رمانِ قانون نفرین پارت ۲

#پارت_دوم

بعد از اینکه آب سرد رو تا آخرین قطره روی پوستم حس کردم، از حموم اومدم بیرون. حسِ تازگیِ عجیبی داشتم، ولی اون حسِ درونیِ همیشگی، اون فضای خاکستری، هنوز داشت توی سرم چرخ می‌خورد. لباس پوشیدم و قرار گرفتم پشت میزم؛ سعی کردم با درس خودمو سرگرم کنم اما کلمات روی کاغذ برام مثل خط‌های بی‌معنی بودن، انگار مغزم نمی‌تمایل داشت چیزی رو جذب کنه.

بعد چند ساعت که مثل باد گذشت کتاب رو بستم و راهی شدم پذیرایی تا کمی تلویزیون ببینم. صوتی تلویزیون میومد ولی من فقط به صفحه نگاه می‌کردم، بدون اینکه واقعاً چیزی رو دنبال کنم.

بوی غذای گرم کل خونه رو پر کرده بود.
با آوای مولین به سمت آشپزخونه رفتم که هممدت هیراد و هلیا هم وارد آشپزخونه شدن.
خانوادگی قرار گرفته بودیم و مثل همیشه جای خالی بابا بیشتر از همه حس میشد.
سکوتِ بینمون فقط با آوای برخورد قاشق‌ها شکسته می‌شد.
مولین با اون لحنِ ملایمی که همیشه قبل از شروع یه بحثِ جمتوجه شد داشت، اضافه کرد: – راستش، امروزگار یکی از دوستای قدیمی‌ام زنگ زد… می‌خواست بگه که یه تمایل داشتگار خوب برای هلیا سراغ داره.

هیراد میل داشت حرفی بزنه که حرفشو قطع کردم و رو به مولین آروم گفتم: – مامان… می‌خوام تنها برم یه جایی، یه درمانِ جدید پیدا کردم که مطمئن نیستم جواب بده ولی میخوام حداقل یه روز بمونم و بعد برگردم.

یهو انگار که کسی برق رو قطع کرده باشه، سکوتِ سنگینی بینمون رو گراهی شد.
مامان با دلواپسی بهم خیره شد و بیان کرد:
– یــه روزگار؟ کجــا؟ اونجا امن هسـت؟ اصلا چرا باید تنهایی بری؟

هیراد که تا همین الان ساکت بود، جدی اظهار کرد: – این کارها درست نیست. اگه قرار باشه بری، ما باید همجادهت باشیم. تنهایی حرکت کردن به یه جای ناشناخته اصلاً منطقی نیست.

مخالفت‌هاشون مثل موج‌های پشت سر هم بهم برخورد می‌کرد. شنیدنِ دلواپسی‌هاشون برام سخت نبود، اما برام عجیب بود که چرا اونا فکر می‌کنن با همجاده بودن می‌تونن به یه مشکلِ بیولوژیکی و روانی مثل مشکل من جواب بدن.
کمی مکث کردم و گفتم: – می‌دونم دلواپسید، اما این بار واقعاً فرق می‌کنه. محمدی اظهار کرد این روش ممکنه جواب بده. اگه با شما باشم، تمرکز نمی‌کنم. فقط یه بار امتحان می‌کنم. اگه نشد دیگه سراغش نمی‌رم.

بعد از کلی کل‌کل و بحث، بالاخره با یه جور توافقِ نصفه و نیمه، اجازه دادن. انگار که یه بارِ سنگین از روی شونه‌هام برداشته شده باشه، ولی نه از روی دلم.

بعد از شام، راهی شدم توی اتاقم تا وسایلی که لازم داشتم رو جمع کنم. یه کیفِ بزرگ برداشتم و شروع کردم به گذاشتنِ چیزهایی که فکر می‌کردم شاید لازم بشه. لباس‌هایی که می‌خواستم فردا بپوشم رو هم برداشتم و کنار تخت گذاشتم تا صبح دمِ کف دستم باشه و وقتم تلف نشه.

وقتی کارم تموم شد خودمو پرت کردم روی تخت.
سقفِ اتاق برام مثل یه صفحه نمایشِ خالی بود. فکر می‌کردم به اون تصادف، به نیکو و به اون جایی که قرار بود برم. کم‌کم سنگینیِ پلک‌هام رو حس کردم. انگار تاریکیِ اتاق داشت منو به درون خودش می‌کشید.
بدون اینکه حتی بتونم به یه فکرِ درست و حسابی برسم، سیاهیِ خواب دیدهام رو گراهی شد و فرو حرکت کردم توی یه خوابِ عمیق و بی‌صدا…

‌ ‌ ‌ — — — — — — — —

نور خورشید دمِ صبح، بی‌رحمانه می‌تابید توی صورتم.
با اینکه هنوز می‌تونستم یه ساعت دیگه بخوابم، اما انگار یه نیروی درونی، بی‌صبرانه بهم فشار می‌آورد که بلند شم. همون لباس‌هایی که دیشب کنار تخت گذاشته بودم رو پوشیدم…

یه مانتو و شلوار خاکستری و مشکی، با یه شال خاکستری، از رنگ‌های روشن زیاد خوشم نمیومد و برای همین بیشتر لباسام تیره و مشکی بودن؛

بدون اینکه کسی رو بیدار کنم، یه یادداشت کوچیک روی میز آشپزخونه گذاشتم…
می‌دونستم مولین اگه بیدار بشه، بار دیگر شروع می‌کنه به سوال جواب کردن و اصلاً حوصله‌ نداشتم.

کلید ماشین رو برداشتم و زدم بیرون.
هوایِ صبحگاهی خنک بود و توی ریه‌هام می‌نشست.
وقتی نشستم پشت فرمون، انگار تازه داشت یادم میومد که دارم چیکار می‌کنم.
آدرسِ خونه‌ای که میتمایل داشتم مستقر بشم توی گوشیم بود.
نیکو دیشب لوکیشن رو فرستاده بود و همون‌جا بهش بیان کردم نمی‌خوام کسی دیگه غیر از خودش بدونه کجا حرکت کردم…

جاده خلوت بود.
کیلومترها که از شهر فاصله گرفتم، بافتِ شهر جای خودش رو داد به درخت‌های خشک و زمین‌های خالی.
انگار داشتم از دنیای واقعی فاصله می‌گحرکت کردم و وارد یه محدوده‌ی دیگه می‌شدم.
آهنگی که داشت پخش میشد رو قطع کردم، می‌خواستم فقط آوایِ چرخ‌های ماشین روی آسفالتِ ترک‌خورده رو بشنوم.

بالاخره بعد چند ساعت رانندگی طولانی به اون بنای متروکه رسیدم، دلم حتی یه ضربانِ اضافه هم نزد. همون حسِ خنثیِ همیشگی…
همون بی‌حسیِ لعنتی که دم به دقیقه مثل پتک توی سرم کوبیده میشد.
عمارت درست مثل یه غولِ سنگیِ سیاه وسطِ دشت افتاده بود. پنجره‌های شکسته، دیوارهای آجری که انگار دهن باز کرده بودن برای بلعیدنِ هر چیزی که نزدیکشون می‌شد.

ماشین رو پارک کردم و پیاده شدم.
نسیمِ سردی به صورتم خورد. همون‌طور که داشتم به ساختمون خیره می‌شدم، یه صدایی از گوشه‌ی سمت راستِ خونه توجهم رو جلب کرد.
اول فکر کردم صوتیِ بادِ که لایِ شاخ و برگ‌ها می‌پیچه، اما یه صوتیِ بم و یکنواخت بود.

کمی جلوتر راهی شدم و متوجه شدم دو نفر دارن با یه دوربینِ حرفه‌ای از نمایِ بیرونیِ عمارت تصویربرداری می‌کنن.
یه دختر با میکروفون و یه پسر که انگار تمامِ حواسش به فوکوسِ دوربین بود.
دختره داشت با هیجان می‌گفت:- و اینجا، جاییه که شایعه شده آخرین قربانیِ این عمارت، بدون هیچ ردی ناپدید شده…

مکث کردم. حضورِ اونا توی این تنهاییِ مطلق، برام عجیب بود. ناخودآگاه قدم سریع کردم سمتشون.
وقتی صوتیِ کفشام روی زمینِ خشکِ اطرافِ عمارت پیچید، دختره سرش رو چرخوند.
با دیدنم، جمله‌اش رو نصفه کاره قطع کرد.

پسره هم دوربین رو کمی آورد پایین و با تعجب بهم نگاه کرد. دختره با یه تبسمِ محتاطانه و با تعجب پرسید: – سلام… ببخشید، شما اینجا چیکار می‌کنید؟ منطقه خطرناکه، کسی رو برای بازدید اینجا مسیر نمی‌دیم.

نگاهی به دوربین انداختم و بعد به چشم‌های کنجکاوشون. گلومو صاف کردم و بیان کردم: سلام… خطرناک؟ به خاطر حیوونای درنده میگین؟

پسره نگاهِ معنی‌داری به دختره کرد.
انگار هم‌مدت هم متعجب بودن و هم مشتاق که بدونن یه دختر تنها، وسطِ این ناکجاآباد چیکار می‌کنه…