دیدهان دنیز بسته و گونه هایش هنوز هم خیس بودند.
-ما میریم بیرون استراحت کن آخر شب میرسونمت.
هممسیر احسان از اتاق بیرون رفتند و آرام در را پشت سرش بست.
قبولش سخت بود اما در کمال تعجب از اینکه حال دختر بد شده، غمگین بود و خودش را مقصر میدانست…!
_♡_
دنیز:
آوای خندهی قد بلند و طنازانه و آوای پر شور و اشتیاق بابا در هم ترکیب شدهاند.
تا به حال نمشاهده کرده بودم بابا اینچنین کشیده قهقهه بزند و همین میزان تعجبم را بیشتر میکند!
کنجکاوانه جلوتر میروم که یکباره در اتاق باز میشود و تصویر زنی که روی تخت مامان جای گرفته، مقابلم چشمانم قرار میگیرد.
حیرتزده از لب های سرخ و ناخن های قد بلندش چشم میگیرم. لباس بازی در تن دارد و تن فربهاش را با ریتم آهنگ به چپ و راست تکان میدهد.
اخم هایم درهم میرود و محکمتر کف دست خرسی را فشار میدهم.
-بچه تو اینجا چیکار میکنی؟!
با صوتی بابا سر قد بلند میکنم و به اخم های بهم پیوستهاش خیره میشوم.
بابا همیشه اخم دارد ولی من عاشق همین اخم هایش هم هستم!
-بابایی…
-بابایی و درد بهت گفتم اینجا چیکار میکنی؟ چرا تو اتاقت نیستی؟ مگه مامانت بهت ناضافه کرده مهمون دارم؟!
شانه های ظریفم از صدای فریادش بالا میپرد و ناخودآگاه بغض میکنم.
-امروزگار ندیده بودمت خواستم ببینمت بعد برم بخوابم.
-حالا که متوجه شدی برو بچه زود باش مهمون دارم.
کنجکاوانه میپرسم:
-مهمونت این خانومه؟ چرا روی تخت نشسته؟ چرا مامان پیشتون نیست؟
یکدفعه آوای خندهی کشیده زن در اتاق میپیچید و کمی بعد جلو میآید.
مقابله چشمان من خیلی صمیمی کف دست بابا را میگیرد و با تبسم میگوید:
-وای عطا ناضافه کرده بودی دخترت اِنقدر بامزهس… چند سالته فسقلی؟
مودبانه صاف می ایستم و میگویم:
-هشت سالمه خانوم.
هنوز جواب نداده است که صدای مولین قد بلند میشود و کمی بعد با شدت مرا عقب میکشد و خودش مقابله بابا و آن زن میایستد!
-شما دارین چی کار میکنید؟ با چه حقی با بچهی من حرف میزنید؟ زنیکه تو فکر کردی کی هستی که اینجوری جلوی دختر من وایسادی هان؟!
و همین چند جمله کافی بود تا مانند همیشگی همه چیز بهم بریزد.
بابا بیتعلل مامان را به باد کتک میگیرد و فریاد میزند که کارهایش به او هیچ ربطی ندارد.
#پارت۷۲
#آبشارطلایی
ترسان پشت مبل قایم میشوم و مولین در مقابله کتک ها هیچ نمیگوید و همین موضوع حرص بابا را بیشتر میکند و یکدفعه فریاد میزند:
-هان پوست کلفت شدی برای من آره؟ صبر کن من خوب بلدم چطوری جیگرتو آتیش بزنم زنیکه!
کمربندش را در هوا میچرخاند و جای آنکه به اتاق برود به سمت من حرکت میکند!
نگاهانم از ترس گرد میشود و خودم را خیس میکنم.
کمبرند بالا میرود و صدای فریادم در تمامه خونه میپچید.
-نــــــه!
یکدفعه آوای گریه هایی هراسیده از کنار گوشم بلند میشود و من نفس نفس زنان چشم باز میکنم.
تمامه تنم به عرق نشسته و کودکی آشنا در کنارم ترسیده اشک میریزد!
کمی خودم را جمع و جور میکنم و با درک کردن این که حال بزرگ شدهام و آن تجربه مزخرف را در خواب مرور کردهام، نفس راحتی میکشم و سرجایم وا میروم.
کمی طول میکشد تا حواسم جمع شود.
تولد، مهمانی، بحثم با شهراد ماجد و آن زوج عجیب!
اینبار حتی شمتوجه شدتر از جای میپرم. شوکه نگاهی به اتاق و نگاهی به مایا و ماهین که ترسان یکدیگر را در آغوش گرفتند، میاندازم.
لعنتی… من شامگاه را اینجا گذرانده بودم؟!
-بچه ها شما اینجاین؟ ببخشید اگر ترسوندمتون خواب بودم متوجه نشدم.
مایا کف دست خواهرش را ول میکند و ساکت قدمی به سمتم برمیدارد.
-لالا بد مشاهده کردی دنیس جون؟(دنیز جون)
نفس عمیقی میکشم و بهسرعت از جای قد بلند میشوم.
-آره عزیزم کابوس دیدم.
هنوز همان پیراهن دیشب تنم بود و پر از حس شرمندگی و ترس شدم.
آخر چطور توانسته بودم تمامه شامگاه را زیر سقف آن شهراد ماجد دیوانه بخوابم؟!
ماهین هم همانطور که انگشت اشارهاش را به نشانهی تفکر میمَکد، جلو میآید و هنوز چشمانش اشکیست.
کاملاً مشخص است هردویشان از اینکه چرا من شامگاه را پیششان ماندم متعجب هسشتابزده.
#پارت۷۳
#آبشارطلایی
نفس عمیقی کشیدم و مقابلشان زانو زدم.
ناخوداگاه خودم را جای زن فربه خواب هایم میمتوجه شدم و حس میکردم به این عروسک ها توضیحی بدهکارم… توضیحی که هیچگاه کسی به من نداده بود!
-من دیشامگاه یه کم حالم خوب نبود برای همین اینجا خوابیدم یعنی اصلاً نمیمیل داشتم بمونم اما خب متاسفانه شد دیگه… چون قرص خورده بودم خوابم برده.
تعجبشان بیشتر میشود و کمی بعد ماهین کف دستش را از داخل دهانش در میآورد و مستقیم روی پیشانیام میگذارد.
موهای تنم از انگشت تف آلودش سیخ میشود ولی عجیب است که اصلاً بدم نمیآید.
-ب..ب..بابا شهل..لاد م..من د..دکت..له می..میخوای ب..گم تولو هم خ..خوب تنه؟
(بابا شهراد من دکتره میخوای بگم تو رو هم خوب کنه)
لحن شیرین و معصومش در لحظه همهی تنش ها را از روحم میگیرد.
تبسم بزرگی میزنم اما قبل آنکه جوابش را دهم، صدای مردانهای از پشت سر میآید و حقایق زیستن را در صورتم میکوبید.
-اینجا چیکار میکنید شمادوتا؟
کمر صاف میکنم و همه چیز مانند فیلم از مقابله چشمانم میگذرد.
-اومدیم پیشه خاله بیدالش کنیم.(بیدارش)
-بیاجازه نباید میاومدین… برید سر میز صبحانه حاضره.
برقی که در چشمان ماهین کوچک و تپل مینشیند را به وضوح میبینم و دقیقاً همانطور که از شکم بروارد شدهاش انتظار میرفت، به کل مرا فراموش کرد
ذوق زده چرخید و با دو از اتاق بیرون حرکت کرد.
-ندو ماهین… مایا بابا شما هم برو میخوایم خصوصی صحبت کنیم.
کف دست هایم را درهم پیچاندم و آرزو کردم که کاش دختربچه اتاق را ترک نکند چرا که در این لحظه هیچ آمادگی رو به رو شدن با شهراد ماجد را نداشتم!
اصلاً چه باید به مردک دیوانه با آن دوست های عجیب و غریبش میبیان کردم؟!
آن زن حق داشت… بچه ها نباید پیشه هیولایی شبیه او میماندند!
برخلاف آرزویم مایا هم با حرف گوش کنی تمام از اتاق بیرون حرکت کرد. اما لحظهی آخر مثلاً بسیار یواشکی رو به پدرش گفت:
-بابایی دنیس جون لالا بد مشاهده کرد نازش کن.
#پارت۷۴
#آبشارطلایی
هزاران پروانهای که یکباره در قلبم به رقص دروارد شدند را حس کردم.
همچین فرشته هایی چرا بچه های این مرد شده بودند؟ خدایا چرا …؟!
_♡_
شهراد:
در را که بست، دنیز همچنان با سر به زیری در دورترین نقطهی اتاق از حرکت ایستاده بود.
جلو راهی شد و مصمم صدایش زد.
-منو نگاه کن دختر
– …
-با تو دارم حرف میزنم، نمیشنوی؟!
دنیز آهسته سر بالا گحرکت کرد. آن نگاهان زیادی خوشرنگ و خوش حالتش دوباره اشکی بودند و حرصش را در میآورد.
-چته هر چی میشه اشکت دم مشکته؟ اصلاً از این ادا و اطفارهات خوشم نمیاد.
دختر دست هایش را درهم چلیپا کرد و با صدای لرزانی اظهار کرد:
-من فقط خیلی خجالت زدهام، نمیدونم چطور اینجا خوابم برده. اصلاً متوجه نشدم اما احتمالاً شمارو هم تو شرایط سختی گذاشتم. بخاطرش ازتون معذرت میخوام.
زبانش عذرخواهی میکرد اما دیدهانش پر از سرکشی بود. این دختر یک دردی داشت… از این موضوع مطمئن بود!
فعلاً مدتش نبود ولی سرفرصت میفهمید که مشکلش چیست!
-کسی نفهمید اینجا موندی. البته جز احسان و برای اینکه تنها نمونی مجبور شدم خودمم بمونم. اتفاقی که افتاد و بد شدن حالت تقصیر من بود. به هر حال تو مهمونی من اینجوری شد ولی…
جلوتر رفت و در یک قدمی اش ایستاد.
-به اینجاش دقت کن. اگر چیزی که مشاهده کردی رو به کسی بگی، برات گرون تموم میشه. این چیزها شوخی نداره بچه جون پس از این در که حرکت کردی بیرون هر چی مشاهده کردی و گوش دادی رو فراموش میکنی وگرنه با من طرفی… افتاد؟!
انتظار داشت باز هم یک چشم قد بلند بالا بشنود ولی وقتی دنیز با با چانهی بالا گحرکت کرده و حرصی بیان کرد:
-کاش جای اینکه سعی کنید بقیه رو ساکت نگه دارید، یه تجمشاهده کرد نظر نسبت به انتخاب دوست هاتون داشته باشید. اون آدم دیوونه تو تولد بچه ها اومده بود! یعنی به جز من ممکن بود هر کس دیگهای ببینتشون… حتی ممکن بود بچه ها ببینن پس لطفاً…
هنوز نطق دختر کامل نشده بود که محکم چانهاش را گحرکت کرد و طوری با عصبانیت نگاهش کرد که ناخودآگاه دهان دنیز کاملاً بسته شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن