-بهسرعت خوشحال نشو از روی انسانیت اضافه کردم.
مدتی طول کشید تا بتوانم جملهاش را هضم کنم.
-بله؟
-میگم از توجهم روت خرسند نشو، چراکه پزشکم این موضوع ها ناخودآگاه برام مهمه. وگرنه دختری مثله تو هیچوقت نمیتونه تاثیری رو من بذاره!
-شما چی دارید میگید؟!
بیاهمیت به سوالم ادامه داد…
-راستی امروزگار چند نفر برای مصاحبه اومدن کلینیک وقتی مشاهده کردمشون اامان چیزی که به ذهنم اومد این بود که چطور با وجود اونا من تورو انتخاب کردم؟ باشه قبول دارم کارت خوب بود اما به قوله عماد برای کار ما ویترین خیلی مهمه!
دستش را به طرف صورتم گحرکت کرد.
-که متاسفانه اصلاً مناسب نبودی!
از حرص و خجالت در حال آتش گرفتن بودم.
نمیخبر داشتم از اینکه درک کرده بود توجهش را دوست دارم ناراحت شوم یا از اینکه تا این حد مرا کوچک میشمارد!
و بدتر از همه نگاهانش بودند…!
چشمانی که دیگر مانند شب گذشته نه تنها صمیمی به نظر نمیرسید بلکه شامگاهیه یک تکه سنگ بیجان و خوشرنگ شده بود که انگار هیچ چیز در جهان تواناییه از بین بردن سردی زیادشان را ندارد!
حتی سردتر از بار ااما که مشاهده کرده بودمش!
یک شامگاهه چه بلایی بر سرش رسیده بود…؟!
لب هایم را محکم روی هم فشردم و آرزو کردم که آوایلم نلرزد و پیش این ظالم از خودراضی رسواترم نکند.
-اگه اینجا یه نفر باشه که بخواد تاثیری رو طرف مقابلش داشته باشه باید یادآوری کنم که اون آدم من نیستم!
انگشت اشارهام را به طرف لب هایش گرفتم و با اشارهی غیر مستقیمم به بوسهی دیروزگار صبحش باعث شدم که فکش سخت شود.
#پارت۱۰۴
#آبشارطلایی
-اما میدونید چیه؟ مقصر شما نیستید مقصر منم که معذرت خواهیتون رو قبول کردم و اِنقدر ساده بودم که در ذهنش گذراندم آدمی مثله شما میتونه بهم کمک کنه! درضمن من از ظاهرم خیلیم راضیم و بهتره شما هم یاد بگیرید تو مسائلی که بهتون ربط نداره دخالت نکنید… روزگارخوش آقای ماجد!
چنگی که به کیفم زدم با چیز نرمی که یکباره دور مچ پایم پیچید، هممدت شد.
شوکه سر پایین گحرکت کردم و از دیدن گربهی بزرگی که زیر میز رفته و خودش را به پایم چسبانده بود، حس کردم در حاله مشاهده کردن عزرائیل خود هستم!
همین که پنجههای تیزش به قسمتی از پایم که توسط شلوار پوشیده نشده بود خورد، جیغ فرابنفشی کشیدم و با عجله عقب رفتم.
صنقلبیام از پشت برگشت و نقش زمین شدم.
صوتی همهمه قد بلند شد و درد بدی را در بازو و کتفم حس میکردم اما بیشتر از همه چیز میومیوهای گربهای که مشخص بود از جیغ و هیاهوی یکدفعهای به شدت ترسیده است، حالم را خراب میکرد.
و شاید در جهان یک چیز بود که بیشتر از عطا عامری مرا میترساند و آن هم گربه ها بودند… گربه های لعنتی!
اشک هایم از گوشهی دیدهانم روان شد و نمتوجه شدم چقدر گذشت ولی با دست گرمی که دور بازویم پیچیده شد، مجبوراً سر بلند کردم.
شهراد ماجد با دیدهانی که کمی دلواپسی در آن مشاهده کرده میشد، کنارم زانو زده بود و تا پرسید:
-خوبی؟
بغضم شکست و با مظلومیت در خود جمع شدم.
او بود که کف دستم را بیشتر به طرف خود کشید و همین که سرم به سینهی ستبرش چسبید، گریه هایم بلندتر شد.
کف دست بزرگش روی موهای قهوهای ام قرار گحرکت کرد و زمانی که خیلی ملایم نازم کرد، برای اامان بار در تمام عمرم حسی عجیب در وجودم پمتوجه شدار شد…!
حسی که تا به حال طعمش را نچشیده بودم ولی وصفش را زیاد شنیده بودم!
حس قشنگی امنیت…!
_♡_
#پارت۱۰۵
#آبشارطلایی
شهراد:
ملایم دنیز را کشیده کرد و خیره به دخترک که اشک ها و آب بینیاش با هم ترکیب شده بود، سر تکان داد و دستمالی از روی میز برداشت و به کف دستش داد.
-بیا صورتتو پاک کن… خوبی؟
دنیز سر به زیر کف دستمال را از کف دستش گراهی شد و با مشاهده کردن گربهی دردسرساز در آغوش یکی از گارسون ها بیشتر تنش لرزید و خودش را به او چسباند.
کف دست دور کمر زیادی باریک دختر حلقه کرد و با اخم و تخم رو به پسر جوان بیان کرد:
-ببرش دیگه مگه نمیبینی میترسه. نگهش داشتی اینجا که چی بشه؟!
یوسفی که مدیر داخلی جدید رستوران بود تند به پسرک اشاره کرد و با چاپلوسی جلو آمد.
-شهراد جان بسیار معذرت میخوام شرمنده… خانوم از شما هم بسیار عذر میخوایم. باور کنید دست من نیست محیط بازه گربه ها هم به بوی غذا میان. اگه میگفتین میهراسید حتماً راهنماییتون میکردم داخل بشینید.
دنیز با خجالت نگاهش را در اطراف چرخاند و با دیدن میزهایی که کم و پیش خیرهشان بودند، بیحواس نزدیکتر رسید و باعث بالا پریدن ابرویش شد.
به او پناه میآورد…؟!
-نه یعنی شما ببخشید با شلوغ پلوغ کردنم رستورانتون رو به هم ریختم و…
عصبی از کف دست دنیز اجازه نداد جملهاش تمام شود و همانطور که کف دستش را میگراهی شد با اخم های درهم رو به یوسفی اضافه کرد:
-ما میریم سرویس بگو یه میز داخل برامون حاضر کنن البته اگه تو هم باغ وحشی چیزی نذاشتین!
-الساعه شهراد جان… بازم شرمندهام.
#پارت۱۰۶
#آبشارطلایی
چنگی به کیف دختر زد و او را همجاده خودش کشاند.
-چیکار میکنی؟ صبر کنید!
بیاهمیت قدمهایش را بلندتر برداشت و دنیز تقریباً دنبالش میدوید.
-باشه میدونم شلوغ کاری کردم و آبروتونو بردم. اما هراسیدنم دست خودم نبود. اگه صبر میکردین خودم داشتم عذرخواهی میکردم و…
چه خوب که همان لحظه به سرویس بهداشتی رسیدند چرا که صبرش بدجوری سر وارد شده بود!
چرخید و همانطور که انگشت اشارهاش را مقابله دنیز تکان میداد، عصبی غرید:
-اامان قانون، وقتی کنار منی از هیچ چیز و هیچکس معذرت نمیخوای! شرمنده و خجالت زده هم اصلاً نمیشی چراکه وقتی پیشه یه مردی مثله من وایسادی، نیاز نیست برای هیچی به جنب و جوش بیفتی! حتی اگه بدترین کار ممکن هم کرده باشی سر پایین نمیگیری و خودتو پیشه چهارتا غریبه و آشنا کوچیک نمیکنی. اگه لازم باشه من خودمو پایین میارم، اما تو حق این کارو نداری! حق نداری ارزش خودتو پایین بیاری… افتاد؟!
یک لحظه چشمانه دنیز درخشید اما سپس اخم جایگزینش شد و اضافه کرد:
-زیادی برای یه زن به قول خودتون زشت مایه نمیذارید؟!
زیاده روی کرده بود؟ شاید… اما به هر حال مجبور بود!
دیشب این زن به نظرش دلربا آمده بود و این زنگ خطر بزرگی بود!
برای همین تا وقتی که این فکر از سرش میافتاد، آنقدر این کلمه را در ذهن و قد بلند تکرار میکرد تا بتواند مغز و دلش را گول بزند…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن