یه مادر فکر و عمل کنی!
شوکه از تیز بینیاش خاموشی کردم و همین که راهی شد، دریا مثل قرقی سمتم وارد شد و هیجان زده اظهار کرد:
-آبجی میشه الآن بخوریم؟ خداروشکر بهشدت هوس مرغ کرده بودم.
سیب آدمم محکم تکان خورد و همانطور که تلاش میکردم بغضم نمایان نشود، لبخند بزرگی زدم.
-باشه محبتم الآن سفره میندازم.
سمت آشپزمنزل رفتم و محکم دستی به پلک هایم کشیدم.
میخبر داشتم من و دریا مسیر طولانی در پیش داریم و شاید در این راه مجبور باشیم با بهشدت چیزها سروکله بزنیم ولی ما بالأخره توانسته بودیم کنار هم آرامش پیدا کنیم و شامگاه ها راحت سر روی بالشت بگذاریم.
برای همین نمیمیل داشتم به هیچ عنوان بابت همچین چیزهایی دلخور شوم فقط باید تلاشم را بیشتر میکردم.
زیستن این روزگارها روی خوشش رو نشانم داده بود و ناسپاسی، حداقل در خوی من یکی وجود نداشت!
_♡___
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن