رمان&#۸۲۲۱;ســهم من از تو&#۸۲۲۱;پارت۷۹

فصل دوم

– بیا اتاق قدیمی خودمو نشونت بدم

همجادهش میرم یه سالن یه اتاق با در سفید.

درو باز میکنه.. یه تخت یه نفره ی چوبی با میز تحریر و صندلی و یه پنجره ی بزرگ کنار تخت تبسم میزنم:

– دنجه!

– ناقابله بیرون باش یه کاری کنم، خاک شو بگیرم بیا.

باشه ای میگم و با اضافه کردن شرمنده بیرون میرم گوشیم که زنگ میخوره از جیب مانتوم بیرون میکشم و با دیدن اسم آرتان تلخند میزنم … تماسو رد میکنم و بغضمو پس میزنم. این دوری واسه جفتمون خوبه آرتان باور کن.

«**آرشام**»

عصبی و شتاب‌زده گوشیو به گوش دیگم می چسبونم و میگم:

– یعنی چی که از دیروزگار گم و گور شده پوریا؟

– دادنزن آرشام… عه… هی هوار میکشه فکر کرده منم مثل دخترا میمیرم واسه ت. ن بالای آواش

– خفه شو حوصله ندارم!

– والا من دو ساعته میخوام خفه شم قطع کنم نمیزاری .. یعنی زده به سیم آخر گذاشته رفته آرتان داغونه حتی سراغشو از من گحرکت کرد فکرشو بکن.

کشیده میشم تا جلوی پنجره میرم

– خاک تو سر بی لیاقتش

– گل بگیر اون دهن بی صاحابو خاک تو سر آرتان چرا؟ کم کشیده از تو؟ از دلی؟ از دروغا و راه به جاده پنهون کاریاتون؟ یه جوری حرف نزن انگار قلبی یه گوهر گران بها به اسم آرشامو از کف دست داده و گیر یه غول بی شاخ و دم افتاده… نظر منو بخوای…

موهامو چنگ میزنم:

– نظرتو نمیخوام!

– خیلی گ. و. ه خوردی نظر مو نمیخوای گوش بده ببینم…

پنجره رو باز میکنم و میخندم که میگه:

– آرتان این وسط هم از همتون بی گناه تره هم قربانی تر.. من که میدونم قلبی مقصره.. درسته قرار گرفتم جلوش و گفتم ال نکن بل نکن زنت بارداره ولی دیگه به بچه‌ی دو سالم میدونه نباید دیگه پنهون کاری میکرد یا تو نره خر.. خودت نمیدونی کرم از تو بود که کار به اینجا کشید؟

– وکالت آرتانو به عهده گحرکت کردی تو؟… ول کن اونو کجاها دنبالش گشتید؟

– هر جا فکر کنیو گشتن آب شده حرکت کرده توی زمین. جایی اگه مدنظرته بگو بگم

بهشون.

– کار خوبی کرده راهی شده یکم دوری خوبه واسشون.

با حرص میگه:

– روتو برم یعنی چوب اونجات که اون روت هیچ جوره کم نمیشه بچه پرروا

میخندم:

– زهرمار و هر هر نفهم الاغ انگار روانشناس زر زر میکنه.

– دوری برای همه روابط خوبه… همین تو… بیشتر قدر منو میدونی از وقتی راهی شدم…

– لال شو آرشام کاری نداری؟

جدی میگم:

– خبری ازش شد بهم بگو

– باشه اما به تو ربطی نداره از نظر من تو بچسب به همون چی چی دوت.

– خفه!

میخنده گندمو میبینم که از خونه بیرون میره و سمت خیابون میره:

– دروغ میگم؟ حداقل شامگاهاتو پر کنه…

– دم کف دستم بودی دهنتو صاف میکردم

– نه که بدت اومد… یا نه بسیار مقید و آدمی… خدا میدونه چند بار توی ذهن وتصورت…

ماشین مشکی رنگیو میبینم که با سرعت سمت گندم میره. گوشیو پایین میارم و گیج نگاش میکنم. فاصله ی گندم با هام زیاد نیست. داد میزنم:

– گندم مراقب باش

حنجرم میسوزه سرش سمت ماشین میچرخه و با جیغ خودشو عقب پرت میکنه و ماشینی که ناکام و با سرعت دور میشه آوای الو الو گفتن پوریا توی گوشم میپیچه دو سه نفری دور گندم جمع میشن و من با سرعت از خونه بیرون میزنم.. پله ها رو

پایین میرم و به کوچه که میرسم سخت بلند شده و مچ دستشو گحرکت کرده … از درد به خودش می پیچه سمتش میرم بقیه کنار میرن.. مقابلش می شینم:

– چیشده؟

– کف دستم فکر کنم شکسته

زیر بازوشو میگیرم و کشیدهش میکنم … سویچشو میگیرم و

سمت ماشینش میریم:

– بشین بریم بیمارستان

با حال بدی میشینه و مچ دستشو با درد میگیره تموم تلاششو میکنه که داد نزنه

یا اشک نریزه ولی موفق نیست:

– آ. ی کف دستم

نگاش می‌کنم:

– بده من کف دستو ببینم.

دستشو سمتم میاره..صداش می لرزه:

– عمدی بود نه؟

خیره مچش میگم:

– آره مچت احتمالا در حرکت کرده

حرکت میکنم و آدرس نزدیکترین بیمارستانو میگیرم. مچ کف دستشو محکم فشار میده و لبشو گاز گرفته…

– از کجا مشاهده کردی منو؟

– پنجره

– جونمو مدیونتم.

برای اینکه حواسشو از دردش پرت کنم میگم:

– یادت باشه جبران کنی!

– چه جوری؟

میخندم. دخترا موجودات خنگ ولی بانمکین جلوی بیمارستان ترمز میکنم. پیاده میشم و هر دو وارد بیمارستان میشیم..

«**گندم**»

کف دستمو اتل گرفتن ضعف کردم. سرگیجه‌ی بدی دارم. از بیمارستان که بیرون میاییم سرم گیج میره و بازوی آرشامو با کف دست سالمم چنگ میزنم. برمیگرده و با اخم

نگام میکنه:

– چیه؟

– همه چی میچرخه!

کلافه میگه:

– بشین یکم رو اون نیمکت

آروم جلو میرم و روی نیمکت میشینم بالای سرم کف دست به جیب می ایسته و نگام میکنه… کلافه میگم:

– بشین توهم!

– برم یه آبمیوه بگیرم بخوری حالت جا میاد!

میخواد بره که بی طاقت میگم:

– چه جوری ممکنه تو اون آدمی باشی که لیام بیان کرد؟

می ایسته سمتم بر میگرده. با اخم نگام میکنه:

– نمیاد بهم؟

– نه .. به این آرشامی که الان رو به روم توقف کرده… منو تا بیمارستان آورده داره میره برای سرگیجم آبمیوه بگیره.

نیشخند میزنه:

– لیام ناضافه کرد آدم نیسم که.

– یه ت. ج. ا. و. ز. گ. ر چی میتونه باشه آرشام؟

عصبی جلو میاد کنارم میشینه.. فکمو میگیره:

– این قدر کلمه رو تکرار نکن یه بار دیگه بشنومش دندونات به عاقبت کف دستت دچار میشه

از دیدهاش میترسم اما میگم:

– نباید می سؤال کردم حق با تو فقط کنجکاو بودم.

– مگه من از تو میپرسم چرا مثل سگ و گربه می افتید به جون هم با شوهرت؟ مگه سؤال کردم چرا ولت نمیکنه؟ چرا این قدر تنهایی؟

– فکم شکست!

فکمو رها میکنه و عصبی کشیده میشه:

– کارتون گ. و.ه زدن ب اعصاب آدمه. این سوئچ ماشینت. برگرد خونت

قد بلند میشم:

– من نمیتونم رانندگی کنم، نرو بیان کردم که ببخشید!

موهای خوش حالتشو چنگ میزنه:

– دور من نیا… خوشم نمیاد بهم بگن ناموس دزد.

– مگه من ناموس کسی ام الان؟

– رو که رو نیست

میخندم. سوییچو سمتش میگیرم… سوار ، ماشین میشیم. حرکت میکنه و میگم:

– اینجارو دوست داری؟

– چطور؟

– همینطوری… دیدم خیلی ساکتیم اضافه کردم به چرتی بپرسم.

جدی و پر اخم خیره ی مقابلش مونده.. و من چقدر قلبم میخواد از گذشته ی پر رمز و رازش بدونم… خوب به نیم رخش زل میزنم و تازه به این نتیجه میرسم جذابیت و زیبای فوق العاده ای داره… موهامو پشت گوش میدم و میگم:

– تو هم مثل بابام فکر میکنی انتخابم برای ازدواج احمقانه بوده؟

– خودت اینطور فکر نمیکنی؟

– اولش نه. الان چرا.. مطمئنم که به احمق بودم!

– اهانی میگه و من تو یه لحظه ی انی می پرسم:

– میای با هم برگردیم ایران؟ تنها سفر رفتنو دوست ندارم. قلب تنها دل کندنم ندارم… باید یکی منو بکشونه… لیام داره خطرناک میشه!

– من ایران کاری ندارم.

– اما حس من میگه یه چیزی یا کسیو جا گذاشتی.

کلافه میگه:

– بهت نمیاد دختر فضاما باشی

– نیستم. هیچ وقت نبودم فقط تو واسم مثل یه معمای مجهاما

– نه چیزیو جا گذاشتم نه کسیو… ایرانم برنمیگردم.. سوال دیگه؟

تبسم میزنم … سرگیجم بهتره:

– بداخلاق میشی دلپذیر ترمیشی

– زهر مار!

میخندم و موزیکو روشن میکنم نفس عمیق میکشم. همون آهنگی که عاشقشم میاد. یکی از کف دستامو توی هوا تکون میدم و باهاش به زبان آلمانی میخونم:

Es kommt vor an manchen Tagen

Das ich Antwort such auf Fragen

Was wird mir der Morgen neues bring

بعضی روزگارا به چیزایی پیش میاد ( یه اتفاق می افته که من دنبال جواب بعضی از سوالاتم فردا چه چیزی به من میده

نگام میکنه و لبخند محوی میزنه…صوت موزیکو بیشتر میکنم و بالا پایین

میپرم میخونم:

Wie geht’s mit uns beiden weiter

Bleibst du immer mein Begleiter

Wann wirst du die Frage endlich stellen

چطوری هست برای ما دوتا در ادامه تو بمون همیشگی همراه من چه زمانی تو میخوای سولت رو بپرسی

میخنده:

– خیر سرت میتمایل داشتن بکشنت… کلا غیر آدمیزادی.

میخندم:

– عاشق این آهنگم بخون ارشام انرژی میده

– ببند.

میخندم و کف دستمو تکون میدم کشیده میگه:

– الاغ کف دستت

بی توجه میخونم واسش:

Verliebt, verlobt, verflixt nochmal

So oder so aha ich hab die Wahl na klar

Will immer das was ich nicht hab

عاشق و نامزد دیوانگی بی اندازه مجدداً

اینطور یا آنطور این چیزه واضحی هست که من حق انتخاب دارم من میخوام همیشگی چیزی رو داشته باشم که ندارم

Verliebt, verlobt naja verflixte Freiheit ja

Verliebt, verlobt, na klar so oder so

عاشق و نامزد بی اندازه آزادی

عاشق و نامزد معلومه که اینطور یا انطور

Was soll ich denn wen noch glauben?

Tränen sind in meinen Augen

Warum kann ich mir nicht selbst vertrauen?

Du gibst mir den halt für’s Leben

من چه چیزیو چه کسی را باید بیشتر از این باور کنم. اشک در دیدهان من هست. چرا من به خودم نمیتونم اعتماد کنم ؟ تو به من توقف و ثابت بودم رو برای زندگی میدهی.

«**قلب ارام**»

تک و تنها نشستم تو خونه ی پدری پرهام و هزار تا فکر مثل خوره مغزمو خورده…. اینکه چقدر به زندگی بهم ریختم اندیشیدم. به بچم به آرتان.. به این بی خبری سه روزه

به پرهام اظهار کردم اگه حرفی به آرتان بزنه هیچ وقت نمی بخشمش و اون مردونه سر قولش مونده..

هزار بار آرتان باهام تماس گحرکت کرد و من جواب ندادم پیام داد و نخونده پاک کردم. این فاصله واسه هر دومون خوب بود تا این بی خبری و دوری بهش بفهمونه هنوز دوسم داره یا ..

گوشیم که زنگ میخوره دیده از کوچه میگیرم و پنجره رو میبندم… با مشاهده کردن شماره آرشام یخ میزنم… چی کار داری باهام لمنتی دیگه به چه جراتی تماس میگیری کله خراب رد تماس میزنم و توی خودم مچاله میشم که باز تماس میگیره. ولی این بار تماس تصویری گیج تماسو وصل میکنم مثل همیشه شیک و خوش تیپ… مثل همیشه مغرور و پر اخم لم داده روی کاناپه ی سفید و نگام میکنه:

– احوال خانوم فراری؟

هر چقدرم نباشه و دور باشه.. آمار منو داره لعنتی.

– من فرار نکردم!

– گم و گور شدی!

– چیکار داری این قدر زنگ میزنی؟

گوشه ی ابروشو میخارونه میگه:

اگه رد کردن تماس منو به روت نمیارم چراکه کف دستم بهت نمیرسه تا بزنم نصفت کنم… پس خودت یاداوری نکن!

عصبی میگم:

– علاقه ای ندارم باهات حرف بزنم

– کسی اینجا از علایق شما سؤال کرد؟

فکر میکردم عوض شده اما نشده همون زورگو مغرور بی ادبی که بود…

– چیکارم داری؟

خون سرد نگاهاشو ریز میکنه و میگه:

– گوشیتو ببر عقب ببینم شکم آوردی یا نه!

با درد و خجالت چشم می بندم.

– میگی یا قطع کنم؟

-: جرات داری قطع کن ببین چیکار میکنم از همینجا .

– بخدا حالم خوب نیست… ول کن آرشام.

نفسشو کلافه فوت میکنه و میگه:

_این قیافه ی یه زن حاملس؟ این قدر زرد و تزار… بهم ریخته و هپلی؟

– هپلی خودتی!

– داری آرتانو ادب میکنی یا دهنشو…

با اخم میگم:

– بد حرف نزن

_باهاش چیکار کردی که در به در دنبالته و حتی به من شک کرده که ایران باشم و باز تو رو دزمشاهده کرده باشم؟

صاف میشینم. قلبم تیر میکشه:

– چی؟

– پوریا میاظهار کرد فکر میکنه من برگشتم… زنشو بردم. من کجا ببرم تورو؟ تو دیگه با پاهای خودتم بیای من درم واست باز نمیکنم.

– به درک فکر کردی من قلبم میره واسه قد و بالات؟

– کجایی ت. و. ل. ه سگ؟

– با من درست حرف بزن آشغال!

با خنده ای که فقط حرصمو درمیاره میگه:

– مگه دردتون من نبودم؟ خب من رفتم. چه مرگتونه دیگه؟

داد میزنه:

– چه مرگته که خوشبخت نیستی؟ مگه نگفتی دلدادگیت حیاتت خوشبختیت آرتانِ؟ هااان؟

با گریه داد میزنم:

– تو نذاشتی. الان رفتی بعد هم ریختن زیستنم؟ فکر میکنی بسیار مردی؟

– بابا فقط چهار کلام حرف زدیم اینو به اون شوهر نرخرت بفهمون، مشکلش پنهون کاریته؟ خب تو گ. و. ه خوردی پنهون کردی نکبت آدم چیزیو از عشقش پنهون میکنه؟

اشکام میریزه:

– پوریا بیان کرد نگم… اظهار کرد نگم تا تو بتونی بری!

– پوریا گ. و.ه خورد با تو… تو حاملگیتم باید فرت فرت عر بزنی.. کدوم گوری الان؟

اشکامو پاک میکنم:

– به تو ربطی نداره!

– ربط داره!… یا میگی کدوم گوری هستی یا کاری میکنم به مغز پوکتم نخوره.

عصبی میگم:

– ولم کنید. راحتم بزارید… حالم از همتون بهم میخوره. از تو از آرتان از عشق بی رحمتون – محبت یعنی بمیری اما نزاری طراهی شد اخم کنه شماها ولی کشتید تا خم به ابروتون نیاد!

مات نگام میکنه. بغضم میشکنه:

– به من زنگ نزن با من حرف نزن دست از سرم بردار… بزار گذشته پاک شه… بزار فراموش شی بزار یادم بره چی کار کردی باهام… منو تهمتوجه شد میکنی؟ من دیگه نیاز به تهمتوجه شد دارم؟ بلایی مونده که سرم نیاورده باشی که نیاز به تهدید باشه؟

– باز آبغوره گحرکت کرد.

– خون سردیت حالمو بهم میزنه آرشام همواره زده… دیگه بهم زنگ نزن دنبالم نگرمشاهده کرد. میخوام تنها باشم. اصلا میخوام با بچم دوتایی حیات کنیم. من خیری از مرد جماعت نمتوجه شدم.

نیشخند میزنه:

– این بود عاشقیت؟… آقا آرتانت؟

اشکامو پس میزنم:

– آرتانو تو کشتی من عاشق آرتان خودم بودم. نه اینی که تو قبل رفتنت ازش ساختی.

– پنهون کاریت ازش ساخت همه ی گ. و. ه کاریاتو گردن من ننداز !

داد میزنم:

– اگه میاظهار کردم هنوز سایت روی زندگیم بود هنوز بودی هنوز دعوا بود. بحث بود.

جقلب بود. کتک کاری بود… اعصاب خوردی زندون دادگاه. بازم بگم؟

– اون بچه هنوز زندس با این وضع اعصابت؟

سرمو پایین میندازم و زار میزنم… گوشی از کف دستم روی تخت می افته… صوتم میزنه:

– قلب ارام؟

اشکامو پاک میکنم:

– بردار این وامونده رو ببینم… نَمیری خونتم بیفته گردنم.

– برو بمیر!

– میرم بردار گوشیو به من بگو کجایی…. نمیگم به آرتان…. اونجا خونه‌ی کیه؟

کف دست جلو میبرم و گوشیو برمیدارم… نگاش میکنم….

– باور کنم مضطرب من شدی؟

– باور کنم اون قدر خری که فکر میکردی مضطرب نمیشم؟

– هنوز تنهایی؟

میخنده…..

– فعلا اره

– فعلا اضافه کردنتو دلبسته شدم .

– توش امید بود؟

تبسم میزنم:

– آره!

– متوجه شده بودم همه ی زنا حامله میشن زشت میشن… ورم میکنن… بینیشون بزرگ میشه… تو اما…. همون خوشگل ت.و.ل.ه سگی هستی که بودی!

– بی ادب… هنوز ۳ ماهمه… کاری نداری؟

اخم میکنه:

– پرسیدم کجایی؟

– دیگه نمیزارم بهم زور بگی .

– کله خر بازی در نیار دلی.. میگم نمیگم به آرتان .

تلخ لبخند میزنم و تماسو قطع میکنم… خستم…. اون قدر خسته که هیچ اتفاقی نمیتونه خوشحالم کنه… اون قدر خستم که هیچ اتفاقی نمیتونه بخندتونم… زنگ خونه که میخوره با ترس بلند میشم و از پنجره ی اتاق نگاه میکنم… با مشاهده کردن پرهام و پاکتای خرید توی دستش لبخند میزنم و بیرون میرم…. درو باز میکنم…. تبسم مهربونی میزنه و وارد خونه میشه…. پاکتای خرید و روی کانتر میزاره و میگه:

– آرتان شهرو ریخته بهم قلبی.

سرمو زیر میندازم جلو میاد:

– مثل پرنده به در و دیوار میکوبه… روم نمیشه توی دیدهاش نگاه کنم.. التماس کرد. داد زد. یقه گرفت. بیان کردم بی خبرم چون قول دادم… ولی گناه داره. دلواپسی داره می کشتش

– دلواپس بچشه؟

– دلواپس خودته. فقط گفت قلب ساکت ناظهار کرد بچم.

اشکم میریزه:

– چرا آدما تا از کف دست ندن قدر نمیدونن؟

– بزار زنگ بزنم بگم میدونم کجایی فقط میگم ازت خبر دارم ولی جاتو نمیگم….

بیخبری سکتش میده!

روی مبل میشینم و کف دستامو با سرم میگیرم. پرهامم میشینه:

– حتی توهم زده آرشام اومده بردتت… میدونی چه فکرایی باخودش میکنه؟

– میخوام تنها باشم!

– آدرستو نمیدم!

خاموشی میکنم… تلفن هممسیرشو که بیرون میاره دلم تند میکوبه.

«**آرتان**»»

عصبی و بدحال قدم میزنم… تموم این ۳ روزگارو مسیر حرکت کردم… گشتم…. همه جارو دنبال کسی گشتم که نشد با خیال راحت باهاش حیات کنم… خوشامگاهخت باشم… یا نذاشتن….. یا نتونستیم…. بی‌قرارشم… بیشتر از همیشه… و احمق… خیلی احمق که فکر کرده من….. آرتانی که با متوجه شدن فیلم ت..ج.ا.و.ز عاشقیش باز زنده موند که محبتشو پس بگیره… حالا با یه پنهون کاری دوسش نداره… کاش میفهمید من فقط به غرورم برخورده… کاش میمتوجه شد نیاز به زمان و آرامش دارم… کاش اون بیشتر جون و صبر داشت….. قاب عکسشو از روی کانتر برمیدارم و خیره‌ی دیدههای معصوم و زیباش میگم:

«نمیگی از دلواپسی دق میکنم بی معراهی شد؟»

بغض سختمو قورت میدم:

– کجارو دنبالت بگردم!؟

کف دستی روی عکس میکشم و لب میزنم

– برگرد قلب ساکت… ما هر دومون بیشتر از این حرفا خسته ایم … زخمی ایم… بی تابیم… برگرد دور دیدهات بگردم… اون قدر ازت شاکی ام که حتی نمیدونم وقتی پیدات کردم باید باهات چیکار کنم؟

تلفن همراهم که زنگ میخوره قابو رها میکنم و سمت تلفن میدوم… گوشیو چنگ میزنم با مشاهده کردن شماره ی پرهام جواب میدم:

– پرهام؟

– سلام آرتان

کف دستمو به مبل میگیرم:

– پیداش نکردی؟

– حالش خوبه… البته حال جسمی اش!

– نمیفهمم!

نفسشو فوت میکنه و میگه:

– شلوغ نکن…. داد و بیدادم نکن باشه؟

– بگو !

– من میدونم قلبی کجاست… اما ازم میل داشته که نگم… قسم خوردم که نگم… میخواد تنها باشه آرتان…. میخواد یکم دور باشید… حق داره… نتونستم بیشتر از این توی این حال ببینمت…. فقط گفتم بدونی جاش امن… من مراقبشم… نگران نباش!

روی صندلی سقوط میکنم:

– پیشته؟

– آرتان!

– فقط حرف بزنیم تلفنی دستم بهش نمیرسه که میرسه؟

صوتش می لرزه:

– داری چیکار میکنی با حیاتت؟

– گوشیو بهش بده

– صبر کن!

کف دستم از حرص و خشمگینت مشت میشه… نمیدونم چقدر می گذره که آوای نفساشو میشنوم:

– سلام

– بچگیامون… قایم باشک که بازی میکردیم… که من چشم میزاشتم تا قایم بشی…. هی دلم میریخت… میشمردم و به بیست که میرسیدم هی میوحشت کردم نکنه پیدات نکنم…. نکنه جای خطرناکی رفته باشی ولی هر بار صدای نفسای شتاب‌زده و پر هیجانت باعث میشد پیدات کنم… این سه روز به‌شدت هراسیدم… به‌شدت داد زدم… بسیار گشتم… خیلی گوش دادم و صدای نفسات نبود.

آوای گریه‌ی قلب آهستهو میشنوم و اشکم می ریزه:

– جون داد زدن ندارم جونشو ندارم واست توضیح بدم وقتی زن حاملت غیب میشه و ۳ روزگار ازش بی خبر میمونی این بی خبری ممکنه چقدر دیونت کنه و داغونت کنه… میمیل داشتی تنها باشی؟ میگفتی خودم گم شم…. چرا باید همه‌ی جهان بفهمن منو تو مشکل داریم؟ کی قراره بزرگ شی دلی؟

– من بزرگ نشده پیر شدم پسر عمو!

– این پسر عمویی که میگی پدر بچته!

تلخ میخنده:

– عه؟ باور کردی پدرشی؟

– قلب ساکت بهم بگو کجایی بیام دنبالت… بسه دیگه!

– مراقب خودت باش… خدافظ

ارتباط که قطع میشه کلافه موهامو چنگ میزنم. پامو محکم به گلدون روی میز میزنم و داد میزنم:

– لعنتی!

گلدون پخش زمین میشه و میشکنه… پیام پرهام میرسه:

– قلبم نمیخواد ازم قلبخورشی… شرایطو درک کن… به من اعتماد داره… و من به هیچ عنوان نمیخوام اعتمادشو از دست بده… چون ممکنه کف دست به کارای خطرناک تری بزنه و جاهای بره که حتی منم بی خبر بمونم… پس لازم بود سر قولم بهش بمونم….. بزار حس امنیتو اعتمادش بمونه… مضطربش نباش… من جز اینکه پزشکشم برادرشم هستم… قلب آهسته شرایط روحی خوبی نداره و این توی بارداری سمه… راضیش میکنم زودتر برگرده… به شرطی که آتش بس اعلام کنی.

سخت تایپ میکنم:

– باشه… فقط بگو برگرده

– ارشام دیگه وجود نداره توی زندگیت اینو باور کن و با آرامش بیشتری زندگی کن… گذشته تمومه.

«**آرتان**»

گوشیو روی میز میزارم و سر دردناکمو فشار میدم… زنگ خونه میخوره… متعجب بلند میشم و سمت آیفون میرم. با دیدن زن عمو کف دستمو روی پیشونیم میزنم… ناچار درو باز میکنم… کف دستی به موهام میکشم و درو باز میکنم … عمو و زن عمو که وارد خونه میشن زن عمو مضطرب و هراسون خونه رو میگرده:

– کجاست بچم؟

عمو کلافه میگه:

– اروم باش خانوم… بیا بشین یه دقیقه

سمتم میاد:

– گوشیشو جواب نمیده… تو هم که این سه روزگار هربار یه بهونه آوردی…. الان دل آرام من کجاست ارتان؟ این موقع شب بچم کجاست؟

– پیش یکی از دوستای مشترکمون زن عمو… نگران چی هستید؟

بغضش میترکه:

– آرشام اومده اره؟

– چی میگی زن عمو؟

– پنهونش کردی؟ نکنه ارشام دزمتوجه شدنش باز هان؟

عمو جلو میاد و دست زن عمو رو میگیره.