آوای توکا|
به جان پنجه هایم میافتم. در قلبم آشوب برپا است . زرین تاج خانوم هم با ناله و نفرین هایش کم نمک به زخم دلم نمی پاشد .
– دختره ی خراب معلوم نیست با این پسره قالتاق چه سر و سری داشته که این طور برزخی بود ….
ساکتم . حتی نگاهش هم نمی کنم .تهمت ناروا می شنوم و دم نمی زنم . این زن به سن و سال مادرم است و حرمت گیس های که با رنگ سفیدیشان را پوشانده است نگه می دارم .
در اتاق عمل باز می شد . مهبدم را روی تخت می آوردند .
چشمانم تر میشود . می ایستم و خجالت نمی گذارد که جلو بروم . از او خجلم .
چشمانش نیمه باز است ، حاج زین الدین سپه سالار و خانواده اش تختش را دوره می کنند . نیمه هوشیار است .
زرین تاج خانوم قربان صدقهاش میرود و باعث و بانی این حال و روزگارش که منم را لعنت می کند .
پرستار و خدمه ای که پشت تخت را گحرکت کردده اند او را می برند و منی که به زمین چسبیده ام فرصت نمی کنم که قدم پیش بگذارم .
پشت در اتاقش جای گرفته ام . چند ساعتی از عملش می گذزد و من هنوز نتوانسته ام با خودم کنار بیام و به اتاقش قدم بگذارم .
اگر پسم میزد چه ؟
طاقت نداشتم که او پسم بزند .
درد زیر قلبم را یادم حرکت کرده است . ضعف دارم . دیده می بندم و سر به نیمکت تکیه می دهم .
نمی دانم چقدر مدت می گذرد اما آوای زرین تاج خانوم چرتی که نزده ام را پاره می کند .
– اکله خانوم تو که هنوز اینجایی ؟
نگاه گرد می کنم .
– من ..من …
از بازویم می گیرد میخواهد بلندم کند .
– پاشو جل و پلاستو جمع کن برو ….
– کج… کجا برم ؟
– خونه بابات مال بد بیخ ریش صاحبش. برو بشین خونه بابات تا احضاریه دادگاه بیاد . ابرو حیثیتمون رو از تو جوب پیدا نکردیم که ….
پشتم می لرزد تشرم می زند :
– هنوز که قرار گرفتی . د میگم پاشو !
***
مدت حال
حمل چمدان مشکل است . حمل بغضی که از تهران تا نوشهر با خود اورده ام مشکل تر .
مقابل عمارت نومسرور می ایستم . برای زدن زنگ مرددم . ولی در نهایت زنگ را می زنم کسی میپرسد کیست .
به گمانم از خدمه این خونه است . خودم را معرفی می کنم و از من می خواهد چند لحظه منتظر بمانم .
منتظر می مانم . کف دسته چمدان را ول می کنم و کف دست به کمر می گیرم .
دخترکم بازیگوشی می کند .
ورجه وروجه می کند قلب مادرش را با زمین فوتبال اشتباه گراهی شده است .
در باز میشود . تردید هایم را پشت سر می گذارم و از لای در تو میروم . اینجا . عمارت نومسرور زین پس قرار بود پناه من و دخترکم باشد .
خیلی بیشتر از بسیار معذبم ، به مادرم شامگاهاهت دارد ولی جوان و قبراق تر است .
هیکل روی فرمی دارد . گونه بروارد شده .
می پرسد :
– چند ماهته ؟
به برامدگی شکمم نگاه می دوزم : هفت ماه .
– چادرسری یا کاکل زری ؟
تبسم محزونی میزنم . به شکمم دست می کشم .
– دختره .
– چرا نکاهت غم داره دخترم؟
قطره اشکی از دیدهم به بیرون درز می کند .
– نمی خواستم مزاحمتون بشم خاله جون ….
پنجه روی لبم می گذارد : نگو نشنوم .
مرا به آغوش می کشد . روی موهایم را می بوسد : تو مزاحم نیستی تصمیمت چیه ؟ می خوای طلاق بگیری ؟
– نه .
نگاه گرد می کند و من روی لبم زبان می کشم : یعنی الان نمیشه . نمی تونم . باید تا بعد از زایمانم صبر کنم . دادگاه بهم این اجازه رو نمیده .
سر به علامت متوجه شدن تکان می دهد در جنگل سر سبز چشمانش تأسف و تأثر را می بینم .
از روی ناچاری است که به این عمارت پناه آورده ام . مهبد از خانواده مادریم شناختی ندارد. خودم هم از تمام ایل و تبار مادری فقط خاله ام را ملاقات کرده ام .
مادرم که دختر یکی از ثروتمندان نوشهر بود به واسطه ازدواج با پدرم ، پسر سرایدار خانه زاد منزل، از خاندان نوشاد برای همواره طرد میشود و با پدرم برای ادامه زندگی به تهران می اید.
مادرم نتوانست در وقت حیات پدر بزرگ و مادربزرگم رضایت آن دو را جلب کند. اما او را از ارث و میراث محروم نکردند .
سر همین ارث و میراث هم بود که پای پامچال خانوم خاله ام به خانه ما ان هم دور از چشم پدرم باز شد .
مادرم از خاله ام تقاضا کرد که این میراث نزد او ولینت بماند . نمی خواست که پدرم میراث پدریش را برباد بدهد .
ارث پدری اش را توشه آینده من و ترلان کرد . و حال من نه به دنبال ارث پدری، مادرم امده ام که به دنبال سرپناهی امن آمده ام .
آمده ام که دور از چشم مهبد بچه ام را به دنیا بیاورم .
امدهام تا داغ خودم و دخترم را به دل پدر خیانتکارش بگذارم .
مادرم با خیانت های مدام پدرم کنار می وارد شد ولی من نمی خواهم ادامه دهند مسیر او باشم .
ازدواج با بُشرا خیانتی بود به من . به قلبم به محبتی که نسبت به او داشتم .
به کف دستور خاله پامچال مستخدم خونه یکی از اتاق ها را برایم اماده می کند . اتاق راحتی است . مستر است . اما دیدهم را نمی گیرد.
روی تشک تخت می نشینم . به صفحه گوشی موبایلم خیره میشوم بیش از صد تماس از دست رفته دارم .
مهبد در صدر جدول است . مادرم . پدرم . ترلان .
پیام های زیادی از مهبد دارم . سین می زنم ولی جواب نمی دهم می خواهم بداند که می بینم و بی جواب نگهش می دارم .
آخرین پیامش این است :
– منو سگم نکن توکا جواب بده .
همان لحظه هم بود که گوشی میان کف دستم لرزید و نام مهبد بر صفحه افتاد .
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن