– منو ببر پیش اون کثافت!
جلومیرم..پر بغض و درد میگم :
– من دیگه نیازی به این کارا و حمایتا ندارم بابا!
بابا پیر میشه… می بینم که پیر میشه… انگار کمرش می شکنه…عمو تذکر میده
– قلب ارام؟
– تا اینجاشو… تو اوج جهنم زندگیمو… بی پشت و پناه جنگیدم… بازم میتونم!
مولین با گریه سمتم میاد… کف دستمو عقب می کشم:
– من از بغل و لمس شدن بدم میاد..لطفا برو عقب !
بالا میرم و نگاه قلبواپس بابا رو جا میزارم… مانتو و شال می پوشم و بیرون میرم… صوتم
میزنن ولی نمیشنوم.. عمو بلاخر بهم میرسه.. ناچار سوار ماشینش
میشم… میگم بره تا بابا نرسیده … به کلانتری که میرسیم نفس توی سینم می میره…
نمیدونم چند ساعت توی کلانتری هستیم… نمیدونم چیا بیان کردم… چیا گوش دادم… سرم
سنگینِ… چشمام داغ… حالت تهوع دارم از این زیستن نکبتی…
هیچکس نیست به دادم برسه.. هیچکس… پرهام از راه رسیده و مدارک لازمو به عنوان
شاهد به پلیس داد… عمو جانانه ازم دفاع کرد و آرشامو کوبید… و در آخر من در جواب سوال سرگرد که جویا شد …
– میخوای جدا شی؟
محکم و بی معطلی اظهار کردم
_…بله!
همجاده مامور سوار ماشین میشیم تا به بیمارستان بریم … عمو مدام زنگ میزنه و میگه به
انتظامات بگید حواسشون باشه… حواسشون باشه که پسرش فرارنکنه؟ عمو قلبش نمی لرزه سر آرشام بره بالای دار؟
عمو هم مثل من داغداره … پره … بی
حسِ.. به اتاق آرشام که میرسیم میمیرم… دو تا مرد بالای سرش
ایستادن… پیداست درگیر شده چراکه یقه اش مچالس… عمو که سمتشون میره نگاشون میکنه:
– می تونید برید!
میفهمم اونارو عمو اجیرکرده … مامور سمتش میره نگاه آرشام اما فقــط خیرهی من…
– آرشام کاویانی؟
آرشام سرشو به علامت مثبت تکون میده … بغض گلومو خفه می کنه…
– شما شاکی خصوصی دارید… بازداشتید باید با من بیایید!
از روی تخت بلند میشه و می ایسته… ناخوداگاه از ترس عقب میرم… قلبم داره می ترکه…
میخواد سمتم بیاد که عمو مقابلش می ایسته:
– سعی کن دیگه نگاهتم نیفته توی چشماش!
لبمو گاز می گیرم… آرشام به طرز عجیبی ساکت و آرومِ… و شاید این آرامش قبل طوفانِ …
آرتان که میرسه می بینم کف دست آرشام مشت میشه… دستشو به
پهلوش گراهی شده و اخماشو توی هم… کنارم می ایسته … مامور که به دست آرشام کف دستبند
میزنه آرتان جلو میره :
– منم شاکیم… کجا رو باید بیام امضا کنم!؟
– بیایید کلانتری رسیدگی میشه!
کف دست آرشامو می کشه … آرتان باز کنارم می ایسته … آرشام که جلوی در میرسه مقابلم
می ایسته…
– پس بگیر شکایتتو قلبی!
اشکم می ریزه … سخت و تلخ به آرتان میگه:
– از کنار زن من گمشو اون طرف!
خودم فاصله می گیرم… فاصله می گیرم تا بدونه باهام کاری کرده که دیگه از شنیدن اسم
دلدادگی و مرد بالا میارم… مامور کف دستشو می کشه و اون خیره ی
چشمام میگه:
– نزار ببرن منو قلب آهسته!
فقط نگاش می کنم… مامور کف دستشو می کشه… داد میزنه:
– با توام!
پر از بغض رفتنشو توی راهرو نگاه میکنم..
– قلبی با تو دارم حرف میزنم… نزار ببرن منو… نزار بدترشم!
دهنمو باا دستم می گیرم… عمو هم بیرون میره … به دیوارای سرد تکیه میدم و سقوط
میکنم… کف زمین که میشینم آرتان میگه:
– قلب آهسته؟ تموم شد دیگه… آروم بگیر… پاشو بریم خونه!
بلند میشم و همجادهش میرم…
– مرخص شدی؟
– آره خوبم!
تاکسی می گیریم و به خونه که میرسیم زن عمو قلبواپس سمتمون میاد
– چیشده ؟ صورتت چیشد تو؟چرا یکیتون واقعیتو به من نمیگید؟
آرتان خسته میگه:
_چیزی نیست مامان..یکم درگیرشدیم. شکایت کردیم…. آرشامو بردن!
میفهممش… نمیدونه خرسند باشه یا زار بزنه … می فهممش بین خواستن و نفرت پسرش
مونده … بغلم میکنه و من باز می لرزم:
– ببخش قلبی… ببخش عزیزقلبم… من شرمندتم!
آرتان میگه:
– مامان اجازه بمتوجه شد بره استراحت کنه…
زن عمو ازم جدا میشه … پله هارو هممسیر آرتان بالا میرم و این بار علاوه بر اتاق عمو اتاق
آرشام مثل تیزی به دلم میره … برمی گردم و آرتان میگه:
– برو اتاق من بخواب… یا اتاق مولین!
نگاهام میسوزن… گلومو می گیرم… مضطرب جلو میاد:
– چیشد دل آرام؟خیره ی در اتاق می مونم:
– من توی اون اتاق مردم!
مات نگام می کنه… جلو میرم…. یقه شو می گیرم… زار میزنم”
– منو برگردون به روزگارای خوبمون آرتان!
سیبک گلوش سخت بالا و پایین میشه:
– منو ببر از این جهنم..منو برگردون… رویاهامو پس بمشاهده کرد… آرزوهامو پس بمشاهده کرد…. توروخدا!
زار میزنم … زن عمو با عجله بالا میاد…اشک آرتان می ریزه … زنعمو میخواد سمتم بیاد
آرتان میگه:
– نیا مولین… بزار خالی شه!
من هیچی نمی فهمم… محکم می کوبم توی سینش…جیغ میزنم”
– من داد زدم … من التماس کردم… من صوتت زدم … چرا نبودی… چرا نبومتوجه شد؟
زن عمو زار میزنه…
– از اون اتاق متنفرم!
– باشه دل آهسته باشه!
– خرابش کنید… دیواراش نحس…اکسیژن نداره … بوی مرگ میده !
– خرابش میکنم!
زانو میزنم… میفهمم جلوی زن عمو نمیخواد نشون بده چاقو خورده … آروم میگه:
– پاشو بریم اتاق خودم.. پاشو یکم بخواب دلی جان!
بی جون بلند میشم… روی تخت دراز میکشم… آرتان لیوان آبو سمتم می گیره …
– تموم میشه… روزای خوب میرسه… قول میدم!
صوتی زنگ می پیچه و زن عمو میگه:
– قلبی مولینته
دراز می کشم و پتو روی سرم میکشم… زن عمو بیرونِ و آرتان کنارم می شینه…
-نمیخوای ببینیشون؟
دردناک میگم:
– من دیگه هیچکسو نمیخوام ببینم … اگه اینجام از سر بی جایی…
پتو رو از صورتم کنار میزنه… نگاهامو می بندم… این همه نزدیکیش بهم داره روانیم
میکنه… و لعنت به تموم آرشولیی جهان که روحو میکشن!
– حتی منو؟
تلخند میزم…
-بگم حتی تورو خیلی پستم؟
چرا نمی فهمه؟ چه جوریه هیچکس عمق
فاجعه ای که سرم اومدرو نمی فهمه…
– قلبی؟ ببین منو!
نگاش می کنم… بی حس…
– اگه لطف کنی و یکم بهم پول بدی واسه گحرکت کردن یه خونه… قول میدم زود پست بدم فقط …
با بهت میگه:دل آهسته؟
– من احتیاج دارم تنها باشم… دور از همهی آدما… دور از همه مردا… میفهمی؟
– رفتم بخاطرت یه آدمو آتیش بزنم… رفتم که برادرمو زنده به گور کنم… بعد تو…
– کیو آتیش بزنی؟
– نازگلو… بوی بنزین نپیچید توی بینیت؟
لبمو گاز می گیرم… چی بگم … چی کار کردی با من آرشام … باهام چیکار کردی که هیچ
حسی به هیچکس ندارم…
– بری تنها زیستن کنی که افسرده تر شی؟ داغون ترشی؟ من میزارم مگه؟
– من میخوام برم… اما پول میخوام… نمیخوام از بابام بگیرم… یه بار ازت یه چیزی
خواستم!
کلافه میگه:
– دل ملایم… تنهایی خفت میکنه… من…
– منو تو چشامامونو بستیم و نمی خوایم قبول کنیم گذشته همجاده با آرزوهامون مرد … آره آرتان مرد … ببین منو… من دیگه یه دختر سرخوش و عاشق و سرخوش نیستم … من یه زن مطلقه میشم که بچشو از کف دست داد و به بدترین شکل ممکن عروس شد … من و تو الان جز کینه هیچی از هم نداریم… نگو نه که خندم می گیره … تو ازم پری اما مراعات حالمو میکنی … پری چون بهت ناظهار کردم همون اول چرا دارم ردت میکنم…. پری زیرا پنهون کاری کردم… منم پرم… پرم زیرا باور کردی دلدادگیی بهت ندارم در حالی که اگه زل میزدی تو این نگاهای کوفتی می درک کردی من چی میخوام و نمیخوام… من از همه مردا بدم میاد… از اینکه بهم کف دست بزنن… از اینکه عشقم صدام بزنن!
سرشو با کف دستاش می گیره … و من بی رحمانه ادامه میدم:
– وقتی اون روزگار داشت همهی جهانمو میسوزوند توی گوشام گفت دلدادگیم… و من دیگه
حالم از محبت و عاشقی بهم میخوره … وقتی میمیل داشت اون کارو
بکنه گفت چراکه دوسم داره… و من قلبم میخواد دیگه هیچکس دوسم نداشته باشه … آرشام
منو نکشت… زنده به گور کرد… تا حالا زنده به گور شدی؟
نگام می کنه… کف دستشو جلو میاره تا اشکام پاک کنه ولی دستش مشت میشه و عقب میره …
– تا حالا زیر یه خروار خاک نفس نفس زدی و از بی هوایی جون کندی؟
– من تسلیمم!
– زندگی با آرشام درست مثل زنده به گور شدن بود … من از کتکاش نمردم … من از توهین
و فحشاش نمردم… من مردم چون تو رو ازم گرفت!
اشکش می ریزه،
_اشک من دیگه خشک شده اما این نقطه از حیاتم دیگه قلبم نه داشته هامو میخواد نه نداشته هامو … میفهمی منو؟
– می فهمم!
خیره نگام می کنه:
– بعد از طلاق واست هرجا بگی خونه می گیرم خوبه؟
– به من هیچ حسی نداشته باش !
میسوزم… می سوزونم:
– من از حس مردا بدم میاد… !
با درد نگاه می بنده …
– باشه!
آوای گریهی مولینو از پشت در میشنوم … آرتان بلند میشه و درو باز میکنه … مولین جلو
میاد.. کنارم می شینه:
– انقد من خاک برسر غریبه شدم که نمیای خونه؟
– خونهی من بسیار وقته اونجا نیست… من از اونجا پرت شدم بیرون!
روسری شو جلوی دهنش می گیره و کشیده بلند گریه می کنه .. آرتان سمتش میاد و کف دستشو
می گیره :
– پاشو زن عمو… پاشو بریم بیرون… قلبی خوب نیست!
– چرا اینجوری شد بچم؟چرا مثل سنگ شده !؟
آرتان بیرون می برتش و من می مونم با یه مشت خاطره … با یه مشت فکر و خیال … تا شب
زل میزنم به دیوار که بلاخره در باز میشه و عمو و بابا میان
داخل… عمو نگام می کنه:
– این غذا هاکه همش کف دست نخورده مونده عمو جان!
نگام به بابام.. چقدر پیر شده ..
– میل ندارم!
بابا جلو میاد:
– فردا صبح دادگاه داریم… بیا و از حقت دفاع کن !
می خندم… بلند…عصبی … هیستریک…
– حق؟ حق منو خوردن یه آبم روش… کدوم حق؟ از کدوم حق حرف می زنید؟
آرتان با عجله وارد اتاق میشه… کنارم می شینه:
– چیشد دلی… داد نزن… چیشده ؟
داد میزنم… زار میزنم… بابا و عمو سر به زیر موندن:
– اون قاضی میتونه زیستن راهی شدهی منو برگردونه؟ می تونه؟ می تونه رویاها و آرزوهامو
پس بده ؟ می تونه؟ میتونه روح مردمو زنده کنه؟
با مشت میزنم توی سینم:
– اینجا سوخته… بیام و بگم می تونید خوبش کنید؟
آرتان مشتمو می گیره .. و من چه بدبختم که حتی با آغوش آروم نمیشم…
– چیکار کنم واست دل ارام؟
جیغ میزنم:
– من فقط می خوام آرشام بمیره … آره بمیره !
عمو زانو میزنه…
بابا کف دستشو روی شونش میزاره … قلب من از جاش کنده میشه و آرتان فقط نگام میکنه… خدا این جور وقتا کجاست؟ اون لحظه که می بری و قلب
میکنی از عالم و آدم… کجاست با اون وسعت مهربونیش؟ من کجا خدارو گم کردم؟ من
گمش کردم یا اون کف دستمو ول کرد؟
عمو سخت بلند میشه… سمتم
میاد… و من فکر می کنم این پدر لایق این همه سختی نیست… زار زدن زن عمو رو از
پشت در میشنوم… عمو نگام می کنه:
– هر چی تو بگی… هر چی تو بخوای همون میشه عمو جان!
یه پدر به کجا میرسه که واسه از دست ندادن جیگر گوشش دست و پا نمیزنه؟ زن عمو
گریون میاد داخل … سمت عمو میره …
– چی داری میگی؟ اون بچته… هر چقدر بد هرچقدر پست ولی…
– یه نگاه به این دختر بکن بعد اگه روت شد دفاع کن!
زن عمو گریون نگام میکنه… عقب میره… آرتان یمتش میره:
– مولین جان هنوز که چیزی مشخص نیست حکمی نیومده … آروم بگیر چرا قیامت درست
کرمشاهده کرد آخه؟ دلی الان آرامش میخواد !
عمو ساکت بیرون میره … آرتان همجاده زن عمو اتاقو ترک می کنه … و من می مونم و پدر و
مادری که خیلی وقته پشتمو خالی کردن… مولین کنارم میشینه:
– تو باردار بودی؟
می خندم… تلخ و خسته:
– دیگه چه فرقی میکنه ؟
– چرا همون روز اول جای خودکشی کردن نیومدی بهم بگی؟ مگه من مادرت نبودم مگه…
من جوری تلخ شدم که خودم از خودم می ترسم:
– به فرض که می اومدم می گفتم … می دونید چه جوابی و پیش بینی میکردم؟ این که کرم از خود درخته… این که خودت راهی شدی سمتش … این که خودت تمایل داشتی … ته تهش می گفتید اتفاقی که افتاده پس بهتر بی سر و صدا زنش شی! (دقیقا💔🖤)
بابا عصبی روی پیشونیش میزنه:
– د اخه لامصب نسوزون مارو با این حرفات!
سرمو زیر می ندازم… مولین با گریه میگه:
-بزار بگه… بزار خالی بشه… مگه خودش کم سوخته بچم؟ راست میگه ما مادر و پدر خوبی
نبودیم… راست میگه بچم… خدا ازش نگذره که چی به روز چشمای مسرورت آورد… تو رو پا بند نبودی … تو پر از انرژی بودی … خدا بگم چی کارش کنه!
بابا سمتم میاد… کف دستشو روی سرم میکشه.. توی خودم جمع میشم و چشمامو می بندم…
سریع دستشو عقب میکشه:
– چیشده دل ملایم؟
– دارم بدتر میشم… دارم روزگار به روزگار بدتر میشم… نمیخوام کسی بهم کف دست بزنه.. نمیخوام!
بابا سرشو با کف دستاش می گیره و مولین با گریه میگه:
– باشه عزیزم باشه… کف دست نمیزنیم بهت… فقط پاشو بریم خونه… پاشو مولین جان!
– اگه بیام قول میمتوجه شد تنهام بزارید؟ من از اینجا و از اتاق عمو بدم میاد… میام فقط ..
– قول میدیم..فردام خودمون می بریمت دادگاه … پاشو مامان!
– باشه… برید شما من میام!
وقتی بیرون میرن بلند میشم و شالمو روی سرم می ندازم … در باز میشه و آرتان کف دستشو به
پهلوش می گیره:
– کجا میری؟
– درد داری؟
ابروهاش از درد جمع میشه:
– چیزی نیست… جویا شدم کجا؟
– خونه… اونجا راحترم… شاید دیگه هیچ وقت پامو توی این خونه نزارم مگه اینکه اون اتاق خراب شه یا خونتون عوض شه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن