موضوع اصلی کتاب در رویای بابل:
قهرمان این کتاب، یک کارآگاه خصوصی است؛ مردی که در بدترین شرایط حیات به سر میبرد. بازار کارش کساد شده، اجارهی خانه عقب افتاده، منشیاش را از دست داده و حتی برای گذران زیستن، ماشینش را فروخته است. او آنقدر در تنگناست که حتی توان خرید چند گلوله برای هفتتیرش را هم ندارد. زندگیاش پر از رنج و تیرهروزی است… ولی در قلب این تاریکی، خبرهای خوشی نیز منتظر او هستند.
مقداری از متن کتاب در رویای بابل:
هیچ جایی نبود بروم پاما برای خرید گلوله گیر بیاورم، برای همین تصمیم گرفتم جایی بروم که گلوله همیشگی هست: پاسگاه پلیس. رفتم سمت دادسرای خیابان کارنی کارآگاهی را ببینم که یک وقتی دوستان بهشدت خوبی برای هم بودیم میمیل داشتم ببینم میشود چند تا تیر ازش قرض بگیرم یانه. شاید شش تا تیر به من قرض داد و من به ملاقات مشتری حرکت کردم و پیش پرداختی گحرکت کردم، قرار بود جلوی ایستگاه رادیو پایین خیابان پاول، مشتری ام را ملاقات کنم ساعت ۲ بعد از ظهر بود و ۴ ساعت برای پیدا کردن تیر وقت داشتم درباره ی این که مشتریام چه کسی است و از من چه میخواهد هیچ ذهنیتی نداشتم فقط این را میدانستم که ساعت شش جلوی ایستگاه رادیو با هم ملاقات میکردیم و بعد مشتری به من میاضافه کرد چه کار باید براش بکنم، من هم تلاش ام را می کردم که پیش پرداختی بگیرم. آن وقت یک چند قلباری به زن صاحب خونه میدادم
و میبیان کردم ماشین ضد گلوله ای که میلیون ها قلبار مرا می آورده نزدیک فونیکس، آریزونا در مه کاکتوسی گم شده، اما نگران نباشد چراکه بی برو برگرد مه دیر یا زود بر طرف خواهد شد و آن وقت پول هم بار دیگر راه می افتد و می آید. کاکتوسی دیگر چه صیغه ای است، می گویم بدترین نوع مه زیرا پر از خارهای نوک تیز است خارها به حالت خیلی خطرناکی در میان مه میچرخند بهترین کار این است که همان جا که هستی بمانی و صبر کنی تا مه کاکتوسی گم و گور شود. آن میلیون ها قلبار هم منتظراند نامه بر طرف شود. پای پیاده به سرعت خودم را رساندم. دادسرا به پیاده روی در سان فرانسیسکو عادت داشتم و میتوانستم سریع و با گام های قد بلند ول بگردم سال ۱۹۴۱ را با ماشین شروع کرده بودم و حالا یک سال بعد، باید فقط روی پاهام حساب میکردم زندگی بالا و پایین دارد. و حالا زندگی ام افتاده بود توی سربالایی
سرازیری برام فقط سرازیری قبر بود. روز بادخیز سردی در سان فرانسیسکو بود ولی من مسیر ناب هیل تا دادسرا را با لذت پیاده پشت سر گذاشتم. نزدیک محله ی چینی ها مجدداً در رؤیای بابل فرو حرکت کردم ولی درست به موقع توانستم چادر شامگاه ذهن ام را کنار بزنم. چند تا بچه ی چینی را متوجه شدم که دارند تو خیابان بازی میکنند. سعی کردم از بازی ای که میکنند سر در بیاورم ذهن ام را که روی بچه ها متمرکز کردم. توانستم خودم را از ،بابل که مثل قطار وحشتی به سمت ام خیز برداشته بود دور کنم. هر وقت که داشتم کاری را به آخر میرساندم و در این اثنا یک هو بابل سراغ ام می رسید، سعی میکردم فکرم را روی چیز دیگری متمرکز کنم تا بتوانم فاصله ام را با بابل حفظ کنم همواره هم دشوار بود، زیرا من واقعاً دوست دارم در رؤیای بابل باشم و دوست دختر قشنگیی هم آنجا دارم اقرار به این نکته آسان نیست اما من او را از دخترهای واقعی هم بیشتر دوست دارم.
همواره دلام میخواسته دختری را ببینم که به اندازه ی این رفاقت که در بابل دارم جذب ام کند. نمی دانم شاید یک روزی شاید هیچ وقت. بعد از بازی آن بچه های چینی به دوست کارآگولیم فکر کردم تا بابل را از خودم دور نگه دارم. دوست کارآگولیم گروهبان بود. اسم اش رینگ بود. پلیس بهشدت خشنی بود. به گمان ام رکورد جهانی خشن بودن را به اسم خودش ثبت کرده بود. امیلی ای حواله ی صورتی میکرد و رد دستاش مدت ها می ماند. در مقایسه با بلایی که بعداً سرکسانی که همکاری کامل نکرده بودند می وارد شد، سیلی فقط خوش وارد شدگویی دوستانه ای از جانب گروهبان رینک بود. رینگ را سالها پیش سال ۳۶ که هر دو برای استخدام در نیروی انتظامی تلاش میکردیم، متوجه شده بودم. من میخواستم پلیس شوم. آن وقت ها ما رفقای بهشدت خوبی بودیم اگر عزم ام را جزم میکردم و در امتحان نهایی نمره ی قباما میگراهی شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن